Normandiya gezisi

Gezmeyi severiz, yemeye icmeye bayiliriz ama bu kadar plansiz programsiz hic gezdigimizi hatirlamiyorum. Gecen hafta kocazade cok yogun ve mesguldu. Haftalar oncesinden benden birsey bekleme ben soyle yogunum, soyle seyatim var diyip duruyordu. Ben de o derece umidi kesmistim kocadan. Ama son dakika bir gun daha ayri gecirmeyelim diye erken ucaga atlayip geldi. Kendisi ucaktan iner inmez bana da talimati verdi. Soyle bir baksan ya bir yerlere kacsak. Hani senin bir arkadasin vardi blogdan onun oralara gitsek ya dedi. Olmaz canim cok uzak dedim orasi, kestim attim. Sonra bu kadar motive bir gonlu kirmak istemeyerek arastirmaya girdim. Once konaklayacak bir yer buldum, rezervasyonu yapmadan kac saat gidecegimizi de kontrol ettikten sonra cocuklari alip valiz toplamaya ciktim. Hava durumu kontrol edildi. Guzel ve gunesli hava gostermesi bir anda daha hizli hareket etmemi sagladi. Kocam havalimanindan eve yaklasik 1 saat 15 dakikada geldi. Ben o surede herseyi hazirlanip yola cikacak hale gelmistim.

Adresi GPS’e girip yarim saat aldiktan sonra bizde jeton dustu. Yolda bayagi varmis ha gibi yorumlar cikmaya basladi. Oyle boyle derken GPSín 6 saat 50 dakika dedigi yolu verdigimiz molalarla birlikte 8 saatte tamamladik.

Kabuk toplama ve hazinenin sunulmasi

Vardigimizda saat 8 civariydi. Herkes ac ve yorgundu. Aklima gelmekle birlikte kalacagimiz yerde aksam yiyecek birsey bulamayacagimizi hic dusunmek istememistim. Ama neticede yiyecek hic birsey yokmus, koskocaman bir hayal kirikligiyla bize tavsiye edilen restorana gittik. Cocuklar daha fazla su koy vermeden birseyler yiyelim dedik ama yemegin gelmesi o kadar uzun surdu ki uykusuzlugu hic cekilmeyen Lara once su koy verdi. Onu goturup arabaya yatirip geleyim derken, bizim gittigimizi goren Defne’de ayrica su koyverdi. Biz de Fransizlarin pek alisik olmadgi bir sekilde yemegi paket yapin lutfen gidiyoruz dedik. Neyse uzun lafin kisasi ilk gun pek iyi bitmedi. Ama ikinci gun harikaydi. Ucuncu gun eve donme gunumuzdu ama o kadar hersey hosumuza gitti ki hadi bir gece daha kalalim dedik.

Fransa´nin 2. buyuk deniz feneri ve isinma dansi

Hersey cok guzeldi – hava haric. Hava durumunda guzel diyen hava biz oraya varinca sadece yarim gun bize guzellik yapti, onun disinda soguk ve yagmurluydu. Ama yilmadik. Iki ufaklikla gezebildigimiz kadar gezdik, kabuklar topladik, sahilde yuruduk, guzel yemekler yedik, blog arkadasim Beste’nin evine ogle yemegine misafir olduk, onun blogunda gordugum guzellikleri gordum, enfes yemeklerini yedim ve sicak dostlugunu ve sohbetini paylastim. Ayaklarim geri gide gide evimize donduk ama doayamadim gercekten. Normandiya deyip gecmemek lazim. Cografyasi, dogasi, gezip gorulecek yerleri ve guzel yemekleri bitmiyor. En azindan biz bitiremedik. Belki bir gun yine supriz geliriz seni gormeye. Simdilik hoscakal.

Fenerin onundeki semafor

Topladiklarini sergileyen cocuklar

Leo´larda kuduran Lara - bakalim bulabilecek misiniz? 

Uc peynirli kis

Aslinda bu bloga yemek blogu olarak baslamadim. Daha cok bizim buyuk kizin buyume seruveninde unutmak istemedigim anlarini yaziya doktugum, arada pisirdiklerimi, ciceklerimi yani kisacasi buradaki hayatimi yazdigim bir blogdu.

Uzun zamandir pek birsey yazamiyorum; vaktimin cogunu, hayatimiza bir seneden biraz fazla bir zaman once giren kucuk kizima ayiriyorum. Ama o ele gelince bana afaganlar basti ve son dort senedir yaptigim tam zamanli annelik olayina bir cilginlik yapip bir de is kurma macerasi eklemeye karar verdim. Olurdu, olmazdi, nasil olur, deger mi, zor mu olur diye dusunup tasindik. Hayata gecirmesi dusunme bolumunden daha az sancili oldu. Hayalimin pesini birakmadim, hirsla umitle sarildim. Anne olmak, cocuklarimla ilgilenmek, onlara vakit ayirabilmek vazgecilemez bir ayricalik ama neticede anne olmadan once de ve anneyken de onemli olan bir konu var: Ben bir insanim ve benimde yapmak istediklerim, hayallerim, pesinden kosmak istedigim seyler var. Hayat, ozellikle coluk cocuga karisinca, oyle bir hizli gecer oluyor ki; bu istediklerimi biraz oteleyeyim, ozveride bulunayim dersen zaman akip gidiveriyor. Zaman uygun bir hal aldigindaysa kendini hem yorgun hem de motivasyonunu kaybetmis hissediyorsun. Iste bende gucumu buradan alarak girdim bir ise. Artik bende kendi isini yapanlar grubuna katildim. Love to Cook diye de bir sirketim bile var:) Burada ne mi yapiyorum? Yemek pisirme kurslari veriyorum. Isler iyi gidiyor, kendimi hirpalamadan, gozumu hirs burumeden annelikle ahcilik arasinda denge kurmaya calisiyorum. Ara sira Facebook sayfamdan yemek tarifleri bile veriyorum.

Iste sonuc olarak buraya gelecegim. Bu tarifleri "Bir de Turkce yayinlasan ya", dedi cok sevdigim bir tanidigim. Artik bir tane daha blog, sayfa, web sitesi vs. acacak sabrim olmadigi icin bizim Hollanda'daki "tatli hayatimizi" anlattigim bu blog bir konu basligina daha ev sahipligi yapmaya basliyor. Hadi hayirli olsun! Sizlere de simdiden afiyet olsun!

Mantimania

Lara tam bir manti delisi. Sadece Turkiye’ye gittigimizde yesede – ki bu senede ya bir, bilemedin iki kere oluyor- en sevdigin yemek ne diye sorsalar MANTI diye cevap verir.

Iki haftalik Noel tatilini sakin ve huzurlu bir sekilde evimizde gecirmeye karar verince, havalarda genelde yagisli ve firtinali gecince bir gun manti yapalim gel dedim. Sasirdi once Lara, sonra hevesle basladi manti yapmaya. Daha once manti yapanlara kapamaya yardim etmisligim vardi. Hamur isi yapmayi da severim ama bu kadar cok emek harcanip bu kadar cabuk tuketilen seylerle ilgili hep dusuncelerim vardir. Neyse Lara seviyor – ben de severim aslinda - diyerekten koyulduk ise. Hamur hazirlandi, dinlendirildi, acmaya sira gelince koca sozu dinlendi ve hamur acma aparati kullanildi. Boylece kuvvet harcamadan hamurumuz incecik hale geldi. Bardak agziyla kolayca kesilip, kapatildi. Bu klasik Turk manti kapamasi degil aslinda ama eskiden Lara’ya bakicilik yapan Turkmen bir bayan vardi. Ondan ogrenmistim boyle kapamayi, bizim klasik kapamaya gore daha kolay ve cabuk. Italyanlarin tortellinisi gibi aslinda. Biz icine kiyma koyuyoruz, sos ve yogurtla yiyoruz. Ha bir de Italyanlar bunlardan 10-12 tane yiyor ilk yemek olarak; biz ise bir, belki iki tabak goturuyoruz.

Isi hamur acma aparatiyla kolay hale getirince, ileride degisik tortelliniler denemeye karar verdim. Icleriyle ilgili simdiden fikrim var. Balkabakli ve yabani mantarli birseyler deneyecegim.

Iyi seneler herkese!

Butun okuyanlara, okumayanlara, okuyamayanlara saglik, keyif ve huzur dolu bir yil diliyorum!

Yilbasi cicek duzenlemeleri

 

Eski blog yazilarimda cesitli cicek duzenlemelerimden koymustum. Uzun zamandir bloguma hicbir duzenlememi koymamisim. Aslinda cogu zaman evimizin bir kenarinda, kosesinde yer alir ciceklerim. Keyfim kacikken, keyfimi yerine getirirler. Duzenlerken kafam dagilir, gelip gecerken gordugumde ise gonlum acilir. Keyfime diyecek olmadiginda da ise yararlar. Icim icime sigmaz, renklerine vurulurum, kokularina hayran kalirim. Beni benden alir her gordugumde.

Simdi Noel zamani, yine heryer isildadi. Sokaklar, carsilar, vitrinler, agaclar, evler… Pek seviyorum yilin bu zamanini, issiz sokaklarda aksam saati dolanmayi, biribirinden ozenle isiklarla, suslerle bezenmis evlerin icerisine goz atmayi, hayaller kurmayi.

Bizim ev de aldi yerini butun isiltisi ve susuyle. Bize de keyfini surmek kaldi, yilin en keyifli, son gunlerinin.

  

Picasso Lara!

Lara'nin resimlerindeki Picasso esintilerine bayiliyorum. Saf hayal gucu ve yaraticilik. Sanat boyle birsey olmali:)

I love the Picasso breeze in Lara's paintings.

Pure imagination and creativity. Art must be something like this:)

Sor, sorgula kizim, her zaman!

Lara bu aralar derin konulara merak saldi. Simdilik cevap vermekte zorlandigim sorular geliyor ardi ardina. Zorlansam da ona ne guzel dusunuyorsun, guzel soru gibi cevaplar vermeyi unutmuyorum. Dunyada insanlar yokken, sadece dinizorlar varken, insanlar neredeymis? Nerede bekliyorlarmis? Insanlar dunyaya nereden geliyorlarmis? Anne baba bebek yapmaya karar verince dunyaya annelerin karnindan geliyorlarmis cevaplari artik yeterli gelmiyor. Dogrudan cevabi yapistiriveriyor. Peki dunyada hic insan yoksa bebekleri doguracak ilk anne babayi kim dogurmus? Bazi seyler icin erken oldugunu soyledim. Olsun olsun sen anlat ben bilmek istiyorum diyor. Ben de bilmiyorum bazen insalar herseyin cevabini bilemeyebilir dedim. Yasin buyusun daha iyi anlayacaksin bunlari dedim. Yetinmedi. Babam bilir mi diye bir umit sordu. Bilmem babana sor dedim. Onun uzerine en iyisi ben neneye sorayim dedi. O cok yasliya dinozorlar zamaninda cocuk olmali. O zaman o bilebilir belki dedi. Ahh cocugum, cok sekersin. Hep boyle sor, sorgula emi guzel kizim. Hic birseye aklin yatmadan inanma.