My "Lekker" Life

Mantimania

2012-01-09T13:41:00.001+01:00

Lara tam bir manti delisi. Sadece Turkiye’ye gittigimizde yesede – ki bu senede ya bir, bilemedin iki kere oluyor- en sevdigin yemek ne diye sorsalar MANTI diye cevap verir.

Iki haftalik Noel tatilini sakin ve huzurlu bir sekilde evimizde gecirmeye karar verince, havalarda genelde yagisli ve firtinali gecince bir gun manti yapalim gel dedim. Sasirdi once Lara, sonra hevesle basladi manti yapmaya. Daha once manti yapanlara kapamaya yardim etmisligim vardi. Hamur isi yapmayi da severim ama bu kadar cok emek harcanip bu kadar cabuk tuketilen seylerle ilgili hep dusuncelerim vardir. Neyse Lara seviyor – ben de severim aslinda - diyerekten koyulduk ise. Hamur hazirlandi, dinlendirildi, acmaya sira gelince koca sozu dinlendi ve hamur acma aparati kullanildi. Boylece kuvvet harcamadan hamurumuz incecik hale geldi. Bardak agziyla kolayca kesilip, kapatildi. Bu klasik Turk manti kapamasi degil aslinda ama eskiden Lara’ya bakicilik yapan Turkmen bir bayan vardi. Ondan ogrenmistim boyle kapamayi, bizim klasik kapamaya gore daha kolay ve cabuk. Italyanlarin tortellinisi gibi aslinda. Biz icine kiyma koyuyoruz, sos ve yogurtla yiyoruz. Ha bir de Italyanlar bunlardan 10-12 tane yiyor ilk yemek olarak; biz ise bir, belki iki tabak goturuyoruz.

Isi hamur acma aparatiyla kolay hale getirince, ileride degisik tortelliniler denemeye karar verdim. Icleriyle ilgili simdiden fikrim var. Balkabakli ve yabani mantarli birseyler deneyecegim.

Iyi seneler herkese!

2011-12-30T22:18:00.001+01:00

Butun okuyanlara, okumayanlara, okuyamayanlara saglik, keyif ve huzur dolu bir yil diliyorum!

Yilbasi cicek duzenlemeleri

2011-12-19T21:06:00.001+01:00

Eski blog yazilarimda cesitli cicek duzenlemelerimden koymustum. Uzun zamandir bloguma hicbir duzenlememi koymamisim. Aslinda cogu zaman evimizin bir kenarinda, kosesinde yer alir ciceklerim. Keyfim kacikken, keyfimi yerine getirirler. Duzenlerken kafam dagilir, gelip gecerken gordugumde ise gonlum acilir. Keyfime diyecek olmadiginda da ise yararlar. Icim icime sigmaz, renklerine vurulurum, kokularina hayran kalirim. Beni benden alir her gordugumde.

Simdi Noel zamani, yine heryer isildadi. Sokaklar, carsilar, vitrinler, agaclar, evler… Pek seviyorum yilin bu zamanini, issiz sokaklarda aksam saati dolanmayi, biribirinden ozenle isiklarla, suslerle bezenmis evlerin icerisine goz atmayi, hayaller kurmayi.

Bizim ev de aldi yerini butun isiltisi ve susuyle. Bize de keyfini surmek kaldi, yilin en keyifli, son gunlerinin.

Picasso Lara!

2011-12-05T14:45:00.001+01:00

Lara'nin resimlerindeki Picasso esintilerine bayiliyorum. Saf hayal gucu ve yaraticilik. Sanat boyle birsey olmali:)

I love the Picasso breeze in Lara's paintings.

Pure imagination and creativity. Art must be something like this:)

Sor, sorgula kizim, her zaman!

2011-12-03T22:27:00.001+01:00

Lara bu aralar derin konulara merak saldi. Simdilik cevap vermekte zorlandigim sorular geliyor ardi ardina. Zorlansam da ona ne guzel dusunuyorsun, guzel soru gibi cevaplar vermeyi unutmuyorum. Dunyada insanlar yokken, sadece dinizorlar varken, insanlar neredeymis? Nerede bekliyorlarmis? Insanlar dunyaya nereden geliyorlarmis? Anne baba bebek yapmaya karar verince dunyaya annelerin karnindan geliyorlarmis cevaplari artik yeterli gelmiyor. Dogrudan cevabi yapistiriveriyor. Peki dunyada hic insan yoksa bebekleri doguracak ilk anne babayi kim dogurmus? Bazi seyler icin erken oldugunu soyledim. Olsun olsun sen anlat ben bilmek istiyorum diyor. Ben de bilmiyorum bazen insalar herseyin cevabini bilemeyebilir dedim. Yasin buyusun daha iyi anlayacaksin bunlari dedim. Yetinmedi. Babam bilir mi diye bir umit sordu. Bilmem babana sor dedim. Onun uzerine en iyisi ben neneye sorayim dedi. O cok yasliya dinozorlar zamaninda cocuk olmali. O zaman o bilebilir belki dedi. Ahh cocugum, cok sekersin. Hep boyle sor, sorgula emi guzel kizim. Hic birseye aklin yatmadan inanma.

Bu da Defne’me gelsin…

2011-10-31T12:31:00.001+01:00

Sana haksızlık olmasın küçüğüm. Biliyorum aradan çok zaman geçti ama ben senin için az şey yazdım. Az şey yaşadığımızdan değil aslında. Çok şey yaşıyoruz, pek çok ilklerini yaşıyorsun ama herşey o kadar hızlı geçiyor ki, sabah olmuş derken, akşam sizi yatırdıktan sonra kendimi kanepeye atmış olarak buluyorum. Artık bu yazıyı telafi yazısı olarak kabul edelim. Seni en son buraya yazdığımda emziğinle yaptığın küçük muzır oyunları yazmışım. Üzerinden dolu dolu altı ay geçmiş. 9 ayını devirmişsin. İlk yaşına doğru hızlı adımlarla ilerliyorsun. 5,5 aylıkken sürünmeye, 6,5 aylıkken emeklemeye, 7,5 aylıkken destekle ayakta durmaya, 8,5 aylıkken merdiven tırmanmaya başladın. Bunların hepsi senin için çok önemli gelişmeler ama bir o kadar da tehlikeli. O yüzden de artık gözümüz hep üzerinde olmak zorunda yoksa o muzur parmaklar hep bir şeyler peşinde yakalanıyor. Eskisi gibi somurtmayan, bize bol bol gülücükler dağıtan o şirin ağzında alttan çıkmış iki adet fındık dişin var. Pek sevdiğin ablanın sana daha doğmadan önce aldığı uyku arkadaşın ayıcık olmadan uyumuyorsun. Artık bilmem ablan aldığı için anlam mı yükledin!! İştahın yerinde, keyfin yerinde ve en önemlisi sağlığın yerinde.

Yeni okulu şerefine, Lara’ma

2011-10-31T11:44:00.001+01:00

Bugün yine önemli bir gün hayatımızda, özellikle de Lara’mın hayatında. Hollanda’da planladığımızdan daha uzun kalmaya karar verdik. Bu yüzden de gelecekte hayatını kolaylaştırsın diye Lara’yı İngilizce öğrenebileceği bir okula verdik. Yeni açılan bir International School. Yeni olduğu için çocuk sayısı az. Yeni bir dil öğrenmek için ideal ama çocukların sosyalleşebileceği kadar da yeterli. Senelerdir Lara’yı okula götürüp getirirken hissettiğim yabancılık (negatif bir anlam yüklemiyorum) duygusunu ilk defa bugün hissetmedim. Dünyanın başka yerlerinden, başka işler, başka amaçlar için gelmiş, kendi dünyalarında bizim gibi hayatlarını sürdüren insanlar gördüm. Canım kızım, bu değiştirdiğin üçüncü okul, her zamanki gibi kötüye değil güzele odaklandın. Eski okullarını, eski arkadaşlarını özlediğini, özleyeceğini biliyorum ama sen yeni okulunda da yeni keyifler alacağını, yeni arkadaşlıklar kuracağını ve güzel günler geçireceğini biliyorsun. Önemlisi de bu zaten hayatın getirdiklerini her zaman sevgiyle ve yüzündeki o güzel gülümsemeyle karşıla bebeğim.

Sevgiyle yapılan hazırlıklar

2011-08-29T22:11:00.001+02:00

Yaz doğumlu olunca pek çok şey yaz tatili karmaşası içerisinde kaybolup gidiyor. Lara'nın da doğumgünü son üç yıldır bu yaz koşturmacasına kurban gidiyordu. Bu sene okulu Temmuz'un ilk haftası kapandığı için Türkiye tatilini de doğumgününün hemen sonrasına planladık. Bu sayede Lara ilk defa arkadaşlarıyla birlikte bir doğumgünü kutlayabildi. Ben de eski organizatörlük maharetlerimi Larişko'nun doğumgününde gösterme şerefine ulaştım.

Pek çok şeyi bir ay önceden düşünüp, planladım. Dekorların ve süslerin neredeyse hepsini evde Lara'yla birlikte hazırladık. Aslında bekleme sürecini keyifli kılan da sanırım bu oldu. Hatta Lara için o kadar heyacanlı bir bekleme süreci oldu ki partisi kadar bu hazırlık döneminden de büyük keyif aldı. O kadar emekle ve keyifle hazırladığımız için unutulmasını istemediğim anılar arasına almak istedim.

Davetiyeler hazırlandı, arkadaşlara verilecek küçük hediye torbalarının içerisine boyamalar yapıldı, masa ortasına güzel bir “LARA 5” süslemesi de yerini aldı.

Yeme içme bölümüne geçecek olursak, orası da not edilmeye değerdi diye düşünüyorum. Doğumgünü konseptimize çok uyan “cupcake”lerimiz pek güzel ve lezzetli omuşlardı.

Bu kadar uğraşa, yorgunluğa değdi mi? Ziyadesiyle değdi ama önümüzdeki beş sene içinde tekrar böyle bir parti yapacağımızı sanmıyorum. Bu hazırlıkları yaparken planlama konusunda başvurduğum bir kaynakta şöyle diyordu. Bu senenin planlanlaması ve hazırlıkları bittiğinde iş bitti diye düşünmeyin, hemen bir sonraki seneyi düşünmeye başlayın diyordu. Ben de aynen öyle yaptım. Seneye dükkan kapalı. Sizleri Eurodisney’e bekleriz!

Lara, yas 5

2011-07-21T21:50:00.007+02:00

Lara artik 5 yasinda. Cok uzun zamandir 5 yasinda olacagi gunu bekledi. Sonunda da oldu. Artik kendini "Merhaba, ben Lara, 5 yasindayim" diyerek tanitiyor.

Boyu uzadi, fizigi degisti ve gelisti. Kucuk cocuk ifadesi kalmadi, genc kiz diyoruz ona zaman zaman babasiyla takilmak icin. Dil desen dilli duduk, cilve dersen istemedigin kadar. Cok iyi huylu, anlayisli ve yardimci bir cocuk oldu. Ablalikta ise bir"INCI".

Sarki soylemeyi, dans etmeyi, resim cizmeyi, boyama yapmayi, el isi yapmayi cok seviyor. Yaz tatili bitince Hollanda'ya dondugumuzde dans okuluna gidecekmis. Ama orada dans etmeyi ogrenmeyecekmis, kendisi ogretecekmis. Bu ne ozguven anlamadim.

Uzun zaman bekleyipte sonunda kavustugun yeni yasin sana en guzel keyifleri, eglenceleri, neseleri birlikte getirsin. Tipki pastani uflerken kulagima fisildadigin dilegin gibi annenle, babanla ve kardesinle birlikte uzun uzun uzun bir omur yasa. Seni pek cok seviyoruz.

İki kız kardeş

2011-06-17T13:41:00.001+02:00

Hep bir kız kardeşim olsun istemiştim. İnsan kendinde olmayanı çocuklarına vermek istermiş. Benimkide o hesap. Benim olmadı ama ne mutlu bana ki çocuklarımın oldu. İki kız kardeş onlar, şimdiden birbirleri için var olduklarını biliyorlar sanki. Küçük ablasına şimdilik tapmakla meşgul. Ablaysa yaşının getiirdiği olgunluk ve sorumlulukla biliyor küçükle bir ömür ayrılmayacağını. O kadar iyi biliyorki ona şu şarkıyı söylerken bende bu anı ölümsüzleştirmek için söylediklerini gizli gizli not ettim. İşte Lara’nın kardeşi Defne’ye söylediği şarkının sözleri…

Sonsuza kadar… Çünkü biz kardeşiz

Defne hep senle kalacağız

Yaşlanana kadar

Sonsuza kadar

Ama çok uzun sürecek

***

Annemle babam yaşlanınca

Biz kalacağız senle

Sen büyüyünce oynayacağız birlikte

Çok eğlenceli olacak

Ama şimdide eğlenceli

Bu bebek çok eğlenceli

***

Sonsuza kadar

Senle sonsuza kadar

Birgün bile ayrılmayacağım senden

Söz veririm sana

Çünkü ben senin aşkınım

Yazmak istiyorum

2011-05-26T21:51:00.001+02:00

İki çocuklu hayata oldukça alıştım. Defne de 4,5 ayı devridiği için ritünler içerisinde yaşamayı öğreniyor. Çocuklar, koca, ev, yemek, dersler, spor arasında öyle bir koşturmaca yaşıyorum ki; ne zaman sabah olmuş, ne zaman akşam olmuş gerçek anlamda anlamıyorum. Bloga birşeyler yazmak istiyorum ama zaman bulamıyorum. Bulduğumda da yazmak istediğim şeyi ya unutmuş oluyorum ya da etkisini kaybetmiş buluyorum.

O yüzden henüz unutmamışken yazayım. Hollandalı’ların para konusunda ne kadar pinti olduklarını defalarca tespit etmiştim. Ama şu son yaşadığım olay artık pes dedirtti. Hollandaca dersi aldığım bayanla Türkiye’deki ve Hollanda’daki yeme alışkanlıkları üzerine konuşuyorduk. Türkiye’de öğle yemeklerinde sıcak yemek yendiğini söyledim. Önce “off ne çok iş” diye yorumda bulundu. Sonrada geçenlerde tatil için gittiği Majorca’da üçlü set menü için günlük 9 Euro ödediklerini, beş günün sonunda 54 Euro ettiğini söyledi. Çok bulmuş bu parayı. Oysa burada olsa evden getirdiği ekmek arası peynirini yer, karnını doyururmuş. Karınlarını doyurmuş olmak için doyuruyorlar yani. Ne yediğinin hiç önemi yok. Güzel, lezzetli, keyifle hazırlanmış bir yemeği kendi hazırlamak zorundaysa angarya bir iş olarak görüyor. Eğer hazırlanıp önüne geldiyse de bundan keyif alacağına parmak hesabı yapıp cebinden çıkacak parayı düşünüyor.

Garip geliyor bana, yargılamıyorum ama anlayamıyorum.

Eskilere dalıyorum…

2011-05-13T20:31:00.001+02:00

Bazı insanlar vardır gözlerini kaparlar gelecekle veya olmasını istedikleri şeylerle ilgili hayaller kurarlar. Hiçbir zaman bu tür hayaller kurmadım. İçinde yaşadığım ana odaklanmayı, ondan keyif almayı, onu içime sindirmeyi oldum olası daha çok sevdim. Yıllar geçtikçe içime ne kadar sindirirsem sindireyim, yeni hatıraların galip geldiğini, eskilerin öyle veya böyle solup gittiğini anladım.

20’lerin başındayken en güzel yıllarım olduğunu sandığım çocukluk yıllarım için yumardım gözlerimi. Canım gibi sevdiğim, hayatımın ilk yıllarının arkadaşlarıyla geçirdiğim neşe dolu, kahkahalar dolu çocukluk yıllarıma gidiverirdim. Çocuk olduğumdan mıdır nedir, bellek taze sanırım, en solmamış hatıralar da bugünlere aittir. Hala gözlerimi kapattığımda, arkadaşlarımın evinin içindeki her eşyanın yerini, çılgınca koşup oynadığımız, kusursuzca saklandığımız bahçenin her köşesini, çok fazla içine girmemiş olsam bile onların Oma’sının evinin içini bile daha dün gibi hatırlayabilirim. Sadece mekanları değil, yaptıklarımızı, yediklerimizi, oynadıklarımızı, sevinçlerimizi, kavgalarımızı, üzüntülerimizi bile…

30’lara gelipte çoluk çocuğa karışınca zamana yetişemez oldum. O önden koşturdukça, anılar da daha bir silik yer etmeye başladı hafızamda. Bebeğim Lara’yı kucağıma aldığım günü hiçbir zaman unutamasam da, o büyüdükçe hafızam bana oyun oynar oldu. Ne zaman 5 yaşına geldi, nasıl bu kadar büyüdü, ne zaman bu kadar gelişti ve değişti? Şimdilerde en sevdiğim, Defne’m büyüdükçe, gözlerimi kapatıp Lara’nın bebekliğine gitmek oluyor. Defne’nin içinde bulunduğu ayla Lara’nın o zamanki ayını karşılaştırmak. Anı defterlerime ve bu bloga not düşmemiş olsam pek çok şeyi akıp giden zamana kaptıracağımı anlıyorum. 40’lara, 50’lere gelince ne olur, 60’ları, 70’leri görür müyüz, görürsek neler kalır bellekte şimdi bilemiyorum.

Ama birileri Harry Potter’ın Azkaban Tutsağı’nda Albus Dumbledore’un sihirli değneğiyle hafızasından bir anı alıp, bir su birikintisine bıraktığı ve sonra bu birikintiden o anı tekrar seyredebildiği gibi bir büyü buluncaya kadar. Veya internetin kullanım allanlarına insan hafızası depolama bölümü gibi bir alan eklenene kadar. Hafızamız berrak, yazımız ölümsüz olsun.

Yıl 2050. İnternet üzerinden insan hafızası arama motoru. Hatırlamak istediğiniz anıyı gün, ay, yıl olarak giriniz. Aradığınız anı bulunmuştur, birazdan anıya dalacaksınız. Gözlerinizi kapayıp, arkanıza yaslanınız…

Emzik

2011-04-07T11:02:00.001+02:00

Defne gündüzleri uyumayı hiç sevmeyen bir bebek. Doğduğunun haftası bile saatlerce uyumadan durabiliyordu. Doğumdan sonra eve gelen lohusa bakıcısı “This is the most awake baby I’ve ever seen” demişti. Aslında uykusuzluk kafasına vurmuyor olsa bırakayım uyanık kalsın hınzır diyorum; ama o uykusuzluk huysuzluğu çekilir gibi değil. Neyse öyle böyle üçüncü ayına geldi Defne’cik. Herşey biraz daha yola girdi. Hala az uyuyor ama en azından eskisi gibi huysuzluğu çok değil.

Bu kadar uyumakta zorlanırken son üç gündür yeni bir huy çıkardı küçük hanım. İki el dua okur gibi birleştirilip göğe kaldırılıyor. Göz hizasına getiriliyor. Tabi bu arada ellere odaklanan gözler şaşı beş oluyor. Daha sonra eller gözün üstüne konuyor ve yavaş yavaş emziğe doğru indiriliyor. Bu arada ellerle gözlerini de oymayı ihmal etmiyor. Sonra o eller yavaş yavaş emziğe doğru kaydırılıyor. Şanslıysa, ki bu pek olmuyor, iki elinin arasına aldığı emzikle mutlu mesut uyuyor. El kol koordinatı pek fazla gelişmediği için genelde bu aşama kendisine verdiği zararlarla sonlanıyor. Gözü oyulmuş, göz çevresi kıpkırmızı, yanaklar mora yakın ve tırnaklar iki günden uzun kalmışsa yüzün çeşitli yerlerinde bilimum tırmık izleri. Bebeğe kötü baktığımızı düşünücekler işin kötüsü. Eline yardım edersek veya aşağı doğru bastırırsak daha da sinir oluyor. Sanki bütün uyku problemlerini halletmiş gibi şimdi de bunu çıkardı başımıza.

Sonunda ya emziği eline yapıştırıcağım, emziği de ağzına ya da emziği alıp atacağım derken daha gerçekçi bir çözüm buldum. Kendilerine yarım kundak yaptım. Şimdilerde mışıl mışıl uyuyor.

Gelinlik

2011-04-04T16:38:00.001+02:00

Dün burada koopzondag’dı. Yani mağazalar açıktı. Alacağımız, bakacağımız birkaç şey var diye bizde indik şehire. Hava bahar havası, sokaklar insan dolu, keyfimiz yerinde. Öyle dolanırken bir gelinlik butiğinin önünden geçtik. Lara bir anda vuruldu. Hemen vitrinden en beğendiğini seçti. Bana da seçtirdi en beğendiğimi.

Akşam eve dönünce bana bu resmi yapmış. Resimdeki benim. Gelinlik giymişim, babaya aşık olduğum zamanmış, yani evlendiğim zaman. Çok hoşumuza gitti karı koca. Yüzümüzde kocaman bir gülümseme birbirimize baktık.

Lara yatmaya çıktığında banyoda dişlerini fırçalarken beni seslendi. Yanına gittiğimde,

“Anneciğim ben büyüyünce benim gelinliğimi de sen seçer misin? En güzelini seç ama olur mu?” deyince hem güldüm hem de gözlerime yaşlar doldu. Yavrumuz büyüyor.

Yeni yıla yeni kız

2011-01-27T13:59:00.001+01:00

Dört gözle beklediğimiz ikinci yavrumuz Defne tam gününde randevusuna sadık kalaraktan ailemize katıldı. Sağlıklı, koca gözlü, pembe bir bebek. Güzel mi, Lara’ya mı benziyor, kime benziyor, eller ayaklar tıpkı babası konuşmaları arasında evimize de döndük. İyileşme, dinlenme ve birbirimize alışma süreçlerini geride bırakaraktan hayatımıza devam etmeye başladık.

Bebek karnımdayken Lara’nın gösterdiği sevgi ve alakada bir azalma olmadı. Zaten benim tahminim de bu doğrultudaydı. Sanırım aralarındaki yaş farkı iki çocuk büyütmek açısından bizim avantajımıza oldu. Bebek bir doğsun sen görürsün, o zaman tepkisini verir diyenleri çatlatırcasına Lara hala aynı Lara. Evde olduğu zamanlar benim en büyük yardımcım.

Neyse şimdi biraz Defne’den haberler verelim. Malum bütün bebekler gibi yemek, uyumak ve altına yapmakla meşgul. Uyumak diyorum ama aslında uykuya dalma zorluğu yaşıyor. Neyseki geceleri değil sadece gündüzleri. Uzun saatler uyanık kaldıktan sonra artık uykusu başına vurup ağlama krizine girince artık uykuyla daha fazla savaşamayacağını anlayıp teslim oluyor uykunun ellerine. İşte şimdi bu anlardan birindeyiz.

Uykuya dalma/dalamama problemi doğum sonrası eve gelen yardımcı bayanı (kraamzorg) ve ebeyi şaşkına çevirdi. Hiç böyle bebek görmemişler. Yeni doğan dediğin hep uyurmuş. Neyse en sonunda kundak yapalım diye önerdi ebe de Defne’cik biraz huzur buldu.

Yeme konusunda biraz iştahlı. Babası Erol Taş gibi yediğini söylüyor. Homur homur içiyor sütünü. Ee iştah böyle olunca da artık onu ay parçası diye sever olduk. Çünkü yüzü tostoparlak oldu.

İki çocuklu hayata adapte olduk. Hatta yorgunluğumuz gözlerimizden aksa da, karı koca birbirimizle konuşacak halimiz olmasa da çok keyifli olduğunu bile düşünüyoruz. Bizimkiler de dahil olmak üzere, tüm çocukların bir ömür sağlık, huzur ve mutluluk yanlarında olsun.

Sen yaz şimdi, ben sonra karar veririm

2010-11-08T20:40:00.002+01:00

Lara okullu oldu ya, bu aralar arkadaşlık kitabı doldurmak ve doldurtmak en büyük heyecanımız. Geçtiğimiz hafta verdiği Cadılar Bayramı partisinde bir arkadaşı Lara'ya arkadaşlık kitabı getirmişti. O günden beri Lara kitabına kimlerin yazacağını, hangi sırayla yazacaklarını planlıyor. Kitap okulda arkadaşları arasında elden ele dolaşıyor. Eee tabi arkadaşları da Lara'ya kendi kitaplarını getiriyor. Onlara da Lara adına annesi yazıyor, Lara da süsleme işini yapıp geri götürüyor. Şu aralar hobilerim arasında kızım için arkadaşlık kitabı doldurmak var. Neyse işte bugünde elime geçen kitaplardan birinde şöyle bir soru vardı. Büyüyünce ne olmak istiyorsun? Ben de doğrudan Lara'ya soruverdim. Cevap süper komikti. Unutmadan hemen buraya yazmak istedim.

L: Geçen arkadaşım I. ne olmak istediğini yazmıştı?
A: Hayvan doktoru, onu mu diyorsun?
L: Hah, evet onu diyorum. Onu yaz lütfen.
A: Emin misin, kızım?
L: Hayır, emin değilim, ama sen şimdi yaz onu. Ben sonra karar veririm.

Cadılar Bayramı

2010-11-03T13:00:00.001+01:00

Aslında olay dört hafta öncesine kadar gidiyor. Ekim sonundaki Cadılar Bayramı için evde bir parti verme fikri beni sürekli yoklamaktaydı. Öyle mi yapsak, onu mu çağırsak falan derken sonunda yetişkinler için bir parti vermek yerine Lara’ya bir parti vermenin beni daha mutlu edeceğini anladım. Hem böylece okuldaki arkadaşlarını ilk defa evimize davet etmiş olacaktı. Aslında okul sonrasında oynamaları için arkadaşlarını sürekli çağırıyoruz ama evimiz o mahalleye uzak olduğu için – araba ile 12 dakika – bizden deli gibi kaçıyorlar. Neyse bende bu parti bir vesile olur, belki okul dışında da kaynaşmalarını sağlar diyerekten hazırlıklara başladım. Önce evi biraz Cadılar Bayramı renkleriyle sardım sarmaladım. Bu çocuklara yönelik bir hazırlık olmasa da evin genel havasını değiştirmek için çok iyi oldu.

Geçen sene olduğu gibi, bu sene de balkabaklarını babamız ve Lara aldı. Balkabağını oyma işi biraz tehlikeli iş sınıfına girdiği için Lara sadece babasını seyretmekle yetindi. Baba balkabaklarını oyarken, Lara da arkadaşlarına vereceği davetiyeleri hazırladı.

Davetiyeler arkadaşlarına dağıtıldı. İşte sonrasında benim için heyecanlı bekleyiş başladı. Bütün çocukların gelip gelmeyeceklerini haber vermelerini istemiştik. İçim pır pır ediyor, Lara’ya birşey çaktırmamaya çalışıyordum. Ya yine ev uzak diye çocukların hiçbiri gelmezse diye. Neyse ki korktuğum gibi olmadı ve çocukların hepsi gelmeyi kabul ettiler.

İşin eğlenceli kısmı esas bundan sonra başlıyordu. Öyle parti deyip, kuru kuru parti vermek olmazdı. Cadılar Bayramı Hollanda’da Amerika gibi çılgınlar gibi kutlanmadığı için konsepte uygun şeyler bulmak pek kolay olmadı. Ama azimli anne yılmadı, sordu soruşturdu, yabancısı olduğu şehri biraz daha iyi tanımış oldu. Eskiden yapmaya utandığım şeyleri, Lara söz konusu olduğunda hiç çekinmeden yapabiliyorum. Mesela yoldan insanları çevirip, bunu nereden aldınız diye rahatça sorabiliyorum.

Partiye bir hafta kala evin her yerini süsledik. Lara çılgınlar gibi havalara zıplıyordu. Arkadaşlarım ne zaman gelecek diye. Her sabah bıkmadan, usanmadan parti bugün mü diye sordu. Ta ki “Evet, bugün!” cevabını alana kadar. Küçük bir cadı olmaya günler öncesinden karar vermişti. Parti günü kostümünü giydi, süpürgesine bindi ve keyiften havalara uçtu.

Lara’nın doğum günü olmadığını defalarca söylememe rağmen, pek düşünceli Hollandalı arkadaşları Lara’ya hediye de getirmişlerdi. İlk taşındığımız yıllarda pek cimri olduğunu düşündüğüm Hollandalıların, aslında yaşam tarzlarının bu olduğunu anlamam pek uzun sürmedi. Artık onları cimri olmakla itam etmek yerine, son derece tutumlu olduklarını düşünüyorum. Bunu da takdir ediyorum aslında. Özellikle de Türkiye’ye gidip geldikçe gözüme daha da batan savurganlıkları gördükçe.

Olaki parti eğlenceli geçmez, çocuklar kaynaşamaz vs diye düşünüp birkaç da aktivite düşünmüştüm. İlk aktivite zamanlama hatasına kurban gitti. Çocuklar daha tam ortama ısınmamışken, sopaya dizilmiş donutları getirmiş bulundum. Bir çocuğun ben oynamayacağım demesi sırayla bütün çocukların ben de demesine neden oldu. Biz de uzun bir süre yanlarına gitmeme kararı aldık. Onlar kendi kendilerine çok eğlendiler, yediler, içtiler, dans ettiler, oyunlar oynadılar. Benim aktiviteleri de B planı olarak sakladık. Hepsi zamanı geldiğinde kullanıldı ve çocukları pek eğlendirdi.

Güzel ve eğlenceli bir partiydi, Lara’nın arkadaşlarına verdiği ilk partisiydi. Partinin benim için en önemli yanı amacıma ulaşmam oldu. Nasıl mı? Lara dün partisine davet ettiği kızlardan birinin doğumgünü partisine davetiye aldı. Parti hem de prenses temalı:)) Küçücük bir parti hepimize büyük bir mutluluk getirdi.

İlk toplantımız

2010-09-24T19:34:00.003+02:00

Uzun zaman önce yazmayı bıraktığım için şimdi şöyle kısa bir özetle geri dönüş yapmak istiyorum. 28 Ağustos'da iki buçuk aylığına tatile gittiğimiz Türkiye'yi bırakıp, evimize geri döndük. Ev önceleri pek bir garip geldi. Sanki benim evim değil de, öyle oturduğum bir yermiş gibi. Neyse bir haftalık alıştırma turlarından sonra 6 Eylül'de Lara okula başladı. (Hollanda'da okul 4 yaşında zorunlu olarak başlıyor.) Hal böyle olunca da, ben de alışma-alışamama konusunda bu sene nazlanamadım. Hızlı bir maratona girdim. Sabah kalk, hazırlan, Lara'nın beslenmelerini hazırla, kahvaltı yap, Lara'yı okula bırak, eve geri dön. Maratonun birinci ayağı burada sona eriyordu. Sonra ilk bir hafta evde kendimi yeniden eski günlerime geri dönmüş buldum. İstediğim zaman oturdum, kalktım, acıktıysam birşeyler yedim, halim yoksa ağzıma bir iki lokma atıp geçiştirdim, istediğim kanalı seyrettim, müzik dinledim, araya birşey girmeden sayfalar dolusu kitap okudum, evle ilgilendim. İkinci maratona öğleden sonra çıkarken kızımı ne kadar da özleyerek gittiğimi fark ettim. Son 2 yılımızı Lara'yla o kadar iç içe geçirdik ki; böylesine bir ayrı kalma ruhuma iyi geldi desem ayıp olmaz herhalde. Neyse işte öyle böyle derken 3 haftayı geride bıraktık ve dün akşam Lara'nın okuluna ilk toplantımızı yapmaya gittik. Okulla ilgili ve öğretmenlerle ilgili ilk izlenimler olumlu da olsa Lara'nın dil probleminin ne kadar kendisi için engel oluşturduğunu bir kere daha anladım. Başkaca çocuklar dil problemleri olmadığı için söylenilenleri, açıklamaları gayet iyi anlıyorlar. Kendilerinden yapılmasını istedikleri görevleri yerine getiriyorlar. En güzeli de, ola ki anlamadılarsa ben bunu anlamadım bir daha anlatır mısın deme lüksüne sahipler. Lüks diyorum çünkü bizim yavrunun durumu yanında bu bir lüks bence. Bizimki de daha hala - Türkçe'de kendini yüz kere ispatlamış olduğu konularda - 1 - 2 yaş çocukları gibi. Renkleri, sayıları vs Hollandaca söylediğinde bravo diyor eğretmenleri. Daha, kısa bile olsa, cümle kurduğunu görmedim. Kelimeler, kelimeler ve yine (genelde) aynı kelimeler.

Baharı yaşamadan geçti günler

2010-05-27T14:22:00.001+02:00

Hollanda’da yaşayanlar veya yolu düşenler eminim Keukenhof’u biliyordur. Oraya cennet desem yalan olmaz; bir çiçek cenneti. Çoğunlukla lale olmak üzere, diğer bütün soğanlı bahar çiçeklerini bir ahenk içerisinde bulabiliyorsunuz. Geçen sene sezonun sonuna doğru gitmiştik. Bu sene de havalar o kadar soğuk gitti ki, bugün gidelim yarın gidelim derken son günü gitmek nasip oldu.

Son günü de olsa lalelerin hepsi pek güzeldi. Aklımız almadı niye laleler daha ölmeden bahçeyi kapattıklarını. Güneş tutturdu, kesip satacaklarmış da ondan:)) Gezdik, dolaştık her bir köşesini. İki sene üst üste gidince insan doyuyor sanırım. Seneye yoklama veremeyeceğim, kusura bakma Keukenhof’cuğum.

St. Remi Katedrali

2010-05-16T20:31:00.000+02:00

Uzaklarda yaşamak bazen çok zor geliyor. Bazen eski hayatımla ilgili herşeyi çok özlediğimi hissediyorum. Aslında o zaman yaşadıklarım da şimdikinden çok farklı değildi ama burnumun direğini her daim titreten nüanslar olması ve onlara çok uzakta kalmış olmam yüreğimi sızlatıyor. Gün gelir döner miyiz bilmiyorum ama; arada alıştım buralara, hayat çok kolay, pek rahat gibi söylemlerde bulunsam da yüreğim hep su koyuveriyor.

Lara’nın da hayatının çoğu burada, Hollanda’da geçti. Hollandaca’yı bir an önce öğrensin de arkadaş edinebilsin, derdini anlatabilsin diye kendimi üzdüğüm zamanlar çok da uzak değil. İlerleyen Hollandaca’sı şimdilerde de yeni düşüncelere götürüyor beni. Turuncuya “oranje” diyor şu aralar. Türkçesi neydi “oranje”nin hatırlamıyorum diyor. Günler geçtikçe bu örnekler artıp gidecek eminim eğer bir gün geri dönmezsek. Neyse şimdi konum o değil aslında. Hayatının çoğu buralarda geçti demiştim ya, çocuk kilise çanlarıyla büyüdü resmen. Kurban bayramlarına, ramazan bayramlarına nasıl uzak kaldıysa, ezan seslerine de uzak kaldı. Uzun zamandır bir merak içinde kiliselerin içinde ne olduğuyla ilgili. İşte en sonunda vasıl oldu da Champagne’a gittiğimizde Reims’in meşhur katedraline girdik gezdirdik onu.

Soyut kavramları yavaş yavaş anlamaya başalayan kendileri, sandalyelerde sessizce dua eden insanların ne yaptıklarını sordu bana. Dua ediyorlar, dedim. O ne demek, dedi. Bir an düşündüm. Somut şeyleri anlatmak çok kolay ya, soyut bir şeyi anlatırken onun kafasının anlayacağı ve en önemlisi de kafasını karıştırmayacağım birşeyler söylemem gerekiyordu. Dua ederken söylediklerim geldi aklıma ve sonra ağzımdan bir anda dökülüverdi.

İnsanlar yaşadıkları hayatta sevdikleriyle birlikte sağlıklı, mutlu ve huzurlu olmak için dua ederler. Kötülüklerden, hastalıklardan uzak bir hayat yaşayabilmek için dua ederler. Ve kendileri kadar şanslı olmayan insanlar için de iyilikler dileyerek dua ederler, dedim.

Arkasından gelecek soru bombardımanına hazırdım ama hiç soru gelmedi. Peki, anladım, dedi. İşte biz de kiliseymiş, camiymiş, sinagogmuş, mabetmiş fark etmeden, sahip olduğumuz herşey için şükredip, bizler kadar şanslı olmayan insancıklar içinde iyilikler dileyerek yolumuza devam ettik.

Champagne Bölgesi’ne bir kaçamak

2010-05-07T11:43:00.001+02:00

Uzun zamandır aklımızın bir köşesinde olup da bir türlü plana programa koyamadığımız, Fransa’nın Champagne bölgesini geçtiğimiz hafta gezmeye gittik. Mevsim bağ mevsimi değildi aslında. Daha üzümlerin kendilerini göstermelerine de çok vardı ama biz yine de koyulduk yolumuza.

Reims’e varana kadar otoyoldan gittiğimiz için hiç anlamadık Champagne bölgesinde olduğumuzu. Gözlerim bağları arıyordu ama etrafda bir tane bile bağ göremedim yolculuk boyunca. Champagne bölgesi deniyor ya, bölgeye girer girmez her tarafımızın bağlarla çevrili olacağını düşünmüştüm. Oysa ki bölge çok büyükmüş ve belli alanlarda bağlar varmış. Ertesi gün elimize geçirdiğimiz bir turistik broşürle kendimize bir “Champagne Route” belirledik. İşte o an başladı gözlerimiz şenlenmeye. Her açıdan birbirine simetrik dikilmiş, aynı şekilde budanmış, aynı şekilde askıya alınmış yeni yeni yeşermeye başlamış yüzlerce bağın arasından geçtik. Her 5- 10 kilometrede bir girdiğimiz Fransız köylerini dolaşmak da ayrı bir keyif oldu. Girip çıktığımız birkaç köyden sonra anladık ki her köyde kilise, okul, belediye ve postahane aynı noktada toplanmış.

Bağların yanı sıra, mevsim itibariyle gözümüz en çok “patchwork” kıvamındaki tarlalarla şenlendi. Boya gitmiş sapsarı kanoliler, serpilmeye başlamış yemyeşil buğdaylar ve ekime hazırlanmış toprak rengi tarlalar.

Daracık ama bakımlı köy yollarından bir oraya bir buraya giderken yerel bir üretici bulup, üretimhanesini ve kavını gezmeyi istiyorduk. Her zamanki gibi Fransa’nın çalışma saatlerinin gazabına uğradık. Çoğu işletmenin kapalı olduğunu görüp hüsranla yolumuza devam ettiğimiz kaçıncı köydü hatırlamıyorum. Gözüme “Açığız” diyen bir tabela çarptı. Sert bir fren yaptık, arabayı geri vitese taktık, tabelaya bir daha dikkatle baktık, doğru gördüğümüze inanamadık ve hemen adresi not ettik.

Hollanda’dan geldiğimize normal, Türk olduğumuza aşırı keyifle tepki veren bir üreticinin üretimhanesini ve kavını hafif dişlerimiz tıkırdayarak gezdik. Tadım aşamasında içimiz ancak ısınmaya başladı. Kocaman tebessümle, güle oynaya onlara veda ederken bagaja da birkaç şişe şampanya koymayı unut-a-madık.

Bu yerel üreticinin tavsiyesiyle Reims’in içindeki dünyaca meşhur Pommery’nin mahzenlerini de gezdik. Yerin 30 metre altında, Romalı’lardan kalma antik yer altı mağralarını, 1800’lerin sonunda birbirine tünelle bağlayan Bayan Pommery’nin azmine ve çalışkanlığına şaştık kaldık. 15 yıldır bekleyen, üzerleri tozla örtülü, kıymetli şampanya şişelerinin yanından tüneller boyunca yürüdük. Mahzenleri gezme işi fazlasıyla ticarete dökülmüş aslında ama yine de bir tanesini, özellikle de meşhurlardan birini, gezmek keyifli oluyor.

Dordrecht Günceleri II

2010-04-10T11:02:00.000+02:00

Elime yapıştı kesinlikle. Zaten biliyordum yapışacağını, o yüzden de hiç sevmem birbirini takip eden yazılar yazmayı. İçime esti mi, ilham geldi mi yazmayı seviyorum. Aklımdan geçenlerin, parmak ucumun klavyeye tıkırdaması suretiyle yazıya dökülmesi benim için en doğal ve en güzel olanı. O yüzden kendimle çelişip bu Dordrecht yazısını niçin ikiye böldüğümü başta çözememiş olsam da sonra yazının ikinci bölümüne koyduğum resimlerden olduğunu anladım. Neredeyse bütün kışı, kış uykusunda geçirmiş olan ben ve makinam bahar vesilesiyle uyanıyorduk. O yüzden de Dordrecht güzel olmasına güzel olsa da, benim için çektiğim fotoğraflar özeldi. O yüzden de “kalemimin” tıkandığı yerde, bırakıyorum zamanda yolculuğa çıktığımı hissettiren bu fotoğraflarla Dordrecht kendini anlatsın.

Dordrecht Günceleri I

2010-04-06T09:00:00.000+02:00

Cemre düştüğünden beri içimiz kıpır kıpır. Akdeniz insanıyız ya, bir türlü sevemedik kuzey ülkelerinin kışlarını. Cemre düştüğünde somut bir ses çıkarmıyor ama bizim içimizde çalan “gezelim, gezelim…!” sesi Dordrecht’e doğru yola koyulunca somut bir eyleme dönüştü.

Dordrecht Hollanda’nın en görülesi yerlerinden biri olarak geçmiyor aslında ama bizim öncelikli tercih etme sebebimiz bizim oturduğumuz şehre yakın oluşuydu. Fazla bir beklentiyle gitmediğimiz Dordrecht’ten, umduğumuzdan fazlasını bulmuş olmanın verdiği bir keyifle döndük.

Öncelikle şehirle ilgili turistik bilgileri almak için turizm ofisine uğradık. Küçük, ama bizim için yeterli olan broşürümüzü alıp, yürümeye koyulduk. İlk durağımız şehrin alışveriş merkezinde kurulmuş olan pazar yeri oldu. Hafta içi zaman zaman benim pazarlara yolum düşsede, ailecek ilk defa pazarda bulunduk. Genelde öğlen saat 12’de pazarlar toplandığı için hiç düşünmeden lalerimi aldım sepetime koydum. Sepetimi lalelerle doldursam da aklım başka başka renklerde, cinslerde kalmış olarak yürümeye devam ettik.

Burnuma gelen kızarmış balık kokusundan yakınlarda bir yerde balıkçıların olduğunu anladım. Burnum yanılmamış, kokuyu takip ederek kendimizi balık pişiricisinin önünde bulduk. Yağda kızarmış şeyleri yemeğe bayılan Hollanda’lılara ayak uydurarak, aile boyu kızarmış balığımızla midyemizi midelerimize indirirken, Hollandalı’ların kızarmış balık kadar yemeğe bayıldıkları çiğ balığı yemelerine gözümüzün dibinde tanık olduk.

Karnımız biraz doyunca gözümüz açılmış olacak ki, pişmemiş balıkların satıldığı bölümde Hollanda’da pek yaygın olmayan kafalı kuyruklu balıkların satılmakta olduğunu fark ettik. Akdeniz kanı var demiştim ya, balık almadan yola devam etmek düşünülemezdi. Sepete balıkları da koyunca artık biraz daha turistik gezinebileceğimize karar verip, broşürümüzde belirtilen turistik kırmızı yürüme yolunu takip etmeye başladık.

Kırmızı yol hikayemi bir başka yazıma bırakırken, ben, müsadenizle, yağmura rağmen mangalda pişirdiğimiz levreğimi yemeğe ve yanında da rakı tokuşturmaya gidiyorum. Sağlığa…

Vrolijk Pasen!

2010-04-03T19:31:00.001+02:00

Bahar geldi, hoş geldi. Yumurtalar çıktı, tavşanlar hopladı, civcivler cikledi. Günler uzadı, hava yumuşadı, dallar filizlendi, ilk çiçekler boy gösterdi. Kuşlar doyasıya ötmeye başladı. Hoş geldin bahar, herkesin iyi bir bahar geçirmesi dileğiyle…

Çocuk haklı

2010-03-31T15:56:00.001+02:00

Babasının sweat-shirt’ünü ütü odasına askıyla asmışım havalansın diye. Bir yandan ütü yapıyorum, diğer yandan da ortalarda dolanan Lara’yla sohbet ediyorum. Bir ara Lara’nın sohbeti bırakıp, sürekli heceler gibi Güüü-neeşş, Güüü-neeşş, Güüü-neeşş dediğini fark ettim. Ben napıyorsun diyemeden, o bana sweat-shirt’ü göstererek:

- Anne, burada ne yazıyor? Güneş mi yazıyor? (Güneş babamızın adı oluyor.), diye sordu.

- Hayır kızım, babanın onu aldığı mağazanın adı yazıyor, dedim.

- Peki, neden? Nereden aldığını unutursa, okuyup hatırlamak için mi?

Çocuk haklı, ne desem saçma gelecek ona, o çocuk dünyasında, çocuk mantığına. Büyüklerin dünyası saçma ve karmaşık şeylerle dolu canım. Daha da karmaşık hale getirmeden, her gününün keyfini sürmeyi bileceğin bir hayatın olsun küçük insan.

Lalelerim

2010-03-30T12:50:00.001+02:00

Cumartesi günü yarım saat mesafemizdeki Dordrecht şehrini gezmeye gittik. Gezip gördüklerimizi bir başka yazıma saklasamda, pazardan aldığım lalelerimi daha fazla saklayamadım.

Şimdi lale zamanı Hollanda’da. Baharın en sevdiğim çiçekleri arasında geliyor. O kadar çok çeşidi var ki karar verene kadar insanın başı dönüyor. Kaç çeşidi var diye internetten şöyle bir araştırınca, başımın boşuna dönmediğini anladım.

Çiçekcide satılan çeşitler yeterince başınızı döndürmüyorsa, Hollanda’da yaşayanlar için Keukenhof’u, İstanbul’da yaşayanlar için de Emirgan Parkını öneririm.

Ah keşke tanıştırmaz olaydım!

2010-03-28T22:17:00.001+02:00

Geçtiğimiz hafta bahçeyi uğur böcekleri basmıştı. Maydanozların arasındaki sonbahardan kalma yaprakları temizlerken minik bir hanımefendiye rastladım. Küçükken en sevdiğim şeylerden birinin onları elimde gezdirip sonrada uçurmak olduğunu hatırladım. Bir de şarkısı vardı ki saçma sapan. Uç uç böceğim, annem sana terlik pabuç alacak. Ne terliği, ne pabucu demez mi bu böcek? Kafiye için desek kafiyenin “k”si bile yok. Neyse konuma döneyim fazla dağıtmadan. Hemen Lara’yı yanıma çağırdım. Bir yaprak yardımıyla uğurböceğini önce kendi elime sonrada Lara’nın eline koyuverdim. Korku ve heyacan bir arada Lara’nın gözlerinde. Uğurböceği bir elden öbürüne geçti, arada yere düştü, bir daha çıktı, bir daha düştü, bir daha çıktı. Baktım bizim kız “Elmayra” gibi yapıştı böceğe, bırakmaya niyeti yok. Böcek kendini kurtarmak için yaptığı son uçuş hamlesiyle onu ilk bulduğum maydanozların arasına girdi. Artık uçtu gitti, başka zaman yine geri gelir, dedim. Bir iki etrafına bakındıysa da bulamadı.

Ertesi gün ben evin içinde işlerimi yaparken, Lara da bahçede oynamaya çıkmıştı. Koşarak daldı eve, heyecanla:

- Anne, bir tane uğurböceği gördüm. Üzerine azcık bastım yanlışlıla ama “sooorrrryyyy” dedim. Hadi çabuk gel gitmeden bakalım birlikte, dedi.

Gittim, baktım ki en ökkelisinden söylenen sooorryy bile fayda etmez uğurböceğine.

Bir sonraki günde Lara’yı okuldan almaya gittiğimde, her zaman oynadığı kum havuzunda arkadaşlarıyla birlikte oynamadığını fark ettim. Taşa oturmuştu bir başına, kafası öne eğik. Hay allah, canı kesin birşeye sıkılmış, diye düşündüm. Yanına yaklaşmamla birlikte, olayın hiçte düşündüğüm gibi olmadığını anladım. Almış bacaklarının arasına bir başka uğurböceği, eline çıkarmaya çalışıyor. Niyet kötü değil aslında, sadece eline alıp gezdirmek istiyor. Ama küçük motorik hareketler henüz çok iyi gelişmediği için o küçük eller istesede yeterince hassas olamıyor. Neyse zamanında varmışım da, kurtuldu bu minik hanım.

Bahçedeyiz

2010-03-21T17:26:00.003+01:00

Ohh sonunda attık kendimizi bahçeye. Bahar sen nelere kadirsin. İnsanın içine neşe, ışık ve keyif saçıyorsun. Daha tam gelmedin bile ama ne hasret kalmışız güzel, ılık ve bulutsuz havaya.

Bahçe malzemeleri satan Intratuin’a gittik. Bahar geliyordu ama bizim bahçe kıştan kalma görünüyordu. Hemen yetiştik yardımına. Pembe, Lara sayesinde hayatımızın rengi oldu. Çiçekler pembe seçildi. Bahçenin çeşitli yerlerine dikildi.

Geçen yaz bahçenin bir kenarında küçük bir toprak parçası hazırlamıştım maydonoz, dereotu ve roka için.

Hatta olayı bir adım daha ileriye götürüp cherry domates bile ekmiştim. Domates hariç hepsi fazlasıyla görevini yerine getirmişti. Domatesin de hakkını yememek lazım aslında. Az güneş, çok yağmur denkleminde iki adet domates yemiştik.

Kara, kışa, dona ve hatta benim hiç ilgilenmeme rağmen tabiat ana sihirli değneğiyle dokunmuş olacak ki bütün otlarım yeniden yeşermeye başladı. Haliyle ben de dayanamadım yanına arkadaşlar getirdim. Normalde bir saksıda yetiştirdiğim taze otlarımı da öbürlerinin yanına aldım. Fesleğen, kekik, frenksoğanı ve kişniş. Büyük, ferah bir toprağa kavuştukları için mutlu görünüyorlardı.

Mektup var

2010-03-20T10:42:00.000+01:00

Bu ara posta hizmetleri Lara’ya çalışıyor. Posta kutusunu her açtığımda ona birşey gelmiş oluyor. Özellikle almıyorum içinden. Kendisine söylüyorum o parmak uçlarına kalkıp zorlukla çekip alıveriyor. Hafta başında yurt dışında yaşayanları unutmayan Tubitak’ın Meraklı Minik dergisi gelmişti. Dünde anneanneden mektup gelmiş. Havalar güzelleşti ya bahçedeydik zaten. Oturdu bir kenera, okumaya başladı. Kendini bir özel hissediyor ki anlatamam. Yakında da kuzeninden bir mektup gelecekmiş, kuşlar fısıldadı kulağıma.

İlk kayak

2010-03-17T22:02:00.002+01:00

Yavaş yavaş elimi blogdan iyice çekmekte olduğumu fark ettiğim şu son zamanlarda kocamın kızımız için düşündüğü bir şey, beni yeniden yazmaya döndürdü. Babası acaba hatırlar mı bugünleri diye düşünüyordu. O kadar keyifli, o kadar eğlenceli ve o kadar unutulmaz bir tatil olmalıydı ki onun küçük aklında, biz bile onun yerine düşünür olduk, acaba hatırlar mı, diye. Bence hatırlamaz; ama en azından bu güzel satırları okurken, bu güzel resimlere bakarken, hatırlarmış gibi oluverir. Bize de böyle olmamış mıydı? Çocukluğumuzla ilgili anlatılan anılar bir süre sonra hafızamızda o kadar yer etti ki, hatırlamasak bile yaşamış olduğumuzu hissettik. En güzel hatıralar, kopamadığımız anlar, kokular, olaylar, yerler, kişiler hep bizi çocukluğumuza götürmedi mi? İşte bizde çocuğumuzun aklında yer etmesini arzu ettiğimiz bir tatil geçirdik.

Lara hayatının ilklerini yaşamaya devam ediyor. En sevdiği şeyler arasında televizyon seyredip, atıştırma yemek olduğunu açıkça ilan eden Lara, beklenmedik bir performans sergiledi. Bunun da en önemli sebebi hız tutkusu olmalı. Bisiklete binerken, scooter yaparken, buz pateni denerken bile roket gibi gitmek isteyen bir kızımız var. Allah sonunu hayırlı etsin:) Kayakları da o hevesle geçirdi ayağına. Heves dediğime bakmayın söylenmesi bir an bile eksik olmadı. Botlar çok sertmiş, neden pamuk gibi olamıyormuş, kasklardan nefret edermiş, gözlükler de gözünü sıkıyormuş diye saatlerce uzayıp gidebilir söylenmeleri. Onu öğretmenine teslim edip olay yerinden uzaklaşana kadar saniyede onlarca şeye söylenebiliyordu. Neyse ki kayak kıyafetlerinin sağladığı doğal kamuflajla köyün içinde onu uzaktan gözetlediğimizde söylenmelerin sadece bize olduğunu gördük ve içimiz rahat olay yerinden uzaklaştık.

Olaylara olumsuz tarafından bakmak insanın doğasında olan birşey sanırım. Zaman içerisinde kimileri kendilerini eğitebiliyor, kimileri de oldukları gibi kalıyor. Lara’nın daha hayatının başında olduğunu düşünürsek daha kendini eğitebileceği uzun yıllar olduğuna inanıyorum. Ama uzun yıllar var diye zamana yaymamasında da fayda var. Neticede sürekli kara gözlüklerin arkasından bakan bir Lara hiç çekilmiyor. Tatilin başında Hollanda’daki okulunu, arkadaşlarını, öğretmenlerini özleyeceğini söyleyerek dağdaki okula gitmeyi reddediyordu. Tatilin sonuna doğru artık geri dönme zamanının yaklaştığına dair sinyaller vermeye başladığımızda da bu okulu çok sevdiğini, karlardan ayrılmasının mümkün olmadığını, daha öğretmenlerinin adını bile öğrenemediğini söylemeye başladı. Son noktayı da “sonlardan nefret ederim” diyerek koydu.

İşte son noktayı koyacağımız son güne geldiğimizde, karı koca dağların kayılabilecek en yüksek noktasından, güle oynaya Lara’yı okulundan almaya gittiğimizde kocaman bir süprizle karşılaştık. Lara’nın kayak öğretmeni Lara’yı bir haftalık başarısından dolayı “Snowman” madalyasıyla ödüllendirmişti. Bundan sonraki kayak gelişmelerini de kayıt altına almak için ona bir defter vermişti. Hoşumuza gitti, gururlandık, anne ve babayız ne de olsa. İlk adımı, ilk kelimesi heyecanlandırıyor da, neden sonraki ilkleri kanıksamaya başlıyoruz acaba? Bunu da kanıksamamız gereken ilklerin arasına alabilmek içindir bütün bu çabam. Güzel kayışlar dilerim kızım, güven içerisinde, keyif dolu güzel kayışlar…

Ayır ayır nereye kadar

2010-02-23T14:48:00.001+01:00

Hollanda'da herkes evinin atığını ayrıştırmakla yükümlü. Kağıt, organik ve diğerleri olmak üzere atıklar üçe ayrılıyor. Ayrıca cam, depozitolu plastik şişeler, piller, kimyasallar ve kullanılmayan giysiler de ayrıştırılıyor. Şimdi bunlara ek olarak plastikleri de ayırmamızı istemiş belediye. İnsanları gaza getirmek içinde plastikten yapılmış bir süper insan figürüyle süslemiş broşürü. Güya plastik kahramanlar olacakmışız.

Ayrıştırma konusunda hiç motive edilmeye ihtiyacım yok doğrusu. Bünyem kendi oluşturuyor o itici gücü. Önceleri bu konuda kendimi duyarlı bir insan olarak görürken, şimdilerde ayarı biraz kaçırmaya başladım. Son ilave olan plastiklerle birlikte sanki biraz saplantılı bir hal almaya başladı. Yoruluyorum evin içinde bir çöpü doğru çöp kutusuna ulaştırıncaya kadar. En sonunda çözümü evin çeşitli yerlerine istasyonlar açarak buldum. Böylece evin içinde elimde bir çöp bir aşağı bir yukarı şuursuzca dolaşmama gerek kalmıyor.

Bir de yanlış çöpe atılan birşey gördüm mü, affetmem, çok fena yakarım. Eve gelen misafirler bile neyi, nereye atacaktım diye tedirgin oluyorlar. Birkaç gün süren oryantasyondan sonra, yavaş yavaş alışıyorlar. Cezası çok yüksek olduğu için bu kadar dikkat ettiğimi zannediyorlar. Ama içimdeki itici güç, ceza korkusunu sollayıp geçiyor. Ama istanyonlar arasında mekik dokumaktan bile yorgun düştüm. İtici güce rica ediyorum, biraz daha rahat olalım. Keza fena yoruldum, ayrıştırmaktan içim daraldı.

Nerden çıktı bu tatil?

2010-02-22T10:35:00.004+01:00

O zamanlar Lara daha 1 yaşından küçüktü, doyum olmazdı kendilerine. Aslında öyle sakin bir bebek değildi, düz duvara tırmanan cinsten bir kız bebeğiydi. Ama yine de doyum olmazdı. Gün içerisinde uyuduğunda, biraz fazla uyusa özlerdim, içimden hadi artık uyan derdim.

Anne babayız ya; ister istemez dilimize vururdu yaramazlıkları, gece uyanmaları, çişini bir türlü öğrenememesi gibi bebeksi şeyler. O zamanlar bilmiyorduk ki, bunların önemsiz şeyler sınıfına girdiğini. Gerçi arada bizden daha kıdemli anne babalara dert yandığımızda, bize bıyık altından gülüp, daha durun bunlar ne ki dediklerini daha dün gibi hatırlıyorum. Burun bükerdim onlar öyle dediğinde, aklım hafsalam almazdı daha zor ne olabilir diye.

Bebeğimizi agucuk gugucuk diye severdik, dilimizden canım, aşkım, balım eksik olmazdı. İstemediğimiz bir şey mi yapıyor, hemen sertçe bir "hayır" derdik, olur biterdi. Biz bu cicim aylarını yaşarken, arada gözümüze çarpardı 3 - 3,5 yaşındaki çocuklarıyla sinir harbi yaşayan arkadaşlar. Anlam veremediğimiz gibi, bir de kınardık. Ayy nasıl da sert davranıyor çocuğa, öyle de bağırılır mı, çocuk bu, derdik. Hatta arkadaşlar arasında fiskos yapardık. Ayy tanıdığım biri var, demişti arkadaşlardan birisi. Bayram tatili olunca evde ızdırap çekitiğini, bir an önce tatilin bitmesini istediğini ve işe dönmek istediğini anlatmıştı. O zaman o kadar kınamıştım ki, hiç unutamıyorum.

Aradan yıllar geçti, Lara büyüdü. 2 yaş sendromuna adım atmasıyla birlikte doyulmaz tadı kalmadı. 2. yaşı bitti, 3'e girdi, 3. yaşı bitip 4'e girmek üzere ama bir türlü kurtulamadık sendromun etkilerinden. Ben de geçtiğimiz hafta çok kınadığım annelerden farklı değildim. Bir hafta süren Karnaval tatili boyunca, tatili icat eden insanlara baya bir söylendim. Hava 0'ın altında, yerden kar kalkmak bilmiyor, yapılabilecek aktiviteler sınırlı, sınırlı olan aktiviteleri Lara'ya beğendirmekse zor. Bir hafta boyunca, anne kız, içimiz şişti, okul günlerini dört gözle bekledik. Çok şükür tatil bitti. Lara hoplaya zıplaya okuluna kavuştu, ben de huzura...

Neden ben diye sormayın

2010-02-10T17:36:00.004+01:00

Bugün kocaman bir alıntı yapıyorum. İçimden öyle geldi. Hoşuma o kadar gitti ki; gelen, giden, silinen, iletilen e-postaların arasında yabana gitsin istemedim.

Efsane Wimbledon'un ilk zenci şampiyonu Arthur Ashe kan naklinden kaptığı AIDS'den ölüm döşeğindeydi..

Dünyanın her köşesindeki hayranlarından mektuplar yağmaktaydı. Bunlardan bir tanesi şöyle soruyordu:
- Tanrı böylesine kötü bir hastalık için neden seni seçti?

Arthur Ashe cevap verdi:
- Tüm dünyada 50 milyon çocuk tenis oynamaya başlar. 5 milyonu tenis oynamayı öğrenir. 500 bini profesyonel tenisçi olur, 50 bini yarışmalara girer, 5 bini büyük turnuvalara erişir, 50'si Wimbledon'a kadar gelir, 4'ü yarı finale, 2'si finale kalır. Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı'ya 'Neden ben?' diye hiç sormadım. Şimdi sancı çekerken, Tanrı'ya nasıl 'Niye ben' derim? Mutluluk insanı tatlı yapar. Başarı ışıltılı... Zorluklar güçlü... Hüzün insanı insan yapar, Yenilgi mütevazı... Tanrı'ya asla 'Neden ben?' diye sormayın. Ne olacaksa olur...

...Arthur Ashe

Lara’nın gözüyle…

2010-01-21T21:33:00.000+01:00

Lara doğmadan kısa bir süre önce, onun doğumunu ve büyümesini kolaylıkla çekebilmek için aldığımız küçük dijital kameramızı Lara’ya teslim ettik. Ne de olsa onun için almıştık, madem fotoğraf çekmeye bu kadar meraklı buyursun çeksin. Bunlar da 2010’un ilk kareleri. Lara’nın gözüyle bakmak çok hoşumuza gitti. Hele babasını çektiği fotoğraf, babasının bir numarasına oturdu şimdiden. Çok uzun zamandır bu kadar hoşuna giden bir fotoğrafı olmamış.

Soldan sağa: Abim ve ben, self portrait, Lara’nın mutfağı, Anneannenin Herrend çay takımları, yılbaşı ağacımız, babasının portresi, Anneannenin Goblen çiçekleri ve Minnie Mouse

Dilenci

2010-01-20T11:06:00.000+01:00

Kırmızı ışıkta durmuşum, bekliyoruz. Cama doğru yaşlı bir kadının yanaştığını görüyorum. Türkiye'deyiz ya, istemeyerek de olsa, elim arabanın kilidine gidiyor. Bütün kapılar kilitleniyor ve beklemeye devam ediyoruz. Göz ucumla da olsa, kadını görüyorum ve korkuyorum. Sanki masallardaki kötü kalpli cadı çıkmış, bizim cama gelmiş. Ya dileniyordur, ya birşey satıyordur diye düşünüyorum. Başka bir yere bakmaya çalışsam da, göz ucuyla kadının mendil sattığını görüyorum. Üzülüyorum haline için için, ama bir yandan da sahip olduğu fiziksel özelliklerle yapması gereken en son işin bu olduğunu düşünüyorum. Düşündüğümden utanıyorum. Görüntüsünden dolayı ön yargılı davranmamalıyım diyorum. Hadi aç camını, al sattığı şeyden de, bir faydan olsun diyorum. Diyorum da, diyorum, düşündükçe, düşünüyorum.

Mendile de ihtiyacım var, parasını verip alayım diyorum. Sonra dur diyorum kendi kendime. Parayı vereceğim, mendili vermeyecek. Halim vaktim yerinde ya, kendine hak görecek benim vereceğim parayı, karşılığında birşey vermeden almak. Nereden bilsin, nasıl aklı ersin prensip olarak dilenenlere para vermeye karşı olduğumu.

Bütün bunlar aklımdan geçerken, birden baharda Brüksel'de yaşadığım bir başka olay geliyor aklıma. Avrupa'nın göbeğindeyiz ya, hiç beklemiyor insan böylesine insanlarla karşılaşmayı. Sadece gelişmemiş ülkelerde olur sanıyor. Oturmuşuz Chez Leon'da, her zamanki gibi midyeleri gönderiyoruz mideye. Lara'ya da tavuk söylemişiz. Olur da midyeyi sevmezse tavuğunu yer diye. Bizim ki bayılıyor midyeye, tavuğu atıyor bir kenara, yumuluyor tencerenin içindeki midyelere. Yemeğimiz bitiyor, garson masayı toplamaya başlıyor. Tepemize bir dilenci dadanıyor. Aman çantalara dikkat edelim, ayy burada da olacak şey mi falan derken, kadın Lara'nın kalan tavuğunu göstermeye başlıyor. Ne diyor bu, ayy versek mi, napsak derken garson tabağı alıp götürüyor. Hay allah diye üzülmüşken, kalan patates kızartmalarını verelim bari diyoruz. Paket yapıp kadına uzatıyorum. Alıp, iki adım yürüyor, ondan sonra geri dönüyor, benim kafamdan aşağı boca ediyor patatesleri. Sinirimden mora çalmışımdır herhalde. Verdiğimizi de beğenmiyor diye homurdana homurdana kalktık masadan.

İşte o an yeşil ışık yanıyor bende. Küstah ve kötü olmaları, yaptıkları çirkinlikleri kendilerine hak bilircesine davranmaları esas bunlar beni uzaklaştırıyor yoksa çirkin olmuş, kirli olmuş, bana ne. Yoluma devam ediyorum, başka düşüncelerle...

Zaman akıp giderken...

2010-01-15T15:37:00.003+01:00

Çocuktuk o zamanlar,
Hayal ederdik,
2000 senesinde kaç yaşında olacağımızı,
nerede ve nasıl yaşayacağımızı.

Ne zor geçerdi zaman 2000'i beklerken.
2000'i döndük,
İş, güç sahibi olduk,
Zaman iki katı hızla geçer oldu.
Evlendik, barklandık üç katına çıktı.
Çoluk çocuğa karışınca,
Hızına yetişemez olduk.
2010'a yeni girdik diyemeden,
Ocak ayının ortası olmuş.

Yeni ajandama onu bunu not edeyim,
Şuraya buraya gidelim derken,
Su gibi aktı gitti yine zaman.

Yetişemedim.
Yetişmeye de niyetim yok.
Keyfimiz, huzurumuz, sağlığımız yerinde olsun, yeter.
Başka bir şey istemem.

Güle güle 2009

2009-12-29T23:01:00.003+01:00

Karın beyaza bürüdüğü otoyol boyunca arabamız ilerlerken, derin düşüncelere dalmıştım. Bir seneyi daha geride bırakıyoruz, ne kadar da çabuk geçti bu sene, diye düşünüyordum. Birden geçen sene bu zamanlara gidiverdim. Her zaman yılbaşı masamızdan eksik olmayan dedemin, bu sene bizimle olamayacağını, her yılbaşında ne kadar şanslı bir insan olduğunu, bizlerinde en az onun kadar şanslı olmamızı dilediği güzel konuşmasını boynunu hafifçe yana eğerek, tebessümle tamamlayamayacağını düşününce sessiz göz yaşlarına boğuldum. İşte bu göz yaşları ve içimdeki burukluk da beni aldı geride bıraktığımız senenin muhakemesini yapmaya götürdü.

Bloguma…

Geçtiğimiz sene boyunca, bloguma dolu dolu, doya doya yazı yazar oldum. Haftalarca arkadaş yüzü görmeden, iki kelam etmeden geçirdiğim zamanlarda bir tür iç dökme ihtiyacı olarak başladım yazmaya. Yazmanın da, konuşmak kadar insanın içini rahatlattığını fark ettim. Uzunca bir süre ruhuma ilaç olarak kullandıktan sonra, zaman içerisinde hayatımın en güzel anlarına ışık tutan bir kaynakça yarattığımı fark ettim. Üzerinden aylar geçip de, geriye dönüp falanca zamanda ne yapıyormuşum diye dönüp bakar oldum. Lara’nın zaman içerisinde hafızalardan silinebilecek anılarını kaleme aldığım bir yer oldu. Yazmanın, kelimelerle oynamanın, hatıraları kaleme almanın ne kadar keyifli bir uğraş olduğunu fark eder oldum.

Masal kitabıma…

Yazı yazmanın verdiği keyfi fark edince, kızıma blogtaki yazılarımın dışında birşey bırakmak arzusuyla çıktım yola. Zorlu ve uzun bir süreçten sonra içime sinen birşey oluştu. 2009 masalım için yapım aşaması oldu. Umarım 2010’da da çizim ve basım aşamaları tamamlanmış olur.

Fotoğrafçılığıma…

Çok arzu ettiğin şeylerin peşinden koşulması gerektiğini anladım.

Kendime…

Kızımı büyütürken ne kadar çok özveride bulunduğumu düşünsemde, kucağımdaki minik bebeğin, büyüyüp, küçük bir kız çocuğuna dönüştüğünü görünce, kızımı büyütmenin bana verilen bir ayrıcalık olduğunu anladım.

Mutluluğun anahtarının benden başka kimsenin elinde olmadığını fark ettim.

Lara’ma…

Geçtiğimiz bir sene içerisinde büyüdün, güzel kızım. Sadece fiziksel olarak değil, aklınla ve duygularınla da. Her günümüzü, her anımızı birlikte dolu dolu yaşar olduk. Anne-kız olduk, can-ciğer olduk, birbirimize arkadaş olduk. Hollanda’nın bizim için en güzel hediyesi bu oldu diyebilirim. Zor oldu, yorucu oldu ama herşeyine değdi. Bir yaş daha sağlık, mutluluk ve neşe içerisinde büyüdüğünü gördüğüm bir yıl oldu. Geçtiğimiz sene içerisinde her zaman iyi bir anne olmaya çalıştıysam da, zaman zaman sabrımın taştığı, sana kızdığım, kalbini kırdığım ve seni göz yaşlarına boğduğum anlar da oldu. Senin de beni kızdırdığın, üzdüğün ve hatta çıldırttığın anlar da az değildi. Her ne olursa olsun, seni her zaman sevdim ve seveceğim. Aramızdaki bu sevginin ve arkadaşlığın ömrümüz boyunca devam etmesi gelecek yıllardaki tek dileğimdir. Bu sene içerisinde anneliğin ne kadar zor ve ne kadar meşşakkatli bir iş olduğunu daha da iyi anladım. Anladığım şeylerden bir diğeriyse bu kadar küçük yaşta olmana rağmen, senin adına, senin gelecekteki hayatınla ilgili karar vermenin ne kadar zor olduğuydu. Biricik kızım, senin için yaptığımız herşey ve verdiğimiz bütün kararlar, senin gelecekte kendinle barışık, mutlu, üretken, diğer insanlara ve çevreye duyarlı ve faydalı bir insan olabilmen içindir. Seneye görüşmek üzere:)

Şimdiden iyi seneler

2009-12-24T10:09:00.000+01:00

Türkiye yolcusuyuz iki güne. Özlediklerimizi görüp, özlem giderip, bol bol yemek yiyip döneceğiz. Bu sebeple herkese şimdiden iyi seneler dileyeyim dedim.

Bedenimizden sağlık fışkıran, gözlerimizde neşe parlayan, yaşama enerjisi ve mutluluğu ile dolu pırıltılı bir yıl diliyorum hepimize.

Dışarıda lapa lapa kar yağıyor

2009-12-20T12:30:00.002+01:00

Herhangi bir kayak beldesinde değiliz. Hollanda’da evimizin bahçesindeyiz. Bu sene kış ne kadar yumuşak geçiyor derken, sonunda gerekeni yaptı. Tam da zamanında demeliyim. Noel ve yılbaşı arifesinde her yer ışıklarla donatılmışken kar da ambiyansa bir başka hoşluk kattı.

İstanbul…

2009-12-17T09:41:00.001+01:00

Her yaz kocamla başbaşa gittiğimiz bir güzergahımız olur. Yılın her gününü birlikte geçiriyor olsak da, bir yerlere kaçmak iyi geliyor ikimizede. Geçtiğimiz yaz, yurt dışında yaşamanın getirdiği hasretle, kızımızı anneannesiyle Çeşme’de bırakıp, bir kaç günlüğüne İstanbul’a turist olduk. Sanırım üç sene önceydi, garip bir çift duymuştum. Anadolu yakasında oturup, her sene Avrupa yakasına bir otele, tatile gelen. İşte biz de onlar kadar garip olduk. Eskiden oturduğumuz, evimiz, yurdumuz bildiğimiz şehire turist gittik.

Bir otele yerleştik. Karaköy’de soluğu aldık. Karaköy Lokantası’nda, günlük iş telaşlarını ofislerinde bırakıp, kısa bir öğle molası vermiş insanlar arasında aheste aheste, enfes yemekler yedik. Lokantadan çıkınca Ağustos sıcağı bizi şöyle bir sarssada yılmadık, Güllüoğlu’na uğradık. Birer porsiyon baklavayı yedik, yuttuk. Keşke daha yerimiz olsaydı da, daha da fazla yiyebilseydik diyerekten üzüntüyle vedalaştık.

Biraz yürüyüp yediklerimizi yakalım derken, kendimizi Galata Kulesi’nde bulduk. Burnumuzun dibinde olupta bugüne kadar niçin hiç gezmediğimizi düşünerek, muazzam manzarayı seyredaldık. Kapalıçarşı, Topkapı Sarayı, yeme, içme, eş, dost derken üç gün haliyle yetmedi güzel İstanbul’a.

İstanbul çok güzel ama insan dışarıdan bakınca bir kere daha anlıyor ki yaşaması zor bir şehir. Buraya ilk taşındığımız zamanlar, hatta yakın bir tarihe kadar hep burnumda tüterdi. Sanırım insanoğlu nasıl herşeye zaman içerisinde alışıyor, ben de buralara, buradaki hayatımıza her geçen gün biraz daha alıştım. İşte bu yüzden bu seneyi geride bırakmadan bu yazıyı yazmak istedim. Çünkü İstanbul’a olan özlemimi artık yeni yıla taşımıyorum.

Çikolata sevdası

2009-12-10T13:42:00.002+01:00

Lara çok küçükken tanışmış bulundu çikolatayla. Ben tanıştırmadığım gibi, uzun zamanda tanışmasını istemiyordum. Gün gelince mutlaka ki tadar, yer, sever diyordum. Dış mihraklar sayesinde umduğumdan erken tanıştı. Çikolata aşkıyla yanıp tutuşuyor. Kilolarca yeme potansiyeli var. Neyse potansiyeli kısa zamanda farkeden anne, kontrolü eline aldı. Hiç yedirmemek olmaz diyerekten, her gün küçük bir parça yenilmesine iki tarafta razı oldu. Annenin inisiyatifine kalmış bir şekilde bazı günler o parça küçülüyor, bazı günler büyüyor. Parçanın küçüldüğü günlerde yeni birşey fark ettim. Lara son lokmayı ağzına hapsettikten sonra ağzını uzun süre açmıyor. Konuşurken bile genizden konuşuyor ki; o son değerli tat boğazından aşağı bir anda kayıp gitmesin. Lara kadar çok konuşan çocuk sayısı azdır dünya üzerinde. Sessizce geçirdiği anlar daha bir elimin parmaklarını bile doldurmadı. Ama kendisinin bu son buluşuyla, kısa zamanda sessiz anlar bizim oldu.

Dankuwell Sinterklaas

2009-12-06T23:33:00.001+01:00

Geçen sene daha Hollanda’nın yabancısıydım, çarşıda dolaşırken vitrinlerde görüp tanışmıştım Sinterklaas ve Zwarte Piet’le. O zaman hiç anlam verememiştim. Noel Baba’nın sıskası ve suratsızı diyip duruyordum. Zaman içerisinde öğrendik. Her sene Kasım ayının ortasında buharlı gemisiyle İspanya’dan Hollanda’ya geliyor. Hollanda’da ve Belçika’da büyük şenliklerle karşılanıyorlar. Ulusal televizyonda bile yayınlıyorlar. Sinterklass’ın yardımcıları (bana kalsa köleleri) Zwarte Piet’ler çocuklara şekerlemeler ve baharatlı küçük kurabiyeler dağıtıyorlar. Yaklaşık 3 hafta boyunca bu şenlikler sürüyor. Aralık ayının ilk haftası çocuklarda heyecan artık doruk yapıyor. 5 Aralık’ta en nihayetinde bütün çocuklar muradlarına eriyorlar. Gece yatmadan önce şöminenin önüne bir tane ayakkabı konuluyor ve sabah uyandıklarında hediyeler ayakkabının yanı başında bekliyor.

Olayla ilgili kısa bir intro verdikten sonra gelelim bizim evin hallerine. Sabah saat 5’i 20 geçiyor. Lara odamızda bitiverdi. Uyanın, hediyem gelmiş olabilir, diye kalk borusu öttürüyor. Gelmemiştir, daha çok erken, hadi biraz daha uyuyalım, sonra ineriz aşağı, dedik ama mümkün değil. Neyse hepimiz için ilk heves dizildik ip gibi. Önden ben, arkadan Lara, babası ve anneannesi. Şöminenin önünde, koca hediyeleri görünce az kaldı gözleri yerinden fırlayacaktı. O mutluluk, o keyif ve o heyecan hiçbir şeyle değişilmez.

Bir yaşıma daha girdim

2009-11-18T00:15:00.001+01:00

Saat gece yarısı oldu diyor. Yeni bir gün başlıyor. Güzel bir uyku öncesi nefsime hakim olamayıp, elmalı tartımın üzerine bol krema koyup mideme gönderdim bile. Artık bana uykuda "love handle (aşk tutamağı)" olarak geri dönerler. Aslında bu saatlerde çoktan uyumuş olurum, ama bugün sanırım yeni bir yaşa daha gireceğim için biraz sersemlik var üzerimde. Bazı şeyleri tartıyorum, eşeliyorum, düşünüyorum, yani ruhuma işkence ediyorum.

Yeni yaşa, yeni not:

Bundan üç sene önce, saçımda gördüğüm ilk ak yanına arkadaşlar alıyor.
Göz kenarlarımda kırışıklıklar belirginleşmeye başlıyor. Kocam bunlara mutluluk kırışıklığı diyor. Lara bile kanmaz buna. Ama benim gönlüm kanmak istiyor. Lara da beni her sabah ve akşam nemlendirici kremlere batırıp çıkaracak neredeyse. Geçmiş zaman çocuk sormuş neden krem sürdüğümü, ben de demişim yaşlanmamak için. Hiç denecek şey mi bu hap kadar çocuğa. Ne zaman beni krem sürerken görse "iyi sür, anne, yaşlanmanı hiç istemiyorum" diyor.

İlk arkadaş

2009-11-13T16:37:00.001+01:00

Geçen sene tam bu zamanlardı Lara okula gitmeye başladığında. İlk günümüzü ömürümce unutabileceğimi pek sanmıyorum. İkimiz içinde çok sancılı ve hüzünlü olmuştu.

Lara şu koca sene boyunca belki bir, belki de iki kere şikayet etmiştir okulundan. Dilini anlamadığı, derdini anlatamadığı bir grup çocuğun ve iki öğretmenin arasında ayakta kalmayı bir şekilde başardı. İstediğini nasıl anlattı, onların ne dediğini nasıl anladı bilemiyorum ama öğretmenlerine her sorduğumda mutlu olduğunu söylediler. Dans ediyormuş, şarkılar söylüyormuş, boyama yapıyormuş, oyuncak oynuyormuş ama hep kendi başına.

Üç yaşından önce tek başına vakit geçirmesini pek de dert etmiyordum. Ama artık yaşı ilerledikçe o da bu eksikliğin farkına varmaya başladı. Evde ara sıra niçin benim hiç arkadaşım yok diye sorar oldu. Haliyle benim de içim parçalanır ve kafama her geçen gün daha çok takılır oldu.

6 ayda çözer dediğim dil olayı kabusumuz oldu. Türkçeyi çok iyi konuştuğu ve derdini çok iyi anlatabildiği için midir bilmem, Hollandaca öğrenmek için en ufak bir çaba bile göstermediğini fark ettim. Diğer çocuklar ve öğretmenler bile bir iki kelime Türkçe öğrendiler, ama Lara Hollandacada pek bir gelişme kaydedemedi. Üstüne üstlük son bir kaç aydır uydurma bir dil geliştirdi. Hollandaca olduğunu iddia ediyor. Anzziin, farffiin, ezeen gibi saçma kelimeleri yanyana getirip cümle bile kuruyor.

Neyse öyle böyle derken artık duruma müdahale etmem gerektiğini hissettim. Son birkaç aydır öğrenmekte olduğum Hollandaca ile Lara’ya basit kelimeleri söylemeye, ona Hollandaca kitaplar okumaya başladım. Bu bana yeterli gelmeyince, okulda öğretmeniyle daha fazla ne yapabiliriz diye konuşurken çocuklardan birinin annesi durumumuzla fazlasıyla ilgilendi. Bize pek çok internet sitesi ve çizgi film tavsiye etti. Ertesi gün okula gittiğimizde de, bize bir düzine DVD verdi. Ayrıca Lara’ya da okulda ne zaman biriyle oynamak isterse, oğluyla oynayabileceğini söyledi. Oğlu onunla severek arkadaşlık edermiş derken benim boğazıma bir şey düğümlenmişti. Sonrada bana Lara’nın oğluyla oynamaya eve gelebileceğini, böyle daha kolay öğrenebileceğini söyleyince kadının boynuna sarılasım, onu öpesim geldi.

Uzun zamandır Lara’nın kimseyle birebir arkadaşlık etmediğini, bu yüzden de orada kendini yerlere atacabileceğini, tutturabileceğini, birlikte oynamayacağını düşünerek gittik bugün arkadaşına. Herşey sandığımdan daha da güzel geçti. İlk gün için ikisi de çok iyi anlaştı. Ara ara birlikte, çoğu zaman ayrı ayrı oynadılar. Ama sonuçta iyi bir başlangıç yaptık. Haftaya kendisini bizim eve davet ettik. Bu da bir başka ilk olacak Lara için. Çok mutluyum, içim biraz da olsa rahatladı.

Kırmızı mantar

2009-11-11T11:05:00.000+01:00

Uzakdoğuda bir metropolde yaşayan çocuklara okulda bir gün balık resmi çizmeleri söylenmiş. Kafası, kuyruğu, solungaçları üzerinde olan balık görmeye pek alışık olmayan büyük şehir çocukları, marketten aldıkları, evde sıkça tüketilen konserve balıklardan çizmişler.

İşte ben de onlar gibi hissettim geçenlerde kendimi. Lara’nın okulunun bahçesinde masallarda ve çizgi filmlerde gördüğüm kırmızı şapkalı, üzeri beyaz puantiyeli, beyaz sapı olan mantar gördüm. Lara’dan daha çok heyecanlandım sanırım. Hayatım da ilk defa böyle bir mantar görüyorum. Ekim, Kasım aylarının mantar zamanı olduğunu biliyorum. Bahçemizde, çevremizde, ormanda çeşitli mantarlar görmüştüm ama böylesini ilk defa gördüm.

Son derece zehirli olan bu mantarı, okulun bahçesinden zehirlidir bu diyerek yolup atmadılar. Mantar doğadaki görevini tamamlayana kadar oradaydı. Çocuklar da onun zehirli olduğunu bilerek, dokunmadan, uzaktan bakarak bahçede oynamaya devam ettiler.

Güle güle sonbahar…

2009-11-06T10:05:00.001+01:00

Ormanın bir karanlık yüzü varmış…

Bir de aydınlık yüzü…

Bugün sonbaharla resmi olarak vedalaştık. Belediyenin ekipleri sokaktaki bütün yaprakları sildi, süpürdü. Ağaçların dallarında da dökülmeyi bekleyen birkaç yapraktan başka birşey kalmadı. Havalar da hemen kış havasına girdi. Şiddetli rüzgar, durmak bilmeyen yağmur ve soğuyan hava. Güle güle sonbahar, hoşgeldin kış!

Mimlendim, mimlendin, mimlendik...

2009-11-03T10:13:00.000+01:00

Bu mimlenme nerde, ne zaman, kiminle başlamıştır diye meraklanıp baya gerilere doğru yol aldım ama sonunda işin içinden çıkılmaz bir yerde buldum kendimi. Aradığım sorulara yanıt bulamadığım gibi kafamdaki sorulara birkaç yüz tane daha eklendi. Kim kimin blogunu okur, niçin okur, okunmak mı önemlidir, yazmak mı, yazan neden hayatını tanımadığı insanların önüne serer, birbirini hiç tanımayan insanlar nasıl olur da bir blog vasıtasıyla bağ kurarlar? Acaba bu sorularla bir minlenme olayı da ben mi başlatsam? Neyse ben bunu düşünedurayım, blogu vesilesiyle kısa bir süre önce bağ kurduğum Selen de beni mimleyivermiş. Konu da zaten en sevdiğimden, 3 1/4 yaşındaki kızım Lara ve onun ilginç özellikleri...

1. Çok iyi bir espri anlayışı vardır. Daha bir yaşındayken bile esprileri anlar gülerdi. Şimdilerde artık esprileri kendi yaratıyor. Sesiyle, mimikleriyle bizleri çok güldürüyor. Hele o mimikler, büyüse de hiç gözümün önünden gitsin istemiyorum.

2. "Dilli düdük" deriz ona kendi aramızda. Kendileri "earyl talker" sınıfına girenlerdendir. O gün açıldı dili, bir daha da susturabilene aşk olsun.

3. Çikolataya tapar. Büyüdüğünde hatırlayamayacak aslında ama ben burada yazayım da kayıtlara geçsin bari. 3 yaşına kadarki hayatının en üzüntülü günü çikolata yememe cezası verdiğim gündü.

4. Bir de "drama queen" olma durumları vardır ki, bu en zorlarından. Kendini bazen o kadar iyi kaptırır ki, herşeyini anlayan ben bile acaba gerçek hisleri mi bunlar diye şüpheye düşerim. Sevdiği bir misafir gideceği zaman, yapışıverir bacağına "gitme, gitme, seni çok seviyorum" der. Misafirin gözleri dolar "ayy kıyamam, söz bak yine geleceğim" derken, o çoktan totosunu dönmüş başka şeylere konsantre olmuştur.

Kuzeniyle oynarken, kuzeni onun elinden birşey çekip aldığında seyirci olmayan oyun odasından, seyircinin oturduğu salona kadar ağlamadan koşar, seyirciye kavuşunca kendini iki seksen yere atar ve yaygarayı koparır, arada yaygarayı keser, seyircinin tepkisini kontrol eder ve devam eder.

5. Çok sosyaldir. Hollandaca konuşamadığı için sekteye uğramış olsa da insanlarla konuşmayı, sohbet etmeyi, onlarla vakit geçirmeyi çok sever.

6. Prenseslere, gelinlere, kabarık eteklere, şatolara, saraylara ve pembeye inanılmaz derece de düşkündür. Evde prenses kıyafeti giymeden gün geçmez, dans kabarık ve dönen bir etek giyilmeden yapılmaz. Yol üzerinde bir şato görünce, "anne'cim, babayla sen bu şatoda mı evlendin?" diye soruverir, kendini her an prensesler diyarından sanan küçük insan.

7. Ve sonuncusu diyelim. Peynire bayılır. Bu çok kokuyor sevmez dediğimiz ne tür peynir varsa hepsini bayılarak yer. Keçi peyniri, Brie ve parmesan en sevdikleri arasında gelir.

Saymakla bitmez misali, işte benim kızım Lara'nın da bunlar bana ilginç gelen özellikleri diyorum ve Calanon'u ve kısa bir süre sonra ilginç özelliklerini keşfedeceği ikinci bebeğini kucaklayacak olan Ayşem'i mimliyorum.

Happy Halloween II

2009-11-02T14:58:00.000+01:00

Gerçekten komik bir tecrübe oluyor bizim için. Daha önce hiç kutlamadığımız, sadece filmlerde gördüğümüz, yabancıların kutladığı bir kutlamaya bu kadar çabuk ve bu kadar eğlenerek entegre olmak hoşumuza gitti.

Dün çekirdek aile olarak evde yaptığımız kutlamaların ardından, burada oturan bir arkadaşımız bizleri Halloween partisi için evine davet etmişti.

Lara’yı bir gün öncesinden bir telaş aldı. Ne giysemmm, ne giysemmm diye uzun uzun düşündükten sonra, gönlü ara ara prenses olmaya kaysada, Halloween’in ruhunu yakaladı. Ve işte kendi kreasyonuyla korkunç kurbağa…

Lara partinin havasına kendini o kadar kaptırdı ki, orada eline geçen kostümlerle de partiye renk kattı. Bir ara hızını alamayan küçük cadı evin içinde hızlı bir şekilde uçarken görüldü. Sonrasında etrafın pis olduğunu anlayan küçük cadı temizlik yapmaya karar verdi. Büyük cadının sarılma büyüsünden sonra küçük cadının kendisine uzun süre gelemediği gözlerden kaçmadı.

Happy Halloween I

2009-10-31T11:56:00.000+01:00

Halloween’ı kutlamayı pek düşünmüyorduk aslında. Hatırlıyorum da geçen sene kutlamamıştık. Tarihinden bile o kadar bihaberdik ki, kapıya gelen çocuklara verecek şekerlememiz yoktu. Boş göndermek olmaz diyerek, kendimiz için aldığımız çikolataları küçük küçük bölüp vermiştik. Ama bu sene elimiz boş geçirmedik hatta dopdolu ve eğlence dolu geçirdik.

Babamızda havaya girmekte gecikmedi ve Cuma akşamı işten dönerken elinde bir balkabağı ile kapıda beliriverdi. Lara hemen pire gibi yanında bitiverdi. Hadi yapalım, ben yaparım sen bırak baba’cım, konuşmalarından sonra olayın düşündüğü kadar kolay olmadığını anlayınca babasının kolları arasından balkabağının oyulma kısmına tanık olmayı tercih etti. Tabi arada anne müdahale etmeden durmadı. Aman korkunç olmasın suratı, sempatik bişeyler yap, çocuğu ürkütmeyelim diyerek ortalığa neşe saçtım.

Neyseki benim saçtığım neşenin yerini kısa bir süre sonra gülen suratlı balkabağının içinden süzülen mum ışığının yaydığı neşe aldı. Bütün gece camımızın önünde loş bir turuncu ışık saçarak içimizi ısıttı.

Yeni bir çağa girdik

2009-10-30T13:41:00.000+01:00

“Bu ne?”, sorularıyla başlamıştı herşey. Lara o zaman 1,5 yaşlarındaydı ve etrafında gördüğü herşeyi durmadan sıkılmadan sorabiliyordu. Yaşı ilerledikçe soru “Niçüün?”e dönüştü. Bunun gelişiminin bir parçası olduğunu bilsemde, bir yerden sonra bünyem kaldırmıyordu. Bu soruların kulaklarımda yankılandığını daha dün gibi hatırlarken, bir gerçekle yüzleşiverdim. Bu sorular kolaymış, keşke hep böyle cevaplaması kolay şeyler sorsaymış dedirten türden bir gerçekle.

Lara’nın okuluna giden yolun kenarında küçük bir Katolik mezarlığı var. Duvarları alçak olduğu için içerisindeki mezar taşları da çok iyi görülüyor. Bir sabah Lara’yı okula götürürken bana bu mezarların ne olduğunu sordu. Önce anlamazdan gelmeye çalıştım ama ben anlamamış gibi yapınca, iyi anlatamadığını düşünerek öfkelenmeye başladı ve sinirle tekrar tekrar anlatmaya çalıştı. Bu sefer anlamış gibi yapmak durumunda kaldım ama cevap olarak ne vereceğimi bilmiyordum. En iyisi doğruyu söylemektir diye düşündüm. “Neyi anlatmaya çalıştığını çok iyi anladım ama sana nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Sen şimdi okuldayken, ben de kitaptan sana nasıl anlatacağımı öğreneyim. Tamam mı?”, dedim. Önce kafasına yatmadıysa da sonunda razı oldu. Lara’yı bıraktıktan sonra eve gelene kadar kafam çok karmaşıktı. Okuldan sonra umarım unutmuş olur, yine sorarsa ne anlatmalı falan diye düşünerek oturdum internetin başına. Güvendiğim birkaç kaynaktan okuduğum kadarıyla ona doğruyu söylemem gerektiğine karar verdim. Tabi eğer tekrar soracak olursa!

Umarım sormaz diye dua ederek okula vardım. Öpüşüp, sarıldıktan sonra daha nefes bile almadan, “Kitaptan okudun mu , anne?”, diye sordu. İşte o an kurtuluş olmadığını, kızımın açıklanması zor sorular çağına giriş yaptığını idrak ettim. “Evet, okudum kızım ama burası anlatmak için uygun değil birazdan evde anlatırım”, dedim. Eve vardık. Çok fazla detaya girmeden, onun anlayabileceği bir dille, onu fazla ürkütmeden konuyu anlattım. Önce kendisini, peşine beni, sonra babasını, annanesini, babannesini ve küçük kalbinde sevdiği herkesi sordu. Zamanı gelince hepsinin bu dünyadan ayrılacağını öğrenince İSTEMİYORUM diye bağırdı. “Evet haklısın yavrum, ben de İSTEMİYORUM”, dedim ve konuyu artık bir daha açılmamasını umarak başka yerlere getirdim.

Onu her okula götürdüğümde, mezarlığın oradan geçtiğimizde elim yüreğimde oluyor. İstesek de, istemesek de hayat ve ölüm bu dünyanın bir parçası. Ve inanıyorum ki; bu gerçeği bilirsek, zamanı geldiğinde ölümü kabullenmemiz daha kolay olur.

Aramızdan ayrılan tüm sevdiklerimize, huzur içinde yatsınlar.

Doğum günün kutlu olsun!

2009-10-29T14:30:00.002+01:00

Uzaktasın, seni çok özlüyoruz, sen gelince böyle gülüyoruz, sen gidince böyle üzülüyoruz. Seni çok seviyoruz. Doğum günün kutlu olsun!

Cumhuriyet Bayramınız Kutlu Olsun

2009-10-29T09:19:00.003+01:00

Bağımsızlıktan yoksun bir ulus, uygar insanlık karşısında uşak olmaktan kurtulamaz.

Mustafa Kemal Atatürk

Diş buğdayı Avrupalı oldu

2009-10-20T09:12:00.001+02:00

Geçtiğimiz hafta sonu burada sıkça görüştüğümüz Türk arkadaşlarımızdan birinin kızının diş buğdayını kutladık. Daha önce Lara’ya diş buğdayı yaptığım için kendimi tecrübeli sınıfına koyarak (aslında Lara’nın buğdayını da Ayşem hazırlamıştı) diş buğdayını kendim hazırlamayı önerdim.

Aslında olabildiğince kolay diş buğdayını hazırlamak ama hep lezzet yönünden zayıf bulmuşumdur. Ağızda çiğnerken de zor, yutarken de boğazıma takılacakmış gibi bir his bırakıyor. Ben de dayanamadım bir kaba geleneksel diş buğdayı, diğer kaba da kendi yorumladığım diş buğdayını hazırladım.

Sütlacın içindeki pirinçlerden çıktım yola. Sütlacın muhallebisi yerine buğday olsa nasıl olurdu derken aklıma aşurede de buğday olduğu geldi. Evet mutlaka muhallebimsi birşey yakışır dedim. İkinci hazırladığım kabın altına muhallebi döktüm, üzerini diş buğdayıyla kapattım. Ben yedim beğendim, arkadaşlar da muhallebiliyi daha çok beğendiler.

Diş buğdayı muhallebi ile buluşunca mı Avrupalı oluyor diye düşünenlere bu konuda da bir açıklama geliyor. Marketlerde nar bulamadım. İyiki bulamamışım. Avrupa’da çok sevilen kırmızı ve siyaha bakan taze yabanmersini buldum. Buğdaya hem çok güzel renk kattı hem de lezzetlendirdi. Denemek isteyenlere tavsiye ederim.

Sen misin kolaya kaçan…

2009-10-16T19:59:00.001+02:00

O zamanlar, yani evlilik arifesinde, gönlümde yatan hem evlilik öncesi soyadıma, hem de evlendikten sonra alacağım soyada sahip olmaktı. Benim çağımın kadınlarına tanınmış bir ayrıcalıktı. Böylesine çağdaş bir ayrıcalığın kıymetini bilmeyecek ve ona sahip çıkmayacak bir zihniyetim de olmadı hiç bir zaman. Ama insanlar beni bezdirmişti o yaşıma kadar. Bezmiş bir insan olarak ben de kolay yolu seçtim. O yaşıma kadar benim bir parçam olan, beni ben yapan soyadımı ve hatta “kıymetlim” diyebileceğim imzamı bile mazide bırakıp devam ettim yoluma.

Pişman da olmadım aslında. Üzerime bir kerede söyleyince anlaşılmanın hafifliği çöktü kısa bir zamanda. Üzülüyorum şimdilerde kısa sürdü bu rahatlık günlerim diye.

Selik oldum, Ceik oldum, Celk oldum ama pes artık Cilek de olmamıştım hiç. Olmakta istemiyorum. Bu hallere geleceğimi bilsem ayrılır mıydım hiç “kıymetlimden”. Koyardım Çelik’i Gemalmaz’ın ardına, gezerdim gerine gerine karşımdakinin soru işaretine dönmüş suratına bıyık altından bir tebessüm ederek.

Sonbahar yürüyüşü

2009-10-14T10:54:00.001+02:00

İlkbahar kalbimde önce gelmekle birlikte bayılırım sonbahara da. Doğanın kendini kışa hazırlaması muazzam bir olay benim gözümde. Yaz aylarında gözümüzün görmeye doyduğu, hatta kanıksadığı yeşilin tonlarından, sarının, kırmızının ve turuncunun hakim olduğu bir doğaya geçişi yaşamak kadar keyif verici ne olabilir?

Sabah saat 08:30. Arabaya oturduk. Derece 2°C’yi gösteriyor. Evimizin karşısındaki tarlanın otlarına gece don vurmuş. Güneş gökyüzünde parlıyor parlamasına ama içimizi ısıtacak gibi durmuyor. Kendi kendime söyleniyorum. Bu havada ne işimiz var ormanda. Hasta olacağız. Bu Hollanda’lılar da bir hoş, bu havada ormanda yürüyüş mü olurmuş diye. Kafamın içinde durmak bilmiyen konuşmalar eşliğinde okula vardık. Çoğunluk üzerini kalın kalın giyinmişti. Ama her zamanki gibi havayla dalga geçer gibi giyinenler de vardı. İncecik bir kot mont, içinde ince bir penye bluz, altında kot pantalon ve yazdan kalma ayakkabılar. Ormana vardığımızda hava kendini daha da soğuk hissettirmeye başladı. Ürpererek, titreşerek başladık sonbahar yürüyüşüne. Yürüdükçe açıldık ve ısındık. O kadar eğlendik ve keyif aldık ki bundan sonra sonbaharı pencerelerin, kapalı kapıların ve sıcak duvarların arkasından seyretmektense içinde yaşamaya karar verdik. Eğlence ve boş zaman değerlendirme anlayışı AVM’lerden öteye gitmeyenlere de Polonezköy’ü, Belgrad ormanlarını, Sapanca’yı, Amasra’yı, Safranbolu’yu şiddetle tavsiye ederim. Bu mevsimde muazzam olurlar.

Bulutlu mu, yoksa sade mi?

2009-10-06T10:28:00.003+02:00

Evcilik oynuyoruz küçük hanımla. Çok da iyi bir ev sahibesi, tam Türk tipi, yedikçe yediriyor, doydum demeye gelmiyor. Yemekler, çorbalar, kahveler, tatlılar... Kendileri sanki küçük anne. Bende ve benim mutfakta ne görürse aynen taklit ediyor. Hoşuma gidiyor haliyle.

Kahveler bittikçe yenisini dolduruyor demiştim ya, konuşma aynen şöyle gelişti.

L: Kahveniz bitti mi? Yenisini ister misiniz?
A: Evet, lütfen isterim.
L: Bulutlu* mu, sade mi?
A: !!!?????? Bulutlu olsun lütfen:)

* Capuccino'nun köpüğüne gönderme yapılıyor.

Paris’teydik

2009-09-30T21:40:00.000+02:00

Karı koca çok severiz Paris’i. Hollanda’ya taşındığımızdan beri gidelim diyorduk ama bir türlü olmadı. Aslında burnumuzun dibiymiş. Yaklaşık 5 saat süren araba yolculuğundan sonra (aslında daha kısa sürebilirdi ama Lara sabah kahvaltısı yapmayı reddedip bir parça peynir ve üzerine büyük bir bardak soğuk süt içince midesi dayanamayarak hepsini geri çıkardı) hemen havaya girip “Parisienne” hissetmeye başladık kendimizi. Eee ne de olsa “nous sommes a Paris”. Sadece iki günlüğüne geldiğimiz için yapacak şey çok, zaman az stresini hissettik ensemizde. Oraya da gidelim, burayı da gezelim, ayy şunu da yemeliyiz şeklinde hiç durmadan geçirdik günlerimizi.

Denedik ve gördük. Çocukla da Paris güzel oluyormuş. Aşk şehri havasından az da olsa sıyrılsa da yine muazzamdı. Çok kısa kaldığımıza, pek çok yere gidemediğimize üzülerek ayrıldık Paris’ten.

Kıcacık zamanımızda nerelere gittiğimizi ve neler yediğimizi merak edenlere küçük bir bulmaca.

Öylesine bir Pazar’dı

2009-09-27T22:11:00.004+02:00

Eylül’e veda etmek zor oldu benim için. Eylül havanın en güzel olduğu aylardan birisi burada. Burada hava durumunu takip etmek, hava üzerine havadan sohbetler yapmak kaçınılmaz birşeymiş. Gün içerisinde hava o kadar değişebiliyor ki, weather.com’da saatlik hava durumunu neden koyduklarını daha iyi anlayabiliyorum.

Havanın yazdan kalma bir gün olacağını, bizim deyişimizle “pastırma yazı” olacağını öğrenince, pek çok Türk’ün kanında olan mangal yakma arzusuyla yanıp tutuştuk. Ailecek olmak yetmez dedik, güzel bir kalabalıkla, kutlama havasında geçmeliydi. Çağırdık dostları. Sohbet, eğlence, yeme, içme, çocukların gürültüsü, eğlencesi, ağlaması… Öylesine bir Pazar, oldu çok güzel bir Pazar.

Teşekkürler ve hoşçakal Eylül!

Önüm, arkam, sağım, solum PEMBE

2009-09-18T15:08:00.001+02:00

En sonunda teslim oldum. Lara’nın pembe aşkına gönülden ve keyifle teslim oldum. Bırakayım dedim, bu kadar çok sevdiği birşeyin keyfini sürsün. Hem büyüyünce belki pembe tutkusu kendiliğinden sona erecektir. Şimdi anne zoruyla uzaklaştırmaya çalıştırmanın ne gereği var dedim.

Hatırlıyorum da doğmadan önce pembeye düşkün olmasın diye odasını şeftali rengine boyamıştık. Kıyafetlerini az pembeli seçerdim. Sevdiğim bir arkadaşım doğum hedyesi bir battaniye örecekti Lara’ya. Aman sakın pembe olmasın, demiştim.

Sen misin pembe düşmanı, kızın oldu pembe aşığı. Üstü, başı, çantası, bisikleti, tokası, yağmurluğu herşeyi pembe olsun istiyor. Eee ben de dayanamadım sonunda. Madem herşeyini pembe istiyorun

dedim ve bir kutu pembe boyayla girdim Lara’nın odasına. Neyse kolay oldu boya işi, hatta keyifli bile diyebilirim. Sonlara doğru elime ne geçse pembeye boyuyordum. Lara’nın masası, sandalyeleri, oyuncak bebeğinin karyolası… Gerçekten keyif aldım ve sonuçtan çok da mutlu oldum. İşte pembe seven Lara’nın pembelere boyanmış odası huzurlarımızda.

3 yaşa 3 pasta

2009-09-06T22:47:00.007+02:00

Lara 3 yaşına giriyor diyemiydi bimiyorum ama bu sene kendisine üç kere mum üflemek nasip oldu. Artık o kadar kanıksadı ki durumu ne zaman pasta görse: "Aaa! Bunun mumu yok ama", der oldu. Sanki bütün pastalar onun için, onun üflemesi için yapılmışcasına.

Yaz çocuğu olanlar sanırım Lara'nın durumunu çok iyi anlayacaklardır. Doğumgününden bir hafta önce okulda kutladık. Diğer çocuklardan farkı olmasın, onların yaşadığını o da tecrübe etsin, keyif alsın diye. Doğum gününde İstanbul'daydık. Eşler, dostlar, arkadaşlar ya meşguldü ya da tatildeydi. Ailesiyle pastasını üfledi. Birkaç gün sonra Çeşme'ye gittik. Babaannesi ve dedesi Lara'nın seveceği pembe bir pasta almıştı. Bir de onu üfledi. Üflese aslında daha da üfleyebilirdi ama 3 yaşına üç pasta yakışır dedik ve bu sene pasta üflemeye son verdik.

Haftasonu kaçamağı: Kemerburgaz

2009-07-04T22:49:00.000+02:00

İstanbul içi küçük bir kaçamak yaşadık. Uzak değil, bilmediğimiz bir yer hiç değil aslında. Eskiden oturduğumuz, hala anılarını silemediğimiz bir semte, Kemerburgaz’a misafir gittik bu sefer.

Bir acayip oldum. Bir sene öncesine kadar içinden biriyken, oradaki hayatın bir parçasıyken; şimdi herşeye kısa süreli, dışarıdan, bir yabancı gibi bakmak içimi acıttı.

İstanbul’un pek çok semtine göre oturanlarına çok daha kolay bir yaşam sağlayan bir semti oluverdi. Türkiye’nin bir gerçeği olan, ama aynı zamanda insanların üç maymunu oynamayı tercih ettiği öbür yüzünden uzakta, duvarlarla çevrilmiş, kapılarında güvenlikçilerin nöbet tuttuğu, küçüklü büyüklü sitelerin yer aldığı Kemerburgaz.

2007’nin martıydı Kemerburgaz’a taşındığımızda. Severek ve güzel hayallerle taşındığımızda evimize, çok uzun soluklu olacağını düşünüyorduk yeni yaşam alanımızdaki yaşantımızın. Ama hayat, günü yaşamamızı öğütlermişcesine uzun yıllar yaşarız diye hayal ettiğimiz evimizden bir başka güzel vesile için taşınmamızı uygun görmüş bizden habersiz. 2008’in Ağustos ayıydı, güzel evimizle, sevdiğimiz dostlarımızla, komşularımızla vedalaşıp, döndük yüzümüzü başka bir yola.

Bugüne nasipmiş her zaman gittiğim yoldan bir yabancı gibi yavaş yavaş Kemerburgaz’a yol almak. İçimi ısıttı, eski günleri yad ettirdi, keyfime keyif kattı, gözlerimi yaşarttı.

(Lara Kemerburgaz’a taşındığı zaman – Lara Kemerburgaz’da bir misafir)

Tatil başlasın…

2009-06-29T21:42:00.001+02:00

Karı koca sabah erkenden uyandık. Her zaman sabahın erken saatinde uyanan Lara, bize inat uyudukça uyudu. Uyansın diye her sesi yaptık. Ama sabahları biraz daha uyusun diye gözünün içine baktığımız kızımız, bugün sanki yola çıkacak olan o değilmiş gibi son dakikaya kadar uyudu. Üzerini bile uykusunda değiştirdik. Neyse en sonunda uyandı ve hızlıca yapılan bir kahvaltıdan sonra vakitlice evden çıkmak yerine, üzerimize rehavet dökülmüşcesine karşılıklı kahveler içip, sohbet ettik. Bu yavaş kanlılığımızın cezasını da havalimanına aktarmasız giden treni kaçırarak ödedik. Dordrecht’de iki büyük valiz, bir el çantası, bir puset taşıyan iki yetişkin ve bir küçük çocuk olarak 7 dakikada bir perondan öbür perona kendimizi ışınlamak zorunda kaldık.

Havalimanında uzun süren bir vedalaşmadan sonra Lara’yla birlikte koyulduk yollara. Aklımız ve yüreğimiz bana sorarsanız kocamda, Lara’ya sorarsanız babasında kalmış olarak, gurbetçilerin deyişiyle memlekete doğru havalandık.

Oşko* vardık memlekete. Ne zaman, nasıl oldu bilemiyorum ama eni konu biz de gurbetçi olmuşuz. Hasret bitti, sımsıcak bir yaza, keyifli bir tatile selam olsun şimdiden.

* Lara dilinde “Ohhh şükür!”, demek.

Kutlamalar başlasın

2009-06-25T15:16:00.000+02:00

Lara, bundan üç sene önce sıcak ve bunaltıcı bir temmuz gününde dünyaya gözlerini açmıştı. Bu sene 3’üncü yaşını kutluyor. Özellikle anne babaların anlayacağı üzere, insanlar çocuk sahibi olduklarında zamanın nasıl bu kadar hızlı geçtiğini, çocularının nasıl bu kadar çabuk büyüdüklerini anlayamadıkları bir durum içine düşerler. Her sene çocuklarımız bir yaş daha büyüdüklerinde, anne babalarda gözle görünen ciddi fiziksel değişiklikler olmazken çocukların değişimleri bizlere bir senenin daha geçtiğini inatla hatırlattığı için midir çocukların büyümelerine bu kadar şaşarız acaba. İşte biz de 10 Temmuz 2006 tarihinde girmiştik bu keyifli, emsalsiz ama bir o kadar da yorucu hızlandırılmış hayat parkuruna.

Bu sene Lara doğumgününde Türkiye’de olacağı için erken tarihde okulda bir kutlama yapmak istedim onun için. Bütün sene boyunca ne konuşulduğunu anlamadığı, çoğu zaman o küçücük zekasıyla olayları kavramaya, etrafı cin gibi takip ederek okula uyum sağlamaya çalışan küçük kızım, diğer çocukların yaşadığı doğumgünü eğlencesini kendi tecrübe etsin, iyice anlasın ve sindirsin istedim. İşte böylece Lara tatile çıkmadan önce okuluna doğumgününü kutlayarak veda etti.

İşte doğumgününden kısa kısa…

Burada okulda kutlama yapılacağı zaman, anne babalar evden basit şeyler hazırlayıp götürüyorlar. Atıştırmalık, yenmesi kolay şeyler olması gerekiyor. Ben de çocukların hoşuna gideceğini düşündüğüm küçük şekilli sandviçler ve üzerlerini mini marshmallow’larla süslediğim kurabiyeler hazırladım. Sandviçlerin şekilleri oldukça cezbedici olsa da bile bile lades oldum sanırım. İçine “Pınar Beyaz” cinsi bir peynir sürdükten sonra çocuklar için besleyici ve sağlıklı olması için salatalık ve havuç parçaları ile zenginleştirdim. Ama çocukların çoğu, başta Lara olmak üzere havuçları ve salatalıkları çıkarttı. Neyse sonrasında kurabiyelerle çocukların kalbini fazlasıyla fethetmiş oldum. Doğumgünü çocuğu okulun geleneklerine göre kendi hazırladığı bir taç takıyor. Lara da okulun erken saatlerinde kendi elleriyle süslediği tacıyla gururla, heyecanla ve biraz da ağır başlılıkla kutlamaların başlamasını bekliyor.

Vee o an… Pastanın üzerindeki mumlar üfleniyor. Pasta dediğime bakmayın, resimde her ne kadar gösterişli gerçek bir pasta gibi görünse de kendileri bir maket. Her doğumgününde bu pasta çıkartılıyor ve doğumgünü çocuğu bir mizansenle pastanın mumlarını üflüyor. Hollandalılar ilginç insanlar. Herşeyi pratik ve kolay yaşıyorlar. Yani bu pastanın maket olmasının en önemli sebebi etrafı ve çocukların üstünü başını pisletmiyor olması. İlginç!!!

Lara burada da arkadaşlarına ikramda bulunuyor ama pek de mutlu görünmüyor. Belki de tadına bayıldığı kurabiyeler bir bir tükendiği içindir. Yok bu işin şakası aslında, sadece kötü bir fotoğraf karesi:)

Bunlarda Lara’nın arkadaşlarına aldığı hediyeler. Bu da buraların başka ilginç usulü. Doğumgünü çocuğuna birşey alınmıyor. Eğer isterse, o, başkalarına küçük hediyeler veriyor. Son derece pinti olan Hollanda’lılar, çocuklara almaktan çok vermeyi öğrettiklerini sanıyor olsalar. Ama işin asıl yüzü tamamen duygusal(!?) olmasından kaynaklanıyor.

Havadan, sudan…

2009-06-24T21:37:00.001+02:00

Türkiye'ye tatil için gelmemize sayılı günler kalmışken, Hollanda bizi güzel havayla uğrulamak istiyor sanırım. Son haftalarda hava 14 -15 dereceyi geçmemişti. Titreyerek, hatta akşamları battaniyelere sarılarak geçiriyorduk. En sonunda bugün tam da Lara'nın okul pikniğinin olduğu gün, hava güzelleşti. 23 dereceleri gördük. Kendim bile inanamıyorum. Üzerimde kısa kollu bluzum, diz altı pantalonum ve şıpıdık terliklerim. Ama yine de dikkat etmek lazım. Buranın havası hiç affetmiyor. Aaa hava güzelmiş deyip, kanarsan ve bu kılıkta sokaklara düşersen, akşama yatak döşek hasta düşersin. En azından biz sıcak ülke insanları için öyle olacağından eminim. Hollandalılar böyle havalarda sanki dışarısı 35 derece gibimiymiş gibi giyinip her türlü su birikintisi kenarında güneşleniyorlar ve yüzüyorlar. Oysa ki ben evden çıkacağımız zaman yanımıza kırk kat kıyafet almadan çıkamıyorum. İnce kazak, kalın kazak, rüzgarlık, şal, şemsiye... Çünkü gün içinde hava on kere değişebiliyor. Zaten her daim havanın bir parçası olan rüzgar, ama öyle bildiğimiz esinti falan değil, insanın bir açığını bulup içine işlemeye hazır bekliyor.

Neyse başlıkda da yazdığım gibi bugün havadan sudan yazmanın ötesine geçemedim. Bari bu yazıyı biraz da Lara'nın piknik resimleri ile süsleyeyim.

Son hediye…

2009-06-21T11:40:00.001+02:00

“Babanın faziletleri, çocukların servetidir.”

Anatole France

Eskiden insanlar hissettiklerini, düşündüklerini, sevgilerini şimdiki gibi rahat ifade edemezlermiş. Sevgilerini sevdiklerine daha az gösterirlermiş, daha katı olurlarmış ve duygularını daha çok içlerinde yaşarlarmış. Özellikle de eski zaman erkekleri… O zamanlar bunlar bir erkekte olması gereken vasıflar olarak kabul görürmüş. İsteyerek değil, belki de aileden ve çevreden böyle görülüp öğrenilirmiş. İşte benim dedem de böyle bir eski zaman insanıydı.

Hayatının üçüncü baharına girdiği zaman bizlere ancak duygularını daha çok gösterir olmuştu. Aile toplantılarında, nişanlarda, düğünlerde, törenlerde ailemizin büyüğü olarak konuşma yaptığı zaman titreyen sesinden, yaşlarla dolan gözlerinden anlardık bizlere karşı duyduğu karşılıksız sevgiyi ve içinde bulunduğu anı yaşamanın ona verdiği sonsuz mutluluğu. Yılbaşı yemeklerinde, bahçe toplantılarında, Çeşme’de sabah kahvaltılarında bütün aile masa başındayken sağlık ve gönenç içerisinde yaşadığı hayatın ve sahip olduğu eşsiz ailenin bir lütuf olduğunu söylerdi her zaman. İşte o anda ilerleyen yaşına rağmen hiçbir zaman sönmeyen gözlerinin pırıltısından her birimizi ne kadar sevdiğini ve bizlerle ne kadar gurur duyduğunu anlardık.

Dedemin bizi sevdiğini ve bizlerle gurur duyduğunu bilerek; bizlerin de onu çok sevdiğimizi ve kalbimizdeki yerinin çok özel olduğunu bilmesini arzulayarak onu son yolculuğuna uğurlarken, dedem bir yabancı vasıtasıyla anneme çok değerli son bir mesaj iletmiş oldu.

Güzel bir bahar günü olması gerekirdi aslında cenazenin kalkacağı gün. Ama kışdan kalan bir gün yaşattı hepimize. Soğuk hepimizin içine işliyordu, yağmurdan korunmak için caminin avlusundaki şadırvanın altına sığınmıştık. Akıp giden zamana karşı koyamamış tanıdık yüzler avlunun içerisine doluşmuştu. O sırada dedemin bir arkadaşı olduğunu söyleyen bir bayan baş sağlığı vermek üzere annemin yanına gelmişti. Annemin dedemin büyük kızı olduğunu öğrenince göz yaşları içerisinde “O kartı siz mi vermiştiniz?” diye sordu. Annem önceleri hangi karttan bahsettiğini anlamadı. Ama bayan konuşmaya devam ettikçe, annem de hıçkırıklara boğularak başını sallıyordu.

Bundan yaklaşık on yıl kadar önce annem dedeme babalar gününde bir kart yazıp hediye etmiş. Annem karta Anatole France’ın “Babanın faziletleri, çocukların servetidir” cümlesini yazmış. Dedem yıllardır bu kartı bahçedeki şöminenin üzerinde saklarmış.

Gelen giden misafire “Bakın, büyük kızım bana ne verdi, ” diye gururla kartı gösterirmiş. “Hayatta çok ama çok hediye aldım ama en değerlisi budur,” dermiş.

Böylece bir yabancıdan duyulan bu sözler annemin babasından aldığı en değerli son hediye haline dönüşmüş oldu. Ve kart da anneme, babasından kalan en değerli hediye olarak evinin bir köşesinde saklanmak üzere geri döndü.

Huzur içinde yat, babalar günün kutlu olsun…

Kuziler?

2009-06-10T14:46:00.003+02:00

Lara etrafında her zaman insan olmasını çok sevmiştir. Sosyal bir çocuk diyebilirim kendilerine. Konuşmayı becerdiği bebeklik günlerinden beri "kalabalık, kalabalık..." diye sayıklar durur. Kalabalığı buldu mu keyfine diyecek olmaz/dı. Ama Hollanda'ya taşındığımızdan beri sekteye uğradı çocuğumun sosyal çevresi. En çok kalabalığı ara sıra Türkiye'den gelen dostlar geldiğinde görür oldu.

Okula gidince bir nebze su serpildi içime ama bir süre sonra yeterli gelmez oldu. Eve de arkadaş gelsin istedi. Hatta arkadaşlar evden çıkmasın istedi. Ama olmadı, olamıyor şimdilik. Lara da çareyi "Kuziler" de buldu. Annem buradayken, sanırım birlikte oyun oynarlarken hortladı bu kuziler. Kendilerini tanıştırmamazlık etmeyeyim. Donald Amca'nın yeğenleri Cin, Can ve Cem, yani kısaca kuziler... Kuziler Lara'yla birlikte yatıyorlar, yemek yiyorlar, oyun oynuyorlar, banyo yapıyorlar, hatta okula bile gidip geliyorlar. Aslında çok da faydası oldu bu kuzilerin Lara'nın üzerinde. Onlara iyi örnek olacağım diye -malum kuziler biraz yaramazlar da - baya çabalıyor Lara.

Yalnız başta da dedim ya "kalabalık" seviyor benim kızım, yakında kuziler doğura doğura evin camlarından fışkıracak. Lara kuzilere bir tane prenses kuzi, bir anne kuzi, bir de baba kuzi ekledi. Evden çıkarken Lara'yı toparlamam yetmezmiş gibi bir de kuzi sülalesini toparlar olduk. "Aaaa anne, prenses kuzi evde kaldı, yok okulda kaldı..." diyen Lara'nın hayali kuzilerini sevdik sevmesine de, en kısa zamanda gerçekleriyle yer değiştirmelerini de diliyorum.

Not 1: Sakın ola durumdan korkulmasın! Bu tip durumlar, bu yaş çocuklar da sıkça görülen, sağlıklı ve eğlenceli bir durum.

Not 2: En sonunda, büyüğünden de olsa (yaş 29) Lara'ya bir oyun arkadaşı (babysitter) buldum. Bugün ilk defa gelecek ve birlikte oynayacaklar.

Bir dilek tut!

2009-05-30T23:08:00.000+02:00

Hafta sonlarında Brüksel’e sık sık gidiyoruz. Genelde kısa süreli bir ziyaret oluyor. Tarihi merkezini gezip, Chez Leon’da midye yiyip, Belçika çikolatasına bir türlü doyamadan veda etmişizdir Brüksel’e çoğu kez.

Son gittiğimizde daha önce girmediğimiz bir sokağına girdik. Havalar güzelleştiği için sokaklarda gezmek daha keyifli hale geldi. Turistler akın akın bu sokaktan aşağı doğru yürüyorlardı. Biz de elbet görülecek birşey vardır diyerek, takıldık bu insan seline.

Yolda önce bronzdan yapılmış bir anıtla karşılaştık. Turistler için görülmesi gereken önemli yerler arasında yer alan bir anıt. Everard 't Serclaes, kendisi 14. yüzyılda Brüksel’de yaşamış bir şahıs. Kendisini ölümsüz kılan özelliği, Brüksel şehrini 1356 senesinde Felemenkler’den geri almış olması. Ancak kendisi şehrin haklarını koruduğu için bir süikasta kurban gitmiş. İşte onun anısına, daha sonradan bu anıt yapılmış. Bu anıtın şöyle bir özelliği var. Everard 't Serclaes’in anıtına dokunan herkese iyi şans getirdiğine ve dileğinin gerçekleştiğine inanılıyor. Böyle bir efsane olunca, bu yolda ilerlemekte olan turistler 't Serclaes’i ellemekten ve hatta okşamaktan kendilerini alamıyorlar. Anıtın sürekli aynı yerlerinin ellenmesi nedeniyle, belli yerleri diğer yerlerinden daha parlak bir hal almış. Yani insanlar dokunuşlarıyla doğal bir cila yapıyor denebilir.

* Resim wikipedia’dan alınmıştır.

İşte bu sırada kim bilir ne dilekler sıralanıyordur insancıkların kafasında. Kimisi para, kimisi aşk, kimisi sağlık… Aslında yanından geçip gidiyorduk, herhangi bir dilekte bulunma niyetimiz yoktu. Lara kalabalığın ne olduğunu merak edince, onu kucağıma aldım ve anıtın yanına sokuldum. Biraz ürker diye de çekiniyordum aslında. Ona bu anıtı okşarken bir dilek tutarsan, dileğinin gerçek olacağını söyledim. (Dilek = arzu edilen, çok istenen bir şey olarak açıklandı) Hemen kavradı küçük beyniyle ve 't Serclaes’in kolunu ovarken, dondurma yemek istiyorum diye sesli bir şekilde dilekte bulundu. Çocuklar için hayat işte bu kadar basit, karmaşık hale getiren biz yetişkinleriz aslında diye düşüncelere dalarak oradan uzaklaştık.

Turistlerin o yol üzerinde esas yürüme sebebinin Brüksel’in en önemli görülmesi noktalarından biri olan Manneken Pis anıtı olduğunu öğrenip, bu sevimli, çiş yapan çocuğun önünde resimler çekildikten sonra sıra Lara’nın dileğini gerçekleştirmek üzere dondurmacıya yürümeye geldi. Tüm dileklerimizin Lara’nınki gibi çabucak gerçekleşmesi dileğiyle…

Kurabiye Güzeli

2009-05-29T15:41:00.000+02:00

Sıkıldık artık hergün boyama, el işi gibi aktiviteler yapmaktan. Lara oldum olası boyamaya meraklı olmadı aslında, ama son zamanlarda el işi yapmaya fena sardı. Aslında ona bıraksan yine isterdi el işi yapmayı, ama işin aslı ben sıkıldım.

Bu sefer bir değişiklik yapıp, Lara'yı mutfağıma kurabiye yapmaya davet ettim. Keyiften havalara uçtu. Anneannesinin aldığı ahçı kıyafeti giyildi. Ayyy, dedim kendi kendime kızım büyümüş. İnsan hergün yanyana olunca anlamıyor nasıl büyüdüğünü.

Hamuru önceden Kitchenaid’de yoğurmuş olsam da, çok keyif alacağını bildiğim için koydum önüne. O küçük ellerle bir usta edasıyla mıncık mıncık yoğurduktan sonra biraz buzdolabında dinlendirmek gerekiyor dedim. Sanırım Lara için en zor kısım bu oldu. Olmuş mudur, ne zaman olacak, niçin hemen yapmıyoruz diye ardı arkası kesilmeyen sorulardan bunalttı beni beş dakkikada. Yaklaşık bir saat buzdolabında dinlendirilmesi gereken kurabiye hamuru, bizde ancak on dakika dinlenebildi.

Hamur çıkartıldı ve küçük ahçının ellerine teslim edildi. Lara küçük merdanesi ile biraz kalın da olsa açmayı başardı. Hamuru inceltmek için biraz anne yardımı alındıktan sonra çeşitli şekillerle kurabiyler kesildi ve fırın tepsisine itinayla yerleştirildi.

Lara için ikinci zor zaman geldi. Kurabiyelerin fırında pişme süresi. Toplamda 12 dakika olan pişme süresi, herhalde Lara’ya kendi ömrü kadar uzun geldi. Neyse bu sefer pişti mi, ne zaman pişecek sorularına engel olmak için hemen onu bahçeye oynamaya gönderdim. Böylelikle o zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan ben onu çağırdım. Bir tane, bir tane daha diyerek tam dört tane kurabiyeyi yuvarladı. Biraz daha yiyeyim lütfeeenn, diye yakarırken kurabiyeleri gözden uzak bir yere kaldırarak kurtuldum.

Fotoğraf makinası mı? Fotoğrafçı mı?

2009-05-26T21:58:00.001+02:00

Albümün Tamamını Görüntüle

Uzun zamandır istediğim ve bir o kadar zamandır ertelediğim fotoğraf makinamı geçen hafta sonu aldık. Geçmiş anneler gününde Lara’nın ve babasının hediyesi olacaktı. Ama bir türlü gününde almayı beceremedik. Zaten ne önemi var dedik. Önemli olan düşünülmüş olmasıydı. Gününde alamamış olsak bile, bizim için anlamı hep baki kalacak.

Nihayetinde aldık. Güzel fotoğraf bakmaya ve fotoğraf çekmeye oldum olası merakım olmuştur. Ben çocukken, babam bizim çok güzel resimlerimizi çekmiştir. Ben 3 – 4 yaşlarındayken, babamla birlikte çekilmiş çok güzel bir resim, hala odamınbir köşesini süsler. Hoşuma gidiyor baktıkça. Bana çocukluğumu hatırlatıyor. Yakın zamanda eklediğim rahmetli dedemin resmi ve Lara’nın bir aylıkken çekilmiş resmi de eklenince, konu hatırlanan güzel çocukluk günlerinden çıkıp hızla geçen zaman olarak değişti.

Neyse babamın çekitiği resimler dışında, annemin kuzeni Yücel Amca’lara çocukluğumda ne zaman misafirliğe gitsek, gerçek anlamda dia gösterisi seyrederdik. Bütün ışıklar kapatılır, herkes koltuklarda yerini alırdı. Daha önceden dia makinasında seyredilmek üzere yerleştirilen dialar, o kulağımda hala duyabildiğim “tırk tırk” sesi çıkararak bir bir duvara yansırdı. Bu güzel resimler de çok yerleri gezdirmiştir bizlere.

İşte taaa çocukluktan gelen bu sevdayla, 2002 senesinde bir iş için Hong Kong’a gittiğimde kendime Canon marka bir fotoğraf makinası almıştım. Bu hevesle çeşitli amatör fotoğrafçılık kurslarına da katıldım. Uzun süre onunla fotoğraf çektim. Ama her zaman en şikayetçi olduğum şey, çektiğim resimleri hemen göremeyişim olmuştu. Birkaç tane iyi poz için baskıya giren bir yığın vasat resimden öteye gitmemişti. Bir süre sonra, Lara doğmadan kısa bir süre önce, daha pratik olduğu için ve aynı zamanda filme de alıyor diye bir Cybershot edindik. Evet hızlı, hafif ve pratikti. Bugüne kadar da bizi hiç üzmedi. Ama vedalaşıverdik bir anda benim daha iyi fotoğraflar çekme sevdam sebebiyle.

İşte böylesi uzunca bir hikayeden sonra kavuştum daha iyi ve teknolojik bir makinaya. Ben karar verip, alma gününe gelene kadar D70 ve D80 piyasadan kalmış. Bana da D90 almak düştü:)) Deklanşöre basınca çıkardığı ses bile kendini daha bir fotoğrafçı hissettiriyor. Hele bir de peşpeşe güzel kareler çekmek için bastığın zaman kendini profesyonel bir çekimde hissediveriyorsun bir anda. Bu tür makinaların tek olumsuz tarafı büyük ve ağır oluşları ama gülüseven dikenine katlanır diye düşünüyorum.

Makinanın ilk gününden ilk kareler şimdiden blog da yerlerini aldılar bile. Daha nice güzel günlerde, bizlere güzel anılar bırakmak üzere evimize hoşgeldin Nikon D90.

Şaşırtan soru

2009-05-19T15:11:00.003+02:00

Bugün Lara'yla evde sıradan bir gün geçiriyorduk. Her zaman çok konuşan ve çok soru soran bir çocuk olmuştur. Yaşı gereği dedik kendi kendimize. Kimi zaman güldüren, kimi zaman bezdiren, kimi zaman cevaplanamayan ardı arkası kesilmeyen sorular... Ve işte bugün, bloga yazmağa değecek nitelikte bir tane ile karşı karşıya kaldım.

- Anne, burası Dünya mı?
- Evet, yavrum.
- Biz Dünya'da mı yaşıyoruz.
- Evet, yavrum.
- Kimler yaşamıyor?
- Iıııı, uzaylılar, başka gezegenler...
- Kimler yaşıyor peki?
- İnsanlar, hayvanlar, bitkiler...
- Anne, sen bu konuyu nereden öğrendin?
- !!???...

Şaka gibi, ne fazlası var, ne eksiği. Unutmayayım diye konuşmaları hemen sonrasında not ettim.
Uzun zaman hatırladıkça güldürecek beni.

Trafik demeyin bana...

2009-05-15T18:03:00.003+02:00

Eyy İstanbul halkı! Sakın ola "trafik" denen çağımızın belasını oralara özgü sanmayasın. Hatta durumunuza yatıp kalkıp şükredesiniz. Keza sizler gelişmekte olan bir büyük şehir sınırları içerisinde yaşıyorsunuz bu illeti.

Yüz ölçümü 41.000 km2 ile Konya'dan biraz büyük olan; nüfusu 14 milyon ile İstanbul ile yarışan Hollanda'da trafik her gün ülke genelinde yaşanıyor. Ülke küçük olunca herkes istediği yerde oturuyor, istediği yere çalışmaya gidiyor. Trenler, tramvaylar, otobüsler yetmiyor. Otoyollarda kilometrelerce otomobil kuyruklar oluyor.

Bugün hayatımın rekorunu yaşadım sanırım. Annişkomu Amsterdam havalimanına bırakmak üzere yola çıktık. Aslında bile bile lades oldum sanırım. Trenle gidip, dönecektik ama Lara'yla ve 2 devanası valizle in bin yapmak gözümde büyüdü. Erken çıktık yola, annemi bırakır bırakmaz dönecektim ve böylece akşam trafiğine kalmadan trafikten sıyıracaktık. Ama hiç, hem de hiç hesapladığım gibi olmadı. Toplamda 100 km'lik yolu, normalde ortalama 100 km hızla -Hollanda otoyollarında azami hız 120 km, kimi yerlerde 100 km'ye ve bazen de 80 km'ye kadar inebiliyor - 1 saat 15 dakikada gelmem gerekirken, 3 saat 30 dakika gibi bir rekora imza attım. Annem uçağa biniyorum diye telefon ettiğinde biz de evin kapısından içeri giriyorduk. Sinir, sıkıntı bastı üzerime. Larişko'nun durumunu ne siz sorun, ne de ben anlatayım.

Lara ve ben günün kalanını hafif sıyırmış bir şekilde tamamladık ama neyseki bu durum bir kişiye yaramış. O da kim mi? Şimdi ince ince gülümseyen güzel insan, evet sen oluyorsun. Seni çok seviyoruz. Güle güle git...

Antwerp

2009-05-11T16:56:00.000+02:00

Antwerp diğer değişiyle Anvers. Belçika’nın meşhur eski liman şehri, Güney Afrika’dan gelen elmasların işlenip, paha biçilmez mücevherlere dönüşmeden önceki durağı.

Antwerp, bizim oturduğumuz şehre yarım saatlik bir mesafede olmasına rağmen oraya yaptığım ziyaretler bir elimin parmaklarını geçmez. Kanım ısınmadı bir türlü. Eski, püskü, bakımsız ve karmaşık geliyor bana. İstanbul’da Osmanbey ve Kurtuluş semtlerine benzetiyorum. Tabi bir de Şişli’nin karmaşasını eklersek belki daha çok andıracak Antwerp’i.

Bütün bu düşüncelerime rağmen alışveriş ve yemek konusunda Hollanda’dan her anlamıyla daha zevkli ve şık bir şehir. İnsanları bile ufak tefek ve zarifler. Hollanda’da sokaklarda yürürken kendimi yerden bitme gibi hissederken Belçika’ya geçtiğimiz anda boyumu posumu normale dönmüş hissediyorum.

İşte bu hissi bir kez de hep birlikte yaşayalım diye bindik arabaya ve koyulduk Antwerp yollarına. Yedik içtik, gezdik dolaştık, alışveriş yaptık. Akşam artık dönme vaktine yakın, Belçika’nın meşhur “waffle”ını yemeden dönmeyelim diye oturduk bir kafeye. Waffle’ın tadı damaklarımızda kalarak otoparka ulaştık. Ben otopark parasını ödemek üzere gruptan ayrıldım, aşağı arabanın yanına vardığımda herkes kıvana kıvrana gülüyordu. Hayra alamet değil dedim içimden bu gülme krizi. N’oldu, ne var diye soruyordum ama karınlarını tutaraktan gülmekten başka bir cevap alamıyordum. En sonunda elleriyle arabanın içini gösterdiler. Ve o an, başımdan aşağı kaynar sular boşaldı. Arabanın iç ışıkları yanıyordu. Neydi bu? Dün bir, bu iki… Çocuklar sersem etti demiştim ama artık bu sersemliğinde ötesinde bir durumdu. Çocukların bir günahı olamazdı.

Ani bir refleks gibi, hemen oturdum şöfor koltuğuna ve elim titreye titreye çevirdim kontağı. Motorun çalışma sesini duymak emsalsiz bir mutluluk verdi tüm bedenime. TomTom ayarlandı, bekle ev geliyoruz derken önümüzdeki günlerde arabadan inince herkesin son bir ışık kontrolü yapmasına karar verdik.

Gezelim, görelim, eğlenelim…

2009-05-05T19:38:00.000+02:00

Günler geçsin diye, her güne bir fasulye saydık Lara ile. 10, 9, 8 derken günler hızla geçti ve misafirlerin geleceği gün geldi. Misafir kalabalık olunca, Lara ve ben evde kaldık. Babamız onları karşılamaya gitti. Ama nasıl gitti? Misafirler Amsterdam Havalimanına inerken, babamız Brüksel havalimanına varmaya çalışıyormuş. Şans eseri evi araması neticesinde, olay netleşip, el freniyle bir U dönüşü yapılıp, Amsterdam Havalimanına tam zamanında ulaşmış.

Misafir dediğime bakmayın, biri annem olur öz ve öz, diğerleri senelerin dostları… Öyle bir plan yapmıştım ki, bir gün bile boş geçmeyecekti. Geldiklerinin ertesi günü hep birlikte “gong” sesini duyduk ve çoluk çocuk, cümbür cemaat koyulduk yollara.

İlk hedefimiz Hollanda’nın en görülesi yerleri arasında birinci sırada yer alan Keukenhof oldu. Bahar mevsiminde açılan park, aklınızın alabildiği her renk ve her çeşit lalelerle bezenmiş bir sanat harikası gibiydi. Tam bir cennetti, büyülendik, aşık olduk.

Parktan oldukça zorlanarak kopabildik. Keyif keyif ama biraz da yorgun arabamıza döndük. Bizi kötü bir süpriz bekliyormuş. Çoçuklarla arabada bağrış çağrış, şarkılar türkülerle Keukenhof’a vardığımızda, şöfor – yani bendeniz – sersemlemiş olacağım ki arabanın farlarını açık unutmuşum. Kontak çevrilir, arabada tık yok; araba otomatik vites; Hollanda dümdüz; karalar bağlanır; sinirden gülme krizlerine girilinir.

Neticede otoparkda gelen geçen herkese şarj kablosu sorduk. Kimsede olmadığı gibi, olanlar bile yok dediler. Memleketimizi hasretle aradık. Başı kesik tavuk gibi otoparkda bir aşağı bir yukarı koşuşturduk. Bu da kesmeyince arabayı itmeye karar verdik. Bir Allah’ın kulu gelmedi yardıma. Kadın başımıza ve arkada oturan iki 3 yaş altı çocukla arabayı bir sağa bir sola itmeye başladık. Bunda da başarısız olunca tek çare “Yetiş koca hattını” aramak oldu. Yetişti de sağolsun, kendi 140 km’lik uzaklıktan yollara koyuldu, ayrıca acil yardım servisinden araç ayarladı. Bakalım hangisi önce varacak diye beklemeye koyulduk. Neyseki otopark yeşillikler arasında, ferah bir yerdi. Bekledik, bekledik… Sonunda servis daha hızlı çıktı ve yaklaşık 1 saatlik beklemeden sonra arabadan yine motor sesini duyabildik. Bu olay da günümüze renk kattı diyerekten, kocayla buluşmak üzere yollara koyulduk.

Bekle bizi Antwerp geliyoruz…

23 Nisan Kutlu Olsun!

2009-04-23T12:18:00.003+02:00

Ödül

2009-04-19T19:40:00.003+02:00

Ayşem'den güzel ödülümü aldım, sıra dağıtmaya gelmişti ama dedemin vefat haberiyle birlikte 48 saatlik bir Türkiye seyahati girdi araya. Benim için dedemin yeri başkaydı, bir de ailemizde daha önce hiç vefat yaşamamıştık. Bu iki sebepten ötürü cenazede bulunmak istedim.

Kızımı babasına, babasını da kızıma emanet ettikten sonra 16 Nisan sabahı saat 7'de yollara koyuldum. Önce trenle Amsterdam havalimanı, bir uçuş, bir aktarma, bir uçuş daha ve Ankara havalimanı... İki uçuşta da rötar vardı ve akşam geç saatte, yorgun argın vardım. Olsun önemli değil dedim, çok şükür vardım ya. 17 Nisan günü dedemi defnettikten sonra gece yarısı yine havalimanı yollarına koyuldum. Neyseki bu uçuş direkti, sabahın erken bir köründe kocama ve biricik kızıma kavuştum.

Dedem vefat ettiğinde 90 yaşındaydı. Sadece son birkaç ayını hasta geçirdi. Onun dışında son derece sağlıklı, zinde, keyifli ve mutlu bir hayat geçirdi. Bizlere çok güzel hatıralar bıraktı. Hepimizin önünde, onun yaşadığı gibi sağlık ve güzellik dolu bir hayat olması dileğiyle ben de ödülümü dağıtıyorum.

Öncelikle keyifle takip ettiğim Peçete'den Notlar blogunu yazan Ayşem'e teşekkür ediyorum.

-En güzel ödülü Nehir'in sağlığına en kısa sürede kavuşması olur diyerek; en zor günlerinde bile bloguna yazı yazmayı ihmal etmeyen, sevgili Zeynep Beyazıt'a : NB vs. NB

-Eskileri, anıları, gezileri yazdığında defalarca okumaktan keyif aldığım. Bir sonraki yazısını heyecanla beklediğim sevgili Yücel Tanyeri'ye: Yücel Tanyeri

-New York'da yaşamasam da New York'daki Türkler için son derece faydalı bir blog hazırlamış olan, belki bende bir gün memlekete geri dönemeyen Türklerden olursam, Hollanda'da böyle bir site hazırlarım diye düşünmeme vesile olan sevgili Yasemin'e: New York'tan Sevgilerle

Sevgiyle ve sağlıkla kalın...

Not: Ödül alan kişi, ödülü veren blogdan bahsedip, ödül logosunu sitesinde yayınlıyormuş ve ödüle uygun gördüklerini sitesinde sıralayıp, onları haberdar ediyormuş. Bilgilerinize.

Dedem...

2009-04-15T14:27:00.005+02:00

Mekanın cennet olsun,

Huzur içinde yat dedeciğim...

15 Ocak'da yattın hastaneye,

15 Nisan oldu bugün, aldım üzücü haberini.

Hazırlıklıydım, ama ne kadar hazırlansam da elde değil

İçimin acısını dindirmek,

Gözlerimden dökülen yaşları durdurmak.

Dualarım hep seninleydi.

Aklım hep sendeydi.

Uzakta kaldım, gelemedim seni ziyarete,

Haberlerini aldım,

İyi haber gelmez oldu,

Sonunda beklenen oldu.

Huzur içinde yat dedeciğim.

En son yılbaşı yemeğinde niye hiç resmini çekmemişim,

Lisedeyken bana yazdığın mektubu niçin saklamamışım.

Üzülüyorum çok, bilememişim.

Hayatın her anını doyasıya, sağlıkla yaşadın.

Çok iyi bir insandın, benim bir tanecik dedemdin.

Bu sabah güneşin altında bahçede oturmuş,

Bahar dallarına bakarken,

Seni düşündüm,

Dua ettim senin için,

Dualarım kabul oldu, dedeciğim.

Mekanın cennet olsun,

Huzur içinde yat.

Gözlerim seni hep arayacak.

Eastern Bunny’den Sevgiler

2009-04-11T11:06:00.002+02:00

Akşamdan yumurtalar haşlandı, sabah Lara heyecanla okula götürdü. Ne yapacağını bilmiyordu. Kafa biraz karışıktı. Geçmiş aylarda kutlanan Karnaval’a gitmişti aklı. Acaba kostüm mü giymek gerekiyordu? Neyse anne yetişti derdine. Paskalya’ydı. Yumurtalar boyanacak. Bahçede saklanacak. Çocuklar da arayıp bulacaktı. Tabi ki bayıldı. Çocuk değil mi, tam onlara göre. Değişik bir objenin boyanması, bahçede ararken duyulan heyecan, bulunca hissedilen sevinç… Her anından keyif, eğlence ve mutluluk fışkıran kutlamalar sadece Paskalya’ya has bir durum değil, Noel, Karnaval ve daha başka dini bayramlar da bu şekilde kutlanıyor.

Benim de hem hoşuma gidiyor, hem de az da olsa üzülüyor ve içten içe imreniyorum. Biz de niye böyle eğlenceli hale getirilmemiş bu bayramlar diye düşünüyorum. O yüzden mi acaba şimdilerde gençler sahip çıkmıyor bu bayramlara. Aksine herkes yeni yılın takvimini eline alır almaz, bu bayramların kendilerine kaç günlük tatil kazandırdığına bakar oldu. Kimi kayak tatiline, kimi güneye, kimi yurt dışına kaçar oldu.

Acaba diyorum; bu bayramlar çocuklar için daha eğlenceli, daha hatıraları süsler hale getirilmiş olsaydı, eskinin çocukları, şimdinin anne babaları daha arzuyla mı aktarırlardı kendi çocuklarına, onlarda kendi çocuklarına. Demiyorum ki; büyükleri, akrabaları hatırlamak, onları arayıp sormak, ziyaret etmek kötü birşey. Ama bu döngü çocukları daha fazla içine alıyor olmalıydı. Çünkü çocuk bu, sevmez yaşlı birinin evine gidip, kenarda sus pus oturmayı. Dahil olmak ister herşeye, oyun oynamak, eğlenmek ister. Bayramlıklar, bayram harçlıkları, şeker, çikolata var aslında ama zamane çocuklarının ruhlarını ne kadar doyuruyor düşünmek lazım.

Eskiden bu gelenek ve göreneklere daha çok sahip çıkılıyordu. Aileler, akrabalar daha iç içiçe yaşıyorlardı. Şimdinin küçük ikramları, eğlenceleri o zamanlarda çok hoşa gidiyordu. Ama zaman hızla aktı, değişti. Herşey çok daha kolay sahip olunur oldu. Küçük şeyler değersizleşti. O yüzden de çocuklara kıyafet, şeker, çikolata gibi şeyler alarak bayramlara dahil etme geleneği eskidi, “demode” oldu. Bayramlarda ruhlarına hitap edemediğimiz zamane çocukları, zamana ayak uydurdu, hızla değişti, unuttu bu bayramları nasıl kutlayacağını. Pek çoğu için bayramlar sadece tatil olarak algılanır oldu.

Geçmişteki pek çok güzel şeye sahip çıkmayı bilemediğimiz gibi, bu da yitip gidenler arasına çoktan girdi bile. Bu duruma benim gibi üzülenlere de bir bardak soğuk su içmek kaldı.

Bolluk ve bereket getiren bir bahar geçirmemiz dileğiyle… Happy Eastern to all!

Mangoh'u tanır mısınız?

2009-04-06T13:28:00.006+02:00

Bundan birkaç hafta önce Amsterdam'daki dünyaca ünlü Van Gogh müzesini gezmeye gittik. Aslında müze gezmeyi seviyor olmamıza rağmen; Lara ile bu işin zor olacağını ve bize zor anlar yaşatacağını düşünerek, müzeleri çok fazla gidilecek yerler arasına koymamıştık. Ancak 7 Haziran 2009 tarihine kadar ziyaret edilebilecek olan "Van Gogh and the colors of the night" isimli özel sergiyi duyunca fikrimizi değiştirip Lara'yla müzeyi ziyaret etmeye karar verdik.

Vincent van Gogh - The Starry Night

Müzeye öğlene doğru vardık, kapıda uzunca bir kuyruk bekledikten sonra içeriye girdik. Montları ve Lara'nın pusetini vestiyere verdikten sonra sıra müzeyi gezerken Van Gogh ve eserleri hakkında bilgi veren, yani bir anlamda ziyaretçilere rehberlik eden, cihazlardan almaya gelmişti. Evet ilk cızırtı burada yaşandı diyebilirim. Anneyle babanın kulağa takılan bu cihazdan vardı ama Lara'nın yoktu. Olurdu olmazdı diye geçen on beş dakikanın ardından akıllı baba bir çözüm buldu. Lara'yı kucağına aldı, cihazın kumanda kısmını ona verdi, kulaklığı da kendi kulağına taktı. Arada da Lara'ya basması uygun olan bir iki düğmeye bastırtarak, Lara'ya kendisinin önemli bir iş yaptığını düşündürttü. Eee bravo valla! Bundan iyisi can sağlığı.

Müzeyi daha gezmeye yeni başlamıştık ki Lara'dan birinci soru geldi: "Anne, bu resimleri kim yapmış?" Tam o sırada Van Gogh'un kendi portresinin yakınlarındaydık. "İşte bu adam, ismi Van Gogh" dedim. Biraz daha gezdikten sonra ikinci soru geldi: "Peki ne zaman boyamış bunları?" Lara'nın resimlere olan ilgisi inanılmazdı, büyük bir insan edasıyla geziyor ve çok hoş sorular sorup öğreniyordu. Bu soruyu cevaplamakta biraz zorlandım. Ne zaman diye soruyordu ama çocuklarda zaman kavramı çok fazla oluşmadığı için ne söylesem Lara'da somut bir zamanı simgelemeyecekti. İşte ben de o an aklıma, ihtiyar dedenin (yani benim dedemin) kendisi gibi çocuk olduğu zamanlarda Van Gogh'un yaşadığını ve o zaman bu resimleri yaptığını anlattım. Lara'nın keyfine diyecek yoktu, resimlere bakıyordu, sorular soruyordu ve değişik şeyler anlatılıyordu.

Neticede başka da sorun yaşanmadan, büyük bir iş birliğiyle gezimizi sonlandırdık. Müze ziyaretinin üzerinden birkaç hafta geçti ve geçtiğimiz cumartesi Hollanda'lı bir ailenin evine akşam yemeğine davet edildik. Lara yemeğini yedikten sonra etrafda oyalanırken, ev sahiplerinin kitaplarının arasında Van Gogh'un kendi portesinin olduğu bir kitap ayracını bulup koşarak masaya geldi: "Anne, biz buna gitmiştik. Mangoh bu." İşte söylenecek söz bulunamayan anlardan biriyle karşı karşıyaydık. Kocaman bir tebesümü hakeden pırıltılar, işte bu pırıltılar...

Vincent van Gogh - Self Portrait with Felt Hat

Çuha çiçeği

2009-04-03T21:57:00.013+02:00

Bahar geldi,

Çiçek açtı,

Her taraf neşe doldu.

Arı vız vız vız,

arı vız vız, diye çalışır.

Evet bende yukarıda bahsi geçen arılar gibi vız vız çalışıyorum. İşler bir türlü bitmek bilmiyor. Güzel evin işlerinden, minnoş Lara'nın isteklerinden arta kalan zamanda kendimi spora, örgüye veya bloğa yazı yazarak oyalarken, bahar gelince ilgi ve alaka bekleyen bir de bahçe eklendi listeme. Tamam seviyorum dedim ama zormuş be. İstanbul'dayken ne güzel çağırıyordum sitenin bahçıvanını dikiveriyordu saksılara. Burası Avrupa ya, insan gücü pahalı. Bir de bu Hollandalılar acayip pinti adamlar, hiç birşeye para vermiyorlar. Herkes kendi işini kendi yapıyor. Ee ben de ister istemez etkilendim onlardan. Kendi bahçemi kendim çiçeklendiririm dedim. Yaptım da, çok da güzel oldu ama iki gün belim iki büklüm, Sürahi nine gibi gezdim. Uzun lafın kısası pek güzel oldu bahçem ama bilmem önümüz bahara ne yaparım. Dur bakalım o zamana...

Aslında çuha çiçeklerini bahçeye dikmek, kesinlikle çiçek aranjmanı kategorisini girmiyor. O yüzden yapılışı ile ilgili bilgi vermek yersiz olacaktır. Ama çuha çiçekleri ile şu kısa bilgiyi vermekten de bir zarar gelmez.

Primula; zengin ve nemli toprağı tercih eder. Şubat - nisan sonunda çiçeklenir. İlkbaharda toprağına gübre ekleyin. Bakımı çok kolaydır. Nemli toprak sever. Kış aylarında biraz yağmur, biraz kar, azıcık da güneş Çuha Çiçeği için yeterlidir. İki haftada bir sıvı gübre verebilirsiniz.
Fidenizi dikerken sararmış yapraklarını temizlemeyi unutmayın. Köklerinden biraz daha büyük çukur kazın. Hava almaması için bastırın. İkinci bir fide istiyorsanız 10-15 cm uzağına dikebilirsiniz.

Daha fazlası ile ilgileniyorsanız aşağıdaki bağlatıyı tıklayabilirsiniz. http://www.bahce.gen.tr/cuha-cicegi.html#more-207

1 Nisan!!!

2009-04-01T09:30:00.002+02:00

Yazdım, yazacağım, yazıyorum... derken araya giren bir tarif

2009-03-31T15:00:00.006+02:00

Yazdım, yazacağım, yazıyorum derken bir türlü yazmak istediklerim klavyenin tuşlarından akıp istediğim kelimelere dökülmüyor. Yazılmayı bekleyen yazılar bölümünde üç değişik girizgah yapmışım ama gerisi bir türlü gelmek bilmiyor. Üzerimde var bir rehavet, bilmiyorum neden. Bahar mı çarptı beni? Yok canım, bahar çarpması durumunda aksine, ilham perisi doruklara ulaşır. Benim ruh halim daha çok yağmurlu, isli, puslu soğuk bir günde bütün gün birşey yapmadan yatmak isteyen bir ruh haline benziyor. Yani biraz depresif ama bu yazıyla birlikte akar gider umarım. Lakin hiç yakışmıyor bu güneşli, ılık güne...

Bugün kahvaltıya misafirlerim vardı. Lara misafir geleceğini öğrendi ya, dün akşamdan beri "ne zaman gelecekler?", "niçin şimdi gelmiyorlar?" diye sorgulamaya başladı. Çocuk insan seviyor, ne yapabilirim? Sosyal böcük diyoruz ona babasıyla aramızda. İstanbul'daki evimizde oturmaya devam etseydik, şimdiye sitede oturanların hepsiyle sosyalleşmiş olurdu. Hatta benim tanımadıklarımı benimle bile tanıştırabilirdi.

Neyse kahvaltıya değişik bir yumurta hazırladım. Geçenlerde Home TV'de seyretmiştim, kimin programıydı hatırlayamıyorum. Çok lezzetli ve hazırlaması da bir o kadar kolay. Görüntüsü ile de kahvaltı veya brunch masalarına hoşluk katabilirsiniz. Nasıl mı yapacağız?

Köpük Yumurta (ismi ben uydurdum)

Malzemeler:

5 yumurta
3 çorba kaşığı mayonez
1 tatlı kaşığı hardal
3 tane kornişon turşusu
tuz
karabiber
varsa aromat (yurtdışında satılıyor alternatif tuzot kullanılabilir)

Hazırlanışı:

Yumurtaları bir gece önceden haşlayıp buzdolabında bekletiyorsunuz. Ertesi gün yumurtaların kabuklarını soyup yumurtaları ortadan ikiye bölüyorsunuz. Yumurtaların sarılarını çıkartıp mutfak robotuna koyuyorsunuz. Mayonez, hardal, turşu, tuz ve karabiberi de ekleyip "köpük" kıvamını alıncaya kadar çektiriyorsunuz. Sonra bu karışımı krema sıkma aletine doldurup yumurta beyazlarının içerisine geri dolduruyorsunuz. Üzerine kırmızı toz biber veya ince doğranmış frenk soğanı ile süsleyebilirsiz.

Hızlandırılmış Hollanda Turu

2009-03-25T20:02:00.019+01:00

Bundan seneler önce, bir arkadaşım Hollanda'ya gezmeye geldiğinde onun çektiği resimlerde görmüştüm minyatür Hollanda'yı yani Madurodam'ı. Bu haftasonuna kısmetmiş gidip bizzat gezmek. Hollanda'ya gelen turistlerin en uğrak yerlerinden biri. İstanbul'da da yaklaşık altı sene önce Miniatürk'ü açmışlardı. Her iki mekanın da ortak özelliği ülkenin önemli yapıtlarının belli bir ölçekle küçültülmüş hallerini barındırıyor olmaları. Bir anlamda turistik ve kültürel anlamda gezip görmek istediğin yerleri hızlandırılmış bir şekilde gezebiliyorsun. Tabi gidip yerinde gezip görmekle, yaşayıp hissetmekle aralarında dünya kadar fark var. Ama yine de böyle minyatür şehirleri ziyaret etmek keyifli bir haftasonu aktivitesi olabilir. Bizim için ayrı bir faydası da oldu. Hollanda'da görmek isteyebileceğimiz ama daha önceden haberimiz olmayan birkaç yerden haberdar olduk. Böylece haftasonu gidip gezilecek yerler listemize birkaç ekleme yaptık.

Hollanda Peynir Müzesi Meydanı, Alkmaar- Dünyaca meşhur Hollanda peyniri Alkmaar'daki peynir pazarında. Solda ön cephesi görünen binada eskiden peynirler tartılıp satılıyormuş. Şimdilerde bina Hollanda Peynir Müzesi olarak kullanılıyor. Yaz aylarında Edam, Gouda ve Alkmaar'da hala peynir pazarları kuruluyor.

Dam Meydanın'daki Kraliyet Sarayı, Amsterdam - Belediye binası olarak inşa edilmiş (1648) ve yaklaşık 1,5 asır bu şekilde hizmet vermiş. Napolyon binayı saray olarak kullanmak isteyince, yeniden dekore edilmiş ve hala saray olarak kullanılıyor. Kraliçe Beatrice resmi davetler, resepsiyonlar, konferanslar ve sergiler için sarayı hala kullanıyormuş. Meydan Amsterdam'ın en gözde turistik mekanlarındandır ve güvercinler bu meydandan hiç eksik olmazlar.

Baş döndürücü sümbül

2009-03-21T18:26:00.006+01:00

Duydum ki, havalar soğuk gidiyormuş Türkiye'de. Burada ise hava tam tersi, neredeyse 8 gündür hiç yağmur yüzü görmedik. Her gün, güneş gökyüzünden ısıtıyor içimizi. Bu, Hollanda şartlarında pek sık rastlanan bir durum değil. Önceleri her mevsimden ayrı keyif aldığımı ve hiç birini, bir diğerinden ayırmadığımı düşünürdüm, ama artık öyle değil. Ben bahar insanıyım, ilkbahar birinci tercihim, sonbahar ikinci.

İşte havalar böylesine güzel olupta, baharı müjdelerken, benim evimden de bahar çiçekleri hiç eksik olmuyor. Mor sümbüllerle çok hoş bir aranjman yaptım, ama önceden uyarayım. Sümbüllerin inanılmaz baş döndürücü (gerçek anlamda söylüyorum) bir kokusu var. Bu yüzden yaptığınız aranjmanı, evde en çok vakit geçirdiğiniz yere koymak yerine, biraz daha uzakta bir yere koymanızı tavsiye ederim. Böylece uzaktan, arada burnuza çok hoş bir koku gelecek.

Öncelikle aranjman için gerekli olan malzemeler:

- Fanus şeklinde bir vazo

- Büyük vazonun içine sığacak daha ufak cam bir bardak

- Çakıl taşı

- 8 adet sümbül

Hazırlanışı:

1. Cam bardağı fanus vazonun içerisine yerleştiriyorsunuz. Eğer arzu ederseniz kare şeklinde bir vazo da kullanılabilir.

2. Cam bardakla fanus arasında kalan kısmı çakıl taşları ile dolduruyorsunuz. Cam bardak kapanana kadar çakıl taşlarını fanusun içerisine doldurmak gerekiyor. Çakıl taşı yerine, geçiş sağlamak için başka malzemeler de kullanabilirsiniz. Kahve taneleri, makarna, renkli ipler gibi. Bu artık sizin yaratıcılığınıza kalmış.

3. Sümbülleri bir demet haline getirip, cam bardağın içerisine oturtuyorsunuz. Sümbülleri sabitlemekte zorlanıyorsanız, çiçek bandı veya lastik kullanarak demeti sıkılayıp, sabitleyebilirsiniz. Böyle çalışması daha kolay olacaktır.

4. Son olarak da cam bardağa su koyuyorsunuz. Suya hergün ilave yapmayı unutmayınız. Çünkü sümbüller hızlı bir şekilde cam bardaktaki suyu tüketeceklerdir.

Not: Sümbüller çiçek süngerlerini sevmezler. Ayrıca sığ suya konup, hergün taze su eklenen sümbüller daha uzun ömürlü olurlar.

Nehir Neuroblastoma'yı yenecek

2009-03-19T14:56:00.007+01:00

Nehir'le tanışmamız aslında sıradan bir olay gibi başladı. Zaman zaman posta kutumuza düşen, hüzünlü bir hastalık hikayesi anlatan ve yardım elimizi uzatmamızı isteyen e-postalardan bir tanesiydi, Nehir'in hikayesini bana ilk anlatan. Normalde Allah'tan acil şifalar vermesini dilemekten fazla da birşey yapmışlığım yoktur aslında. Ama Nehir'in hikayesi...

"Nehir geçtiğimiz günlerde ikinci yaşını kutlamış dünya tatlısı bir çocuk. 2008 yılının son aylarında neuroblastoma olarak adlandırılan sempatik sinir sistemi kanseri ile teşhis edilmiş. Nehir'in kanseri geç farkedilmiş ve hastalık oldukça ilerlemiş bir şekilde, konusunda son derece yetkin A.B.D'deki Texas Children's Hospital'a götürülmüş. Annesinin, babasının ve ablasının bir tanesi Nehir, şimdilerde bu hastalığı yenebilmek için, küçücük bir insandan beklenmeyecek olgunlukla mücadele veriyor."

...kalbimi sızlattı. Daha çok küçük, baharın tadını bahçelerde dolu dizgin koşarak, parklarda doyasıya oynayarak geçirecekken, kemoterapi, radyoterapi ve ameliyat ile geçiriyor günlerini.

Ama inanıyorum; Nehir'in iyileşeceğine ve yaşıtlarından farklı olarak geçirdiği günleri, önümüzdeki yıllarda telafi edeceğine. Karlar eridiğinde, dağlardan çoşarak akan, taze ve ferah sularla dolup taşan Nehir olacağına. Yıllar sonra...inanıyorum; kendinden emin, kendiyle barışık, mutlu ve huzurlu, hayatı doyasıya yaşayan, her gününden keyif alan Nehir olacağına. Gürül gürül akacağına. Ve daha nice güzel baharlar yaşayacağına...

Neuroblastoma Nedir? Nehir'e Nasıl Yardım Edebilirim?

Neuroblastoma 2 yaş altındaki çocuklarda görülen ender bir kanser türü. Tümör sempatik sinir sisteminde oluşuyor ve zaman içerisinde hastalık değişik evrelere geçiyor. Nehir 4. dereceden yüksek riskli neuroblastoma ile teşhis edilmiş. Uzmanlar Nehir'i ameliyat ettiler, kemoterapi gördü ve radyoterapisi devam ediyor. Ama bu tür yüksek riskli durumlarda, bu tedaviler yaklaşık %30 oranında sonuç verdiği için Nehir'e kemik iliği nakli yapılması gerekiyor.

Tedavi yaklaşık 700.000 USD tutuyor. İşte burada ailenin desteğe ihtiyacı var. Ailenin tanıdıkları Nehir'i Kurtaralım diye bir kampanya başlatmış. Ayrıca Amerika'da bağış toplanması için iki ayrı girişim başlatılmış. Maddi konular bir şekilde çözülecektir. Ama önemli olan Nehir bu kadar çabalarken, tedavilere olumlu sonuç verirken, bir çocuğun hayatı söz konusuyken, siz de çorbada tuzunuz olsun istemez misiniz?

Nehir'i Kurtaralım kampanyasının banka detayları:

Akbank Sabancı Üniversitesi Şubesi: (713) 78412 [TL] ve (713) 78413 [USD]

Nehir'e ve ailesine manevi destek olmak ve tedavisini takip etmek için
http://nehir-im.blogspot.com/`u ziyaret edebilirsiniz.

Tarifsiz olmaz...

2009-03-17T21:32:00.003+01:00

Tarif istenmişse vermemek olmaz.

Malzemeler:
1 su bardağı ılık süt
1 çay kaşığı tuz
Alabildiğince un (ele yapışmayacak bir kıvamda olacak)

İç Malzemesi:
250 gr kıyma
1 büyük soğan
Tuz
Karabiber
1/2 çay bardağı su (harç macun gibi bir kıvam alacak)
Arzu edilirse içine maydanoz, kırmızı ve yeşil biber de konabilir.

Hamur malzemelerinin hepsi iyice yoğrululacak. Hamur yumağı küçük parçalara bölünüp yuvarlatılacak. Hamurların kurumaması için üzerini bir bezle örtmeyi unutmayın. Hamurları tek tek açarak içine harç bir kaşık yardımıyla yayılacak ve hamur yarım ay şeklinde kapatılacak. Kızgın yağda 1 - 2 dakika kızartılıp afiyetle yenilecek.

Akıntıya karşı kürek çekilerek yapılan "Çiğ Börek"

2009-03-17T14:16:00.007+01:00

Bence yazı yazabilmek, daha doğrusu bu yazıyı birkaç resimle de renklendirebilmek için birşeyler deneyimlemek gerekmektedir. Aslında her an yeni veya değişik bir şeyler deneyimliyor olabiliriz ama önemli olan bunu fark edip belleğe almak ve anı fotoğraf karelerine aktarmaktır. Yeni ve değişik şeyler diyorum ama bu aslında günlük hayatta yaptığımız sıradan şeyler bile olabilir. Tek yapmamız gereken hayata biraz daha dikkatli bakmaktır çünkü günlük hayatın koşturmacası ve karmaşası içerisinde aslında pek çok güzel detayı kaçırıyor olabiliriz.

İşte ben de bugün, yazması hoşuma gidecek bir detayı satırlara dökeceğim. Birkaç gündür canım çiğ börek çekiyordu. Daha önce hiç yapmadım ama yapılırken görmüştüm. Ne kadar zor olabilir diye düşünüp kolları sıvadım. Önceden hamurunun tarifini yazmıştım yemek defterime, hemen açıp baktım. Pek de kolaymış dedim kendi kendime. Süt, un ve biraz tuz... Önce sütü ocakta biraz ılıttıktan sonra KitchenAid'e boşalttım, sonra tuzunu ilave ettim ve en son unu koymak için yeni aldığım un paketini açtım. Amanın o da ne? Kepekli un almışım. Keza alırken paket gözüme biraz değişik gelmişti ama rafta başka un göremeyince normal un sanıp, alışveriş arabasına atmıştım. Sen misin yedi ayda bir kelime Hollandaca öğrenmeyen! Beş saniye kadar acaba ne yapsam diye düşündükten sonra yılmamaya karar verdim. Ne olabilirdi ki, en fazla "light" çiğ börek olur diye düşündüm ve yoğurma işine devam ettim.

Hamur kıvama geldikten sonra içini hazırlamaya başyacaktım. Ama bu sefer de, evde kıyma yoktu. Bunu da dert etmeden, Lara ile bisiklete atlayıp markete gittik. Jet hızıyla kıymayı alıp eve döndük. Nihayetinde içi hazırlandı ve çiğ börekleri açma aşamasına geldim.

Bu arada saat de benim aleyhime çalışıyordu. Lara'nın öğlen uyku saati geliyordu. Ben daha börekleri açıp, kızartacak, Lara'ya yedirecek ve onu uyutacaktım. Neyse telaşa gerek yok diyerekten bir yandan börekleri hazırladım, diğer yandan kızarttım. İkisini aynı anda nasıl yapabildiğime bir yandan şaşıyor, bir yandan da keyif alıyordum.

Sonunda Lara böreklerini afiyetle yedi ve yaklaşık 40 dakikalık bir gecikme ile yatağana kavuştu. Ben de o uyuduktan sonra zorlukla ama keyifle hazırladığım çiğ böreklerime kavuştum.

Güllerle kolay aranjman

2009-03-12T13:52:00.016+01:00

Epeydir hiç çiçek aranjmanı yapmıyordum. Bu aralar Lara'dan kalan vaktimi fazlasıyla spora vermiş durumdayım. Konu sadece fazla kilolardan kurtulmak ve yaza formda girmek değil aslında, buralarda yapacak fazla birşey olmamasından kaynaklanıyor sanırım. Hafta içini genelde, Lara'ya ve onun okuluna göre düzenliyorum. Zaten burada edindiğim sayılı arkadaşlarla da bir program yapacak olursak 1 ila 2 hafta öncesinden sözleşilmesi gerekiyor. İşte durum böyle olunca, hayatıma sporu sokuverdim. Evden sonra en çok uğradığım ikinci adres. Spor salonunun en güzel tarafı, içinde Lara için bir kreş olması. Harika birşey, insanlar birkaç saatliğine çocuklarını hatta bebeklerini bırakıyor ve ister fitness'a, ister havuza veya başka aktivitelere gidiyorlar. Bakıcımızın olmadığı Hollanda'daki hayatımı, öncelikle Lara'nın haftanın 3 yarım günü gittiği okul, ardından da spor salonunun kreşi fazlasıyla kolaylaştırdı. Neyse bu güzellikleri şimdilik bir kenara bırakıp, esas konum olan diğer güzelliğe geçeçeğim. Güller...

Güllerle kolay bir aranjman yapmanın yollarını anlatacağım bugünkü yazımda. Öncelikle bu aranjmanı yapmak için gerekli olan malzemeleri sıralayalım:

- Değişik ebatlarda çok yüksek olmayan köşeli vazolar (arzuya göre tek bir vazo da kullanılabilir)

- Vazoların içerisine yerleştirilmek üzere çiçek süngeri

- Süngerin görünmesini engelleyecek dekoratif yosun

- Arzu edilen renkte yaklaşık 20 adet gül

Ben çiçekçilik malzemelerini, burada bahçe ve çiçek malzemeleri satan bir dükkandan alıyorum. Türkiye'de bu tip malzemeleri bildiğim kadarıyla Bauhaus'un bahçe bölümünden veya İstanbul'daki Euroflora'dan bulabilirsiniz. Ayrıca internette şu iki adrese rastladım: http://www.cicekmalzemeleri.net/

http://ustadcicekmalzemeleri.com/

Evet efendim, gelelim aranjmanın hazırlanmasına:

1. Çiçek süngerini elinizdeki vazonun içerisine sığacak şekilde, bir bıçak yardımıyla kesiyorsunuz.

2. Süngeri su dolu bir kabın içerisine koyuyorsunuz ve içine iyice su çekinceye kadar suda bırakıyorsunuz. Yaklaşık 15 dakika yeterli olacaktır.

3. Süngeri vazonun içerisine yerleştiriyorsunuz. Süngerin burada iki görevi var: Birincisi gülleri istediğiniz şekilde sabitlemek, ikincisi de güllerin uzun ömürlü olmasını sağlamak.

Not: Vazonun içini ağzına kadar süngerle doldurmayı unutmayınız.

4. İçi süngerle doldurulmuş vazoların ağzını kapatacak şekilde yosun kesiyorsunuz ve süngerlerin üzerine koyuyorsunuz. Böylece aranjmanlara bakıldığı zaman süngerler görünmeyecek ve daha estetik bir görüntü olacak.

Not: Benim yaptığım aranjmanda, vazolardan birinde yosun kullanmadım. Bu alternatif de mümkün olmakla birlikte, yosun kullanılan aranjman kesinlikle göze daha çok hitap ediyor.

5. Uçlarını yatay olarak kestiğiniz gülleri vazoya yerleştiriyorsunuz.

Not: Çiçeklerin uçlarını yatay olarak kesmek ömürlerini uzatıyor.

Yapılışı kolay, görüntüsü hoş ve keyifli bir aranjman. Ben bu aranjmanı yaptığım zaman evde orta sehpaya koyuyorum. Yüksek bir aranjman olmadığı için bu tip alçak masalarda kendisini daha güzel gösteriyor. Yazımı sonlandırırken evinizden çiçek, yüzünüzden gülümseme eksik olamasın diyorum.

Lara ve Karnaval

2009-02-26T10:31:00.018+01:00

1. Gün

Lara'nın okulunda Karnavalın kutlanmasına kısa bir süre kalmıştı ve ben her gün Lara'ya masal anlatır gibi neler olacağını anlatıyordum. Sabah uyanacaktık, Lara pembe peri kıyafetini giyecekti ve okulun yolunu tutacaktık, okulda danslar, şarkılar ve daha neler neler. Lara mutluluktan havalarda uçacak gibi oluyordu ve masalın büyüsü geçmeden "anne, bir daha, bir daha anlat" diyordu.

En sonunda Karnaval günü geldi çattı. Lara'yı kulağına bugün Karnaval günü diyerek yatağından hoplatarak uyandırdıktan sonra. Peri kıyafetini giydirmeye başladım. Normalde üzerini giydirirken, yerinde duramayan Lara, bu sefer büyük bir işbirliği göstererek neredeyse kendi giyindi. Merdivenlerden küçük bir su perisi gibi süzülerek indi. Okula vardığımızda artık kanatlanmış uçuyordu mutluluktan.

Vedalaşıp ayrıldıktan sonra, o Karnavalın keyfini sürmeye devam etti, bende eve biraz huzur bulmaya gittim. Lara'yı okuldan almaya gittiğimde, benim kızım hala havalarda uçuyordu. Eeee boşuna peri kıyafeti giydirmemişim... Eve dönmek bile istemiyordu, neyse herkes yavaş yavaş ayrılmaya başladı ve ertesi gün bir daha Karnaval olduğunu öğrenince nihayetinde eve dönmeye razı oldu.

2. Gün

Karnavalın ilk günü bizim ve özellikle Lara için değişik, keyifli ve eğlenceli bir tecrübe olmakla birlikte; resimlerden gördüğüm kadarıyla, aslında ikinci gün, inanılmaz komik geçmiş.

İkinci günün sabahı Lara, Karnaval heyecanıyla kendi uyandı yatağından zıplayarak. Üst giyinme kısmında yine bir melekdi. Kendisinin yine peri kız olacağını düşünerek, koşulsuzca teslim olmuştu annesine. Ama ben onu çiçek kız yani hippi yapma hevesiyle üzerine başka bir şeyler giydirmeye çalışıyordum. Durumu anlayınca huysuzlanmaya başladı, peri olmak istiyorum, niye bunu giydiriyorsun diyordu. Peri kıyafeti kirlenmiş diyip kendi istediğimi giydirdim neticede. Sanki 2,5 yaşındaki bir çocuk hippi olmaktan ne anlayacak, ne keyif alacaktı ki. Çocuğun istediği çok basitti, peri olmak istiyordu. Annesinin gazabına uğrayan Lara, okula kıyafetinden çok da memnun olmayarak gitti. Neyse okula vardıktan sonra olanları fotoğraf karelerinden anlatacağım.

Evet Lara'ya sorsak tam bir prenses olmuştu ama bana göre Kont Dracula'nın gelinine daha çok benziyordu. Bu olay bana çok güzel bir ders oldu. Bugüne kadar anlayamamışım. Lara'yla aşık atılmazmış. Havlu attım, pes diyorum.

Karnaval

2009-02-23T15:41:00.013+01:00

Karnaval çılgınlığı... Her bahar, Paskalya'dan 7 gün önce Hollanda'nın büyük bir kısmı eğlencenin dibine düşüyor. Ve bu yılda Karnaval yine başladı, meydanlar süslendi, insanlar garip ve komik kostümler giyme yarışına girdi. Karnaval süresince galonlarca bira tüketiliyor, dans ediliyor, şarkılar, marşlar söyleniliyor ve çılgınca eğleniliyor. Baharın gelişi kutlanıyor.

Aslında günümüzde kutlanan Karnavalın geçmişi, 2. Dünya Savaşı sonrasına dayansada, kökeni çok daha eskiye dayanıyor. Baharın gelişi hemen hemen bütün kültürlerde değişik şekilllerde kutlanır. Hollanda'daki ortaçağ hıristiyanları da, Karnavalı, 40 gün boyunca et yenilmeyen Paskalya'dan önce son bir yeme, içme ve eğlenme fırsatı olarak görmüşler.

17. yüzyılda gerçekleşen reformlar esnasında Rehn ve Maas nehirlerinin kuzeyinde kalanlar Protestan olurlarken güneyde kalanlar Katolik kalmaya devam etmişler. Zaman içerisinde kuzey bölgelerde Karnaval kutlanmaz hale gelirken, güneyde kutlamalar günümüze kadar sürdürülmüş.

(Kaynak: http://www.nlplanet.com/almanac/carnival)

İşte bizde Karnavalın en hararetli kutlandığı bu güney bölgesinde oturduğumuzdan böylesine değişik, renkli ve eğlenceli bir olayı tecrübe etmiş olduk. Aslında hayatımızda Lara olmasaydı , belki bu kadar da içli dışlı olamazdık. Kenardan, göz ucuyla seyrederdik ama bir parçası olamazdık.

Evet nasıl bir parçası olduk, bizde ne gibi güzel anılar bıraktı, bunlarda en kısa zamanda bir sonraki yazımda...

Fasulyeden olmak...

2009-02-19T13:39:00.004+01:00

Nedendir bilmem, geçenlerde düşünürken, aklıma fasulyeden olma tabiri geldi. Küçükken bütün oyunlarda beni fasulyeden oynatırlardı. Durumu biraz daha detaylı incelemeden önce, bizim jenerasyondan olmayanlar veya bu tabiri bilmeyenler için bir açıklama getireyim.

Oyun oynarken, yaşı küçük, çelimsiz veya mızmız çocuklar fasulyeden oynatılırdı. Yani hem fasulyeden oynayan çocuğun kalbi kırılmıyordu hem de oyunun gidişatı etkilenmiyordu. Fasulyeden oynayan çocuk sağa sola koşar, kendini oyunun bir parçası hisseder ama işine gelmeyip de yan çizeceği zaman hemen fasulyeden olma bahanesine sığınırdı. İşte benim durumumda böyleydi.

Biz çocukken, ki o zaman bunun bir lütuf olduğunu bilmiyorduk, sokakta oyunlar oynanırdı, bisiklete binilirdi, top oynanırdı, mahalle arkadaşları ve komşu çocukları vardı. Şimdi böyle şeyler artık çocuklara masal gibi geliyor olsa gerek. Çocuklar televizyon, bilgisayar oyunları ve alışveriş merkezleri arasında sıkışıp kalmış durumdalar. Neyse ben konuma geri döneyim en iyisi.

Çocukken oldukça ufak tefektim, çok çabuk yorulurdum ve hemen mızmızlanırdım. Hal böyle olunca sevgili arkadaşlarım da, beni hep fasulyeden oynatırlardı. Durumu içerlerdim ama tam ebe beni yakalamak üzereyken ve daha fazla koşacak takatım kalmamışken. "Ben fasulyeyim" diye mızmızlanarak kendimi yere atmak değişik bir keyif de verirdi.

Çocukken her oyunda fasulyeden oynamak acaba şu anki halimde bile bazı şeyleri fasulyeden yapmama sebep olmuş olabilir mi? Mesela geçen gün pilates sınıfında zorlandığım hareketleri kendime göre değiştirdiğimi veya yorulduğum anda bıraktığımı farkettim. Dur bakalım, biraz zorla kendini, yapabildiğin kadar yap, gerçekten yapamayacak gibi hissedersen bırak değil mi? Ama ben ne yapıyorum, hareket için geri sayım başlıyor: 10, 9, 8... Zeynep hareketi yapmak için çabalıyor, 7, 6... Zeynep kaytarmaya başlıyor, 5, 4, 3... Zeynep kendisinin diğerleri gibi formda olmadığını düşünürek kendini kandırıyor, 2, 1... Zeynep fasulyeden olduğunu düşünerek matın üzerinde boylu boyunca yatıyor.

Bunun gibi pek çok örnek verebilirim hayatımdan, başlayıpta yapamayacağımı veya bana göre olmadığını düşündüğüm spor aktiviteleri mesela. Tramplen atlama, su altı rugbisi, dalgıçlık, monopalet, tenis, surf, kayak bunlardan bazıları. Bir de ben bunu başarırım diye düşünüp azimle sarıldığım ama bir süre sonra sıkıldığımı hissettiğim hobiler var diğer bir yandan. Takı yapımı, fotoğrafçılık, örgü, çiçek aranjmanı ve daha birçoğu. Gerçi bunların bir kısmını hala ara ara yapıyorum ama esas anlatmak istediğim bu değil.

Acaba başka insanlar daha fazlasına mı, daha azına mı merak salmıştır? Bu kadar şeyi denemiş olmanın bana çok faydası olmuştur mutlaka. Hoşuma giden veya gitmeyen şeyleri daha kolay tespit etmişimdir, kendimle barışık olmamı sağlamıştır ve kendi kendimle vakit geçirmenin keyifli bir şey olduğunu keşfetmişimdir.

Aslında kafamı kurcalayan tek bir şey var. Acaba nasıl olurdu? Bunlardan bir tanesine veya birkaçına, fasulyeden değil de, biraz daha yürekten tutunsaydım, aşık olsaydım, hayatımın bir parçası değil de hayatım olsaydı.

Belki duyarsın beni...

2009-02-06T13:55:00.008+01:00

Bundan yaklaşık 4 yıl kadar önce çok sevgili dedem, hayatı ve yaşamayı o kadar çok seviyor olacak ki 86 yaşında by-pass ameliyatı olmaya karar verdi. Doktorlarda bünyesinin oldukça dayanıklı olduğunu ve ameliyatı kaldıracağını düşündüklerini söyleyerek onun kararını desteklediler. Dedem bir kere kafasında karar vermişti ya, eminim etrafındakilerin ona "amcacığım, babacığım bu yaşta ne gereği var böylesine ağır bir ameliyata" söylemlerini İsmet İnönü misali duymazdan gelmişti. Öyle böyle derken ameliyatı oldu. Ameliyatı hiç sorunsuz atlattı ama yaş ileri olunca vücut başka yerlerden pürüzler çıkarmaya başladı. Akciğeri su topladı, beyinde kan pıhtısı falan derken uzun süre kendine gelemedi. Hatta o yaz, sanırım 2005 senesinin yazıydı, onu ilk defa Çeşme'de aramızda göremedik.

Neticede bizleri şaşırttı, tabiki eskisi gibi olamadı ama atlattıklarını düşününce yaşama azmi onu hayata döndürdü diyebilirim. Ve sonra hayat yavaş yavaş eski haline dönmeye başladı. O kendi evinde, kendi köşesinde, bizler de kendi hayatlarımızda. Daha az arar, daha az sorar olduk. Biliyorduk ya iyi olduğunu.

Derken seneler birbirini kovaladı ve geçen zaman hiçbir yaşlı gibi onun da leyhine işlemedi. Zamanla daha az konuşur, daha az duyar oldu, kendi ihtiyaçlarını daha zor karşılar oldu.

Her yılbaşı olduğu gibi, 2009'a gireceğimiz yılbaşında da, benim ailemin evinde yılbaşı yemeği için toplandık. Dedem artık her daim yorgun, bunun da ötesinde mutsuz görünüyordu. En çok içimi sızlatanda buydu. Sanki yaşamayı taparcasına seven birinin bu şekilde yaşamaktan dolayı duyduğu mutsuzluk gibi.

Henüz yeni yıla girmemiştik ama yeni yılın dedem için iyi şeyler getirmeyeceğini "bu ne yemeği, niçin bir araya geldik?" diye sormasından anlamıştım. Yeni yılın takip eden günlerinde de durumu kötüleşmeye başladı. Bizim Hollanda'ya döneceğimiz gün, onu da hastaneye yatırdılar. Hergün kulağım telefonda gelecek haberleri bekliyordum. Bazı gün iyi, bazı gün kötü haber derken, bugünü bulduk. Her geçen gün daha kötüye giden haberler alacağımı düşünürken, arada iyi haberler de geldi. Hatta bugün dedemin hastaneden çıkarılacağından bile bahsedilmişti. Akşam üzeri hastaneden çıkarıldığını umarak annemi aradığımda kendisinin yine kötüleştiğini öğrendim. Oysaki benim duymak istediklerim bunlar değildi. Aldığım haber öyle bir haber olacaktı ki ben de şunları yazacaktım:

Dedem bizi yine şaşırttı, bugün hastaneden taburcu oldu. Biliyorum ki sağlığı eskisi gibi olmayacak, hatta belki her geçen gün daha da kötüye gidecek...

Ama olmadı. Çoğumuz için oldukça sıradan geçen bir gün, dedem için sıradan bir gün olamadı. Kalbim hep onunla, her ne kadar onu özleyeceğimi bilsemde, Çeşme'de ve yılbaşı masalarında gözlerimin onu arayacağını, eksikliğini kalbimin derinliklerinde hissedeceğimi bilsemde, onun için en iyisini diliyorum.

Her insanın yaşamayı arzu edeceği uzun ve sağlıklı bir yaşam sürdürdün, artık daha fazla savaşma. Seni hastane odasında, makinalara bağlı acı çeken halinle değil hatıralarımdaki gibi hatırlamak istiyorum.

Bir rehavet çöktü üzerime...

2009-01-24T21:40:00.003+01:00

Türkiye tatili pek çok açıdan iyi geldi aslında ama yazı yazma arzumu biraz zayıflamış görüyorum. Yeni bir yıla girdik, yeni bir ayın neredeyse sonuna geldik ama ben hala yazı yazmak istemiyorum. Neyseki şimdi bilgisayarın klavyesinden çıkan tıkır tıkır sesler kulağımdan içeri ilerlerken yazmanın ne kadar keyifli bir meşgale olduğunu yeniden hatırladım. Aslında yazıyı yazarken anlatacak birşeylerin olması tabiki çok önemli ve gerekli, ama bence insanın içerisinde yazma arzusu olduğu sürece her anı, her insanı, her anıyı yani kısaca herşeyi yazıya dökebilir. İşte benim şu an yazdıklarım bu duruma güzel bir örnek. Yazmak istedikten sonra yazacak şey, insan hayatında sayısız... Evet bu sayısız hikayelerden Türkiye'ye gitmeden önce kafamda birkaç tane vardı, ama yazacak vakit bir türlü bulamamıştım. Ve şimdi kendimi hazır hissediyorum. Birkaç ay öncesinden güzel anılarla yakında yine yazıyor olacağım.

Ve geri sayım bitti

2008-12-12T23:02:00.002+01:00

Günler saymakla geçmek gibi gelmiyordu ama tarih yaklaşınca herşey bir anda hızlanıverdi. Annem ve babam geldi, güzel bir bayram geçirildi ve yarın İstanbul için yollara koyuluyoruz. Bir ay kadar oralarda olacağız. Bekle bizi İstanbul ve pek tabiki hasret kaldığımız yemekler, geliyoruz. Yakında görüşmek üzere.

Turkish night chez Celik

2008-12-02T22:18:00.009+01:00

Bu kadar kısa sürede de "homesick" olunur mu dememek lazımmış. Birkaç haftadır canım o kadar çok memleket tadları arıyor ki, evin içerisinde İskender, kuzu pirzola, kebap, şalgam suyu, şamfıstığı gibi tadları sayıklar oldum. Birşey elinin altında olmayınca kıymete biniyormuş.

Hal böyleyken, Güneş'in doğumgünü sebebiyle kendilerine süpriz "Turkish Night" düzenlemeye karar verdim. Önce menüyü oluşturdum: Adana kebap, acılı ezme, pastırmalı humus, ve lavaş. Ve bu doğrultuda tarifler çeşitli yemek bloglarından tedarik edilerek uzun soluklu bir organizasyona giriştim. Tariflerdeki malzemeler bilindik olmasına bilindik ama bunları nasıl ve nereden bulacağımla ilgili büyük endişelerim de vardı aslında. Genelde Türk bakkallarında pek çok şey bulunabiliyor ama hiç biri aynı alıştığım ve aradığım tadı vermiyor. Bu da derin hayal kırıklığı yaratıyor bende. Bir de et olayı beni sürekli hüsrana uğratıyorken Adana kebap için gerekli olan kuzu etini ve kuyruk yağını nasıl bulacaktım. Burada markette alınan etler, her ne hikmetse düdüklüye girip 30 ile 40 dakika pişmediği sürece birşeye benzemiyor. Türk kasabından ise istediğimi hazırlatmaktan ziyade hazır olanları almak durumunda kaldığımı söyleyebilirim. Ama bu sefer neyseki kasaplıktan az da olsa anlayan bir zat bana istediğime yakın bir et hazırlayabildi. Kuyruk yağına gelince unutun gitsin, eti bulabildim ya buna da şükür.

Küçük detayları da hallettikten sonra geriye hazırlıklara başlamak kalmıştı. Bir gün önce eti hazırlıyorsun ve bir gece dolapta bekliyor. Bende önce eti kıyma işiyle başladım. Sağolsun Rondo benim yerime halletti bu zorlu işi. Sonrasında içine diğer malzemeleri de ekleyip yaklaşık 15 dakika yoğuruyorsun. Bu bölümü de Kitchenaid'in hamur yoğurma aparatı yaptı. Rondo'nun ve Kitchenaid'in yardımları sadece bu kadarla kalmadı. Ezmeyi Rondo'da ve lavaşın hamurunu da yine Kitchenaid'de yoğurdum dersem geriye şu soru kalıyor "Sen ne yaptın, şekerim?" Eee, ben işin beyin kısmıyım canım, daha ne yapacağım.

Öyle böyle derken, sofra kuruldu ve oturduk kebap sofrasına. Gecenin sonuna doğru evdeki durum: Güneş, böylesine güzel ve özel bir süprizle doğum gününü kutladığımız için keyiften havalara uçuyordu, Lara, yeme içme bölümü ne zaman bitecek de pasta bölümüne geçilecek diye sabırsızlıktan çatlıyordu, Zeynep de, kendisi dahil, herkesi mutlu etmenin hazını yaşıyordu.

We've fun, we've snow, we've winter in the town

2008-11-24T13:39:00.011+01:00

Bu aralar her haftasonu değişik bir yerlere gezmeye gidiyoruz. Bu haftasonu kar olacağını bildiğimiz halde, Hollanda'da kar çok fazla tutmaz düşüncesiyle düştük yollara. Den Haag'a gidelim diye düşündük. Bizim Lahey diye bildiğimiz Hollanda'nın eski başkenti. Büyük şehir yani. En kötü ihtimalle kar bastırırsa, kapalı bir alışveriş merkezine atarız dedik kendimizi. Ve öylede yapmak zorunda kaldık. Oraya vardığımızda, kar baya bastırmıştı. Kendimizi Kartalkaya'da hissettik bir ara. Yaklaşık üç saat kadar bir alışveriş merkezinde dolanıp, birşeyler yedikten sonra evimizin yolunu tuttuk.

Eve vardığımızda bizi, özellikle de Lara'yı güzel bir süpriz bekliyordu. Her yer bembeyaz olmuştu. Yaklaşık 8 - 10 cm kar vardı. Hava karardı, yarın çıkar oynarız dedik ama dinletemedik. İyiki de dinlememiş çünkü sabah kalktığımızda yağmur yağıyordu ve karların çoğu erimişti. Oynadığımız oynayacağımız buymuş. Ama Lara'nın tadı damağında kaldı, her sabah heyecanla kalkıyor belki yine kar yağmıştır diye.

Evet, kış geldi, kar yağdı, artık anneanneyle doktor dedenin gelmesine geldi sıra. Hadi artık günler geçmek bilmiyor. Bekliyoruz heyecanla.

Ve kapanış...

2008-11-17T21:53:00.003+01:00

Uyumak için yatağına yatan Lara'nın son sözleri:

"Anne, ben okuldan sıkıldım, bir daha gitmeyeceğim."

Hadi buyrun, bakalım!

Şimdi okullu oldu...

2008-11-17T13:58:00.005+01:00

Bugün Lara'nın küçük hayatında büyük bir gündü. Okula gitmeye hazır küçük bir kızım var. Onun yerine ben heyecanlandım akşamdan. Ne giysin, yanına yedek kıyafet unutmayalım, saat kaçta kalkmak lazım düşünceleri içerisinde sabahı zor ettim.

Normalde erkenden uyanan Lara, bugün 7.30'da zar zor uyandı. Biraz daha yatacağım diyordu ama okula gideceğimizi duyunca zımba gibi ayaklandı hemen. Üzerini giyindi, kahvaltısını yaptı, montunu ve ayakkabısını da giydirdikten sonra bindik bisikletimize. Larişko yolda şarkılar mırıldanıyordu. Galiba ilk gün güzel ve kolay geçecek ümitleriyle vardık okulun kapısına.

Bütün çocuklar gelmişti ve hepsi oyuncaklarla oynuyorlardı. İçeriye kadar girdim. Lara'ya artık gideceğimi ve okul bitince onu almaya geleceğimi anlattım. İlk başta, doğal olarak gitmemi istemedi, ama sonra etraftaki çocukların ve oyuncakların da etkisiyle tamam hadi git, dedi. Nasıl buldu ve nereden o küçük aklına geldi bilmiyorum ama bir oyuncak dürbün aldı eline ve anneciğim bununla bakacağım sana, sen uzağa gidince dedi. Bende nasıl bu kadar kolay ayrılabildiğimizi anlayamadan, gerisin geri döndüm eve.

2 saat 15 dakikanın Lara'dan uzakta nasıl geçeceğini düşünerek evi toparlıyordum ve telefon çaldı. Lara yaklaşık yarım saat çok güzel oynamış ama artık ağlıyormuş ve sakinleştirememişler. Nasıl sakinleştirebilirler ki diye düşündüm içimden. İki tarafta birbirinin ne konuştuğunu anlamıyorken, 2 yaşında bir çocuk nasıl sakinleştirilebilir. Pedalları her zamankinden daha hızlı çevirdim, minnoş çok üzülmesin diye. Okula vardığımda, Lara'yı camdan görüyordum, sakinleşmiş görünüyordu aslında ama öyle değilmiş. Beni görünce göz yaşlarına boğuldu. Kucağıma aldım, bir süre sonra sakinleşti. N'oldu, niçin ağladın diye sorduğumda seni istedim, çıkmak istedim kapıdan ama beni çıkarmadılar dedi. Biraz birlikte oynadık, çıtçıt gibi yapıştı, herhalde aklı gidiyordu yine bırakıp gideceğim diye. İyice sakinleyip, kendini yine oyuncaklara verdikten sonra, eve gideceğimi ve geri geleceğimi söyledim. Ama bu sefer yemedi, bende geleceğim, sen gitme, birlikte oynayalım, peşpeşe birşeyler söylüyordu. Peki dedim, biraz daha kalırım ama bisküvi yiyip limonata içtikten sonra gideceğim dedim. Benim yakınlarda olduğumu bilmenin rahatlıyla keyfini sürdü okulun. Bisküvisini yedi, limonatasını içti. Limonatasını içerken, uzaktan bana, çok güzelmiş anneciğim bu, demeyi de ihmal etmedi. Artık okulun bitmesine yarım saat kalmıştı ve tekrar eve gelip geri dönmeye gerek görmedim. Zaten onlar da bahçeye oynamaya çıktılar.

İlk gün için çok iyi olduğunu düşünüyordum ki, öğretmeni de aynı şeyi söyledi. Birkaç hafta daha zorlanacağımızı biliyorum ama sansığımdan daha kolay alışacak. Mutluyum, gururluyum, ama çok da duyguluyum. Hadi benim güzel kızım, girdin bir yola, yolun açık, şansın güzeli yanında olsun, her daim.

Not: İlk günün fotoğrafları, annenin okul heyacanı yüzünden çekilemedi. Makina evde unutuldu.

Yuvarlak vazo içerisine çiçek düzenleme

2008-11-07T09:19:00.010+01:00

Çiçek düzenleme ile ilgili kitabım amazon'dan geleli epey oldu. Kitabın adı The Judith Blacklock Encyclopedia of Flower Design. Bir süredir okuyorum ve çiçek düzenleme ilgili her türlü bilgiyi içeriyor diyebilirim. Adı üstünde, ansiklopedi. Uzun süren okuma öğrenme sürecinden sonra, geçenlerde Intratuin diye bir mağazaya gittim. İstanbul'daki Euroflora'ya benziyor aslında ama yapma çiçeğin yanısıra bahçe ve çiçek üzerine istediğiniz herşeyi bulabileceğiniz bir yer.

Bence evde taze çiçek bulundurmak çok güzel bir enerji yayıyor evin içinde. O yüzden de elimden geldiğince evin değişik köşelerinde taze çiçek bulunduruyorum. İstanbul'dayken evde taze çiçek olmasını yine seviyordum ama o zaman, özel günlerde çiçekçiye yaptırıp koyuyordum eve. Oysa burada, kendim yapmak hem beni oyalıyor hem de keyifli bir iş yapmanın mutluluğunu yaşıyorum.

Uzun lafın kısası, Intratuin'in bir bölümünde taze çiçek alabileceğin bir yer var. Çeşit çeşit çiçekler ve hepsi de renklere göre gruplanmış. Yani kafanda hangi renkte bir düzenleme yapacağını kararlaştırsan yeterli. Sonra o renk grubunun içerisinde birbirine yakışacak değişik boyut ve dokulardaki çiçekleri seçiyorsun. Seçip alma işi sonlandıktan sonra, esas zor ve el oyalayan bölüm başlıyor.

Kitabı okurken yuvarlak vazo içerisinde bir düzenleme görmüştüm. Onu uygulamaya karar verdim. Kitaptan okumakla, uygulamak tamamen farklı şeylermiş diyebilirim. Çünkü göründüğü kadar kolay değil, ustalık ve el alışkanlığı istiyor. Düzenlemeyi, ilk deneme olarak başarılı bulmama rağmen kitapta anlatılan bazı hususlar açısından eksikleri olduğunu görebiliyorum ama zaman içerisinde onlarıda telafi edebilirim herhalde.

ja ja, she has a style...

2008-11-06T09:46:00.006+01:00

Bizim kız iyice genç kız havalarında dolaşıyor. Tabi 2 yaş sendromu yaşayan bir genç kız demem gerekiyor. Şimdilik üzerine giyeceklerini ben seçebiliyorum, o da son dokunuşu yapıp benim kolyelerden, bileziklerden seçiyor. Mazhar Alanson'un "şapkasız çıkmam abi" sloganı gibi, Larişko da çantasız çıkmıyor. Çantayı alıp, havalı havalı gezmesi yetmezmiş gibi, yolda gördüklerininde gözüne gözüne sokup çantasını göstermeye bayılıyor. Ben bu kadar takıya, süse meraklı değilim, kızımın durumu nedir anlayamıyorum. Böyle giderse, yaş ilerledikçe işimiz iyice zorlaşacak gibi geliyor. O günler gelince babası düşünür artı.

Ta taaa... Karşınızda Chimpy

2008-11-05T20:32:00.008+01:00

Saatler ileri alındı ya, vakit geçmek bilmiyor bir haftadır. Sabah 7.30 – 8.00 gibi uyanan Lara, yeni saatle 6.30 – 7.00 gibi kalkmaya başladı. Sanırım bu yüzden de geçmek bilmiyor. Neyse işte, bu vakit geçmek bilmeyen günlerden bir gün, “hadi, bisikletle çarşıya gidiyoruz” dedim Lara’ya.

Bu arada hava dışarıda 7 derece, gece -1’i görmüş ve çarşı dediğim yer eve yaklaşık 4 km mesafede, yani bisikletle 20 dakika mesafede. İliklerimize, özellikle de Lara’nınkine, soğuk işlemiş bir şekilde vardık çarşıya.

Hollanda’da hava genelde soğuk ve yağışlı olmasına rağmen kapalı alışveriş merkezine pek rastlanmıyor. Hatta bir iki tane kapalı alışveriş merkezi olduğu iddia edilen çarşıya gittim ama bunlar da bizim bildiğimiz pasaj aslında. İşte bu geldiğimiz çarşıda, Hollanda’lılara göre kapalı alışveriş merkezi, bana göre bir kapısından girilip öteki kapısından çıkılan, içerisinde 15-20 tane dükkan bulunan bir pasaj. Pasajın içinde gezerken, gözüme çeşit çeşit yünlerin, kanaviçelerin ve bilimum hobi malzemelerinin olduğu bir dükkan ilişti. Attık kendimizi içeriye, nihayetinde sıra kendimi eğlendirmeye gelmişti. Yünler, kumaş boyaları, çeşitli kumaşlar, kanaviçe malzemeleri, çeşit çeşit scrapbooking malzemeleri ve daha neler neler. Ne alacağımı bilemez bir şekilde dolaşırken, örerek yapılan bir maymun yapma kiti gördüm. İstanbul’daki arkadaşım Edoşki bu şekilde çok güzel bebekler yaptığı için konuyu biraz biliyordum ve bunu hemen aldım. Kitin içerisinde çeşitli renkte yünler, bir adet şiş, elyaf vb. oyuncak maymun yapmakta kullanılacak malzeme vardı.

Örgü örmeyi pek bilmeyen biri olarak, boyumdan büyük bir işe kalkıştığıma kısa sürede karar verdim. Evet, küçük maymunun gövdesini örmüştüm ama bunu nasıl kapatacağımla ilgili hiçbir fikrim yoktu. Evirdim, çevirdim, örgü ile ilgili bildiğim herşeyi denedim ama bir türlü kapatamadım. Sinir krizi içerisinde, attım bir kenara örgüyü. İşte tam bu sırada, Edoşki yetişti yardımıma. Bir mailde bu kadar mı güzel anlatılabilirdi, kapamanın nasıl yapılacağı. Yıkılmadım, ayaktayım diyerekten aldım örgüyü tekrar elime. Neticeye gelecek olursam, maymun, yarasa ve fare karışımı bir hayvana benzedi. Kitin üzerinde chimpy yani sevimli maymuncuk anlamına gelebilecek bir yazı yazıyordu. Ama bana kalırsa bu chimpy, olsa olsa cadılar bayramına yakışan bir maymuncuk oldu.