20 Ağustos 2008 Çarşamba

İlk Günler



Hollanda'ya gidiş yolculuğumuz buraya gelmeden önce tam Lara'ya anlattığım gibi oldu. Aslında Lara heyecanlansın diye masal gibi uzata uzata anlatıyordum ama yolculuğun kendisi de bir o kadar uzun oldu. Arabaya bindik, arabadan indik; uçağa bindik, uçaktan indik, bir daha bindik, Hollanda'ya indik; trene bindik, uzunca gittik; taksiye bindik, evimize geldik. Biraz daha zorlasak binmediğimiz taşıt kalmayacaktı.

Neticede suyumuz çıkmış bir şekilde kendimizi geçici evimize attık. Burada hava kapalı, serin, yağışlı ve rüzgarlı. Açıkçası tatilden gelen insanın ruh haline hiç uygun değil. Ancak elden birşey gelmez, burayı artık evimiz bileceğiz. Alışmakta fayda var.

Alışmak deyince sanırım Lara da alışmakta biraz zorlanıyor. İnanılmaz huysuz ve huzursuz. Buraya gelmeden önce, Lara'ya Hollanda'yı sık sık anlatıyordum. Yeni evimizi, yeni odasını, yeni oyuncaklarını... Minicik kafasında neler hayal ediyorduysa, bana "Anne, gidelim. Hollanda'ya gidelim.", diyordu. Hatta bir ara Çeşme'de tatildeyken, kendine bir şarkı uydurmuştu. Avazı çıktığı kadar "Hollanda'ya gidiyoz" diye şarkı söylüyordu. Eee geldik Hollanda'ya ama Lara'nın Hollanda'ya geldiğini kabullenmesi 4 gün kadar sürdü. Sıkılıp bunladıkça anne gidelim, Hollanda'ya gidelim diyip durdu. Birkaç gün onun için zor oldu, dolayısıyla ben ve Güneş için de. 2,5 aydır çok güzel tuvaletini söyleyen çocuk, neredeyse bir tanesini bile söylemez, hepsini altına yapar oldu. Tam kara kara acaba yeniden beze mi dönsem diye düşünüyordum ki, bir anda normale dönmeye başladı herşey.

Biraz da uyku problemimiz var. Düşününce hak veriyorum Lara'ya. Yaklaşık 1,5 aydır kendi odası yok ve bizimle birlikte yatıyor. Tabi haliyle şimdi kendi başına uyuması zor oluyor. Gecede en az 4 - 5 kere ağlayarak uyanıyor ve yanında uyumamızı istiyor. Artık Güneş ile nöbetleşe kalkıyoruz. Bana en zor gelen bu uyku işi. Lara sabahları erken kalktığı için ve geceleri de sık sık uyandığı için sabahları pek formda olamıyorum.

Ama işin iyi tarafından bakacak olursak geleli daha 4 gün oldu ama şimdiden herşey daha iyiye gitmeye başladı. Hele bir de okula başlarsa küçük hanım, herşey çok daha iyi olacak. Lara ile ilgili hep sabırlı olmaya çalışıyorum ve kocaman adımlar yerine bebek adımları atıyorum. Minicik bir adım ve zamanı gelince bir tane daha... Böylece hepimiz çok daha az yıpranıyoruz bu geçiş döneminden ve tabiki iki yaş sendromunun getirdiklerinden.

1 yorum:

nazlı dedi ki...

ZEYNEPCİĞİM TABİ ZOR BİR DÖNEM AMA EMİNİM Kİ YAKINDA HERŞEY ÇOK DAHA GÜZEL VE KOLAY GEÇECEK.
YENİ BİR EVE TAŞINMAK BİLE ÇOK ZORKEN SİZ BUNU YENİ BİR ÜLKEDE TEKRAR BİR HAYAT KURARAK BAŞARIYORSUNUZ. LARACIĞIMDA YAKINDA SİZDEN DAHA ÇOK ALIŞACAK EMİN OLUN. ÇOCUKLARIN ADAPTE OLMASI BİZLERDEN DAHA KOLAY OLUYOR ÇÜNKÜ ONLARIN DÜNYASI AİLELERİ ŞİMDİLİK :) (SOSYAL ÇEVRE DAHA SONRA GELİYOR)
BLOGUNU FAVORİLERİME EKLEDİM SIK SIK ZİYARET EDECEĞİM.
TAKE CARE
HUGS&KISSES
NAZLI