22 Şubat 2010 Pazartesi

Nerden çıktı bu tatil?

O zamanlar Lara daha 1 yaşından küçüktü, doyum olmazdı kendilerine. Aslında öyle sakin bir bebek değildi, düz duvara tırmanan cinsten bir kız bebeğiydi. Ama yine de doyum olmazdı. Gün içerisinde uyuduğunda, biraz fazla uyusa özlerdim, içimden hadi artık uyan derdim.

Anne babayız ya; ister istemez dilimize vururdu yaramazlıkları, gece uyanmaları, çişini bir türlü öğrenememesi gibi bebeksi şeyler. O zamanlar bilmiyorduk ki, bunların önemsiz şeyler sınıfına girdiğini. Gerçi arada bizden daha kıdemli anne babalara dert yandığımızda, bize bıyık altından gülüp, daha durun bunlar ne ki dediklerini daha dün gibi hatırlıyorum. Burun bükerdim onlar öyle dediğinde, aklım hafsalam almazdı daha zor ne olabilir diye.

Bebeğimizi agucuk gugucuk diye severdik, dilimizden canım, aşkım, balım eksik olmazdı. İstemediğimiz bir şey mi yapıyor, hemen sertçe bir "hayır" derdik, olur biterdi. Biz bu cicim aylarını yaşarken, arada gözümüze çarpardı 3 - 3,5 yaşındaki çocuklarıyla sinir harbi yaşayan arkadaşlar. Anlam veremediğimiz gibi, bir de kınardık. Ayy nasıl da sert davranıyor çocuğa, öyle de bağırılır mı, çocuk bu, derdik. Hatta arkadaşlar arasında fiskos yapardık. Ayy tanıdığım biri var, demişti arkadaşlardan birisi. Bayram tatili olunca evde ızdırap çekitiğini, bir an önce tatilin bitmesini istediğini ve işe dönmek istediğini anlatmıştı. O zaman o kadar kınamıştım ki, hiç unutamıyorum.

Aradan yıllar geçti, Lara büyüdü. 2 yaş sendromuna adım atmasıyla birlikte doyulmaz tadı kalmadı. 2. yaşı bitti, 3'e girdi, 3. yaşı bitip 4'e girmek üzere ama bir türlü kurtulamadık sendromun etkilerinden. Ben de geçtiğimiz hafta çok kınadığım annelerden farklı değildim. Bir hafta süren Karnaval tatili boyunca, tatili icat eden insanlara baya bir söylendim. Hava 0'ın altında, yerden kar kalkmak bilmiyor, yapılabilecek aktiviteler sınırlı, sınırlı olan aktiviteleri Lara'ya beğendirmekse zor. Bir hafta boyunca, anne kız, içimiz şişti, okul günlerini dört gözle bekledik. Çok şükür tatil bitti. Lara hoplaya zıplaya okuluna kavuştu, ben de huzura...

3 yorum:

Dudu dedi ki...

Nerden cikti bu tatil size hakikaten:) Biz de hic bisi olmadi ne karnaval ne tatil. Bu arada sagol, cocuk planlarimi daha da daha da erteletti bana su yazin :P Lara'ya anlayis lutfen, minik yasinda ne sendromlar yasiyor yaaaaa. :)

Zeynep Gemalmaz Çelik dedi ki...

Hap kadar ülke deme Dudu, her köşesi birbirinden farklı. Siz nehrin yukarı kısmında kalıyorsunuz ya, oralarda kutlanmıyor bu Karnaval denen meret. Çocuklu olmanın güzel günleri de oluyor elbet, hatta en komiği bence balık hafızalı olunuyor. Kötüleri unutup gidiyor insan, yoksa ikinciye niyetlenilmez zaten:))

Lale dedi ki...

aaa dedikodusunu yapma be kızımın melek o melek kuzeni gibi:)